เถาวัลย์ที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดค่อย ๆ ชูยอดออกมาอย่างไร้เสียง ก่อนจะไหลบ่าเข้าหากลางลานหญ้าราวกับคลื่นทะเล
เซี่ยโหวกำลังก้มหน้าลงจะจุมพิตข้างลำคอของซูฉีหราน ทว่าริมฝีปากยังไม่ทันแตะถึง เอวก็พลันถูกรัดแน่นขึ้นมา
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว เถาวัลย์เหนียวทนทานหลายเส้นก็พันรอบเอวและหน้าท้องของเขา ก่อนจะรัดแน่นฉับพลันแล้วเหวี่ยงร่างทั้งร่างให้ลอยพ้นจากตัวซูฉีหรานขึ้นไปกลางอากาศ
เถาวัลย์อีกหลายเส้นพุ่งเข้ามาพันรัดแขนขา ลำคอ และอกของเขาไว้จนมิด เหลือเพียงใบหน้าโผล่ออกมา สีเลือดบนใบหน้าซีดจางลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาอ้าปาก แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก ได้แต่จ้องเขม็งด้วยดวงตาเบิกกว้างไปยังซูฉีหรานที่นอนอยู่บนลานหญ้าอย่างสงบนิ่ง
หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ยกมือจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ราวกับมองไม่เห็นสายตาของเขา
เสียงเถาวัลย์ดูดกลืนดังขึ้นท่ามกลางรัตติกาล ฟังดูเหนียวหนืดชวนขนลุกเป็นพิเศษ
ร่างของเซี่ยโหวเหี่ยวแห้งลงด้วยความเร็วอย่างยิ่ง สุดท้ายเหลือเพียงหนังแห้งย่นบาง ๆ ห้อยอยู่ระหว่างเถาวัลย์ เมื่อลมพัดก็แกว่งไหวเบา ๆ
ในตอนนั้นเอง เถาวัลย์เส้นหนาก็พันรอบเอวของนาง แล้วลากนางมุ่งลึกเข้าไปในป่า
………
กระท่อมไม้ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของป่า ถูกต้นไม้เก่าแก่ซ้อนทับกันบดบังจนมิดชิด แสงจันทร์ไม่อาจลอดผ่านเข้ามาได้แม้แต่น้อย
เมื่อซูฉีหรานถูกเถาวัลย์เส้นนั้นเหวี่ยงเข้าไปในกระท่อม หัวเข่าก็กระแทกพื้นไม้จนเจ็บ นางสูดปากร้อง “ซี๊ด” คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
นางยันแขนลุกขึ้นจากพื้น แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว
มีสาวน้อยเจ็ดแปดคนนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมห้อง แต่ละคนมีแววตาเหม่อลอย หดตัวอยู่ในเงามืดราวกับฝูงนกกระทา
ในบรรดาพวกนาง มีคนหนึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ นางสวมชุดกระโปรงสีขาวนวลราวแสงจันทร์ มีใบหน้างดงามสะดุดตา ทว่าดวงตากลับขุ่นมัวด้วยความเศร้าที่สลัดไม่หลุด นางเงยหน้ามองซูฉีหรานอย่างหวาดหวั่น ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว
ซูฉีหรานจำได้ว่านางคือนี่เสี่ยวเชี่ยน คนที่หลาวหลาวใช้งานได้มากที่สุด ได้ยินมาว่าหลายปีมานี้นางช่วยหลาวหลาวล่อลวงบัณฑิตและพ่อค้าที่เดินทางผ่านไปมาได้ไม่น้อย
“ฉีหรานกลับมาแล้วหรือ?”
เสียงหนึ่งดังมาจากส่วนลึกของกระท่อม ฟังไม่ออกว่าเป็นเสียงชายหรือหญิง ทั้งยังเจือความเย็นเยียบชวนขนลุก
ซูฉีหรานเผยรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าทันที แล้วหันกลับไป
หลาวหลาวเดินออกมาจากหลังม่าน นางสวมเสื้อคลุมแขนกว้างยาว ผมยาวสยายลงมา ใบหน้างดงามประณีต คิ้วตาคมชัดเปี่ยมเสน่ห์ที่แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
หลาวหลาวเดินไร้เสียง เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นไม้ มีเถาวัลย์เส้นเล็กยาวเลื้อยขยับตามทุกย่างก้าว คล้ายหนวดที่มีชีวิต
“คราวนี้กลับมาเร็วดีนี่” หลาวหลาวเดินมาหยุดตรงหน้านาง โน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยื่นนิ้วเรียวยาวซีดขาวมาเชยคาง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคู่นั้นเป็นสีเขียวเข้มราวหมึก ไร้ซึ่งรูม่านตา มีเพียงความมืดมัวพร่าเลือน “พลังชีวิตของนักดาบคนนั้นไม่เลวเลย ดีกว่าบัณฑิตยากจนที่เธอล่อลวงมาคราวก่อนตั้งเยอะ”
ซูฉีหรานเอียงคอเล็กน้อย สะบัดหลุดจากนิ้วของหลาวหลาว แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะเชิดคางยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ฉันลงมือทั้งที จะพลาดได้อย่างไร?”
หลาวหลาวมองท่าทางของนางแล้วโค้งริมฝีปากขึ้น ทว่าในดวงตากลับไม่มีรอยยิ้มอยู่เลย
หลาวหลาวยกมือโบก เหล่าสาวน้อยที่หดตัวอยู่ตามมุมห้องก็ลุกขึ้นราวกับได้รับการปลดปล่อย แล้วทยอยเดินออกไปเป็นแถว ตอนเดินผ่านซูฉีหราน นี่เสี่ยวเชี่ยนชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองนางเงียบ ๆ ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกมา แล้วเดินตามคนอื่นหายลับไปนอกประตู
ในกระท่อมไม้เหลือเพียงสองคน ขนอ่อนตรงท้ายทอยของซูฉีหรานค่อย ๆ ลุกชันขึ้น ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่จางลงแม้แต่น้อย นางยังเอียงคอเล็กน้อย กะพริบตามองหลาวหลาว “ทำไมหรือ? ยังมีคำสั่งอะไรอีกไหม?”