“อย่าขยับ” น้ำเสียงของหนิงไฉ่เฉินยังแหบพร่าเล็กน้อย ทว่าหนักแน่นจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “แดดยังแรงอยู่ ถ้าโดนแดดอีกจะไม่ดี”
นี่เสี่ยวเชี่ยนมองเขา จู่ ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา นางไม่ได้ดิ้นรนอีก เพียงเอนใบหน้าเข้าไปในข้อพับแขนของเขาเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ขอบคุณคุณชายหนิง”
ใบหูของหนิงไฉ่เฉินแดงก่ำ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองนาง เพียงยืดคอพูดว่า “เรื่องเล็กน้อย อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
ซูฉีหรานยืนอยู่ข้างเยี่ยนชื่อเสีย มองคนทั้งสองที่คนหนึ่งใบหูแดง อีกคนขอบตาแดง แล้วเอียงหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเยี่ยนชื่อเสียว่า “ท่านว่าพวกเขาสองคน นับว่าลงเอยกันได้หรือยัง?”
เยี่ยนชื่อเสียเหลือบมองนาง “ลงเอยอะไรกัน คนหนึ่งต้องไปเกิดใหม่ อีกคนต้องไปสอบ ทั้งคู่แทบไม่มีทางเกี่ยวข้องกันเลย”
ซูฉีหรานเข้าใจแล้ว ทั้งสองมีวาสนาต่อกันในชาตินี้ แต่ไร้วาสนาจะครองคู่ สุดท้ายย่อมไม่อาจอยู่ด้วยกัน