มือของหนิงไฉ่เฉินสั่นวูบ น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตากลิ้งลงมาแล้ว เขาหันไปมองเยี่ยนชื่อเสีย ริมฝีปากสั่นระริก “พี่เยี่ยน นั่นมันตัวอะไร?”
“มารช่วงชิงเจ้าสาวแห่งปรโลก คืนนี้เป็นวันมงคล พลังหยินเข้มข้น นางยังเป็นดวงวิญญาณที่ไม่อาจไปสู่สุคติ จึงตกเป็นเป้าพอดี”
หนิงไฉ่เฉินได้ฟัง สีหน้าก็เต็มไปด้วยความร้อนใจและทำอะไรไม่ถูก จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหมุนตัววิ่งออกไป แต่พอวิ่งได้สองก้าวก็ย้อนกลับมา ปลดหยกชิ้นหนึ่งจากคอ แล้วยัดใส่มือซูฉีหราน
“แม่นางซู นี่ให้เจ้า!” เสียงของเขาร้อนรนและแหบพร่า “นี่คือหยกปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายที่สืบทอดกันมาในตระกูล ข้าฝากไว้กับเจ้าก่อน เผื่อมีอะไรโผล่มาลากเจ้าไปอีก อย่างน้อยมันก็คงช่วยต้านไว้ได้บ้าง”