หญิงสาวเงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่นั้นหม่นเศร้าพร่างด้วยม่านหมอก สะท้อนแสงจันทร์ริบหรี่ ขอบตาแดงเรื่อราวกับเพิ่งร้องไห้มา
นางกัดริมฝีปากล่าง เสียงแผ่วเบาสั่นเครือ “เมื่อครู่ข้าถูกงูกัดที่ข้อเท้า เจ็บจนเดินไม่ไหว คุณชาย ท่านช่วย...”
ระหว่างพูด นางก็ยื่นมือไปคว้าชายแขนเสื้อเขา ปลายนิ้วเรียวเล็กยังสั่นน้อย ๆ คล้ายกลัวเขาไม่เชื่อ จึงเสริมอีกประโยคว่า “ขะ...ข้าตั้งใจจะไปหาญาติที่เมืองข้างหน้า แต่ไม่รู้ทิศทาง...”
หนิงไฉ่เฉินมองดวงตาชุ่มน้ำคู่นั้น ความระแวดระวังในใจก็พลันมลายหายไปแทบหมดสิ้น
เขารีบรับคำ “แม่นางอย่ากลัว ข้าจะดูก่อนว่าแผลเป็นอย่างไร”
เขาก้มลงมองมือที่นางใช้กุมหน้าแข้งไว้ แต่กลับไม่ทันสังเกตว่าใต้แพขนตาที่หลุบต่ำของหญิงสาวมีประกายมืดหม่นวาบผ่าน คล้ายกำลังเวทนาเขา