โจวหยวนมีสีหน้าซีดสลับเขียว
ด้านหนึ่งคือบิดา อีกด้านคือมารดา
เขาก็จนใจเช่นกัน
แต่ที่วันนี้ท่านยายมิได้เอ่ยปากกล้ำกลาย เขากลับรู้สึกโล่งอก
เดินไปตรงหน้าอวิ๋นเหมี่ยว "คุณหนูอวิ๋น เชิญ"
อวิ๋นเหมี่ยวหยุดอยู่กลางโถงโซฟาชั่วครู่
ซุนอิ๋งในวัยห้าสิบต้นดูแลตัวเองได้ดี ดูราวกับผู้หญิงอายุสี่สิบ อ่อนโยนสง่างาม เปี่ยมด้วยกลิ่นอายสูงศักดิ์
ทว่าบนใบหน้าซีดเซียวของนางมีไอสีดำกลุ่มหนึ่งปกคลุม
ภาพหญิงชรานุ่งชุดมรณะสีดำทองลอยเด่นขึ้นตรงหน้า เส้นด้ายนับไม่ถ้วนแทงทะลุร่าง ดึงรั้งนางตรึงแน่นกับพื้น
ดิ้นรน ดิ้นรนไม่รู้จบ
ในที่สุดหญิงชราก็เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า เบ้าตาลึกล้ำมีเลือดสีแดงสดไหลทะลัก อาบไล้ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น
นางบนภูเขาถูกปลุกขึ้นมาด้วยความยึดติดของโจวชางซานและความเคียดแค้นของหญิงชราที่ตายไปแล้วนั่น
เดิมคิดจะจุดธูปหาหนทาง กลับกลายเป็นว่าเหมาะเจาะ
ได้พบกับผู้มีสายเลือดสัมพันธ์กับหญิงชราผู้นั้นที่นี่
ซุนอิ๋งถูกแววตาอันไร้ความรู้สึกใดมองจนขนลุกทั่วร่าง
สุภาพยิ้มให้นาง
อวิ๋นเหมี่ยวได้สติ ภาพเมื่อครู่เลือนหาย
นางพยักหน้าให้ท่านยายโจวหนึ่งครั้ง แล้วติดตามโจวหยวนเข้าไปในห้อง
ทว่านางคาดไม่ถึงว่าการพยักหน้านั้นกลับทำให้ท่านยายโจวหน้าเขียวคล้ำ
ดี ดีเหลือเกิน
โจวชางซาน ชั่วชีวิตนี้เจ้าเย็นชากับข้าก็ช่างเถิด
รอจนวาระสุดท้าย กลับทำให้ข้ากลายเป็นเรื่องน่าขันที่สุด
แม้แต่ลูกหลานของหญิงที่เจ้าพร่ำถึงยังกล้าสงสารข้า
ความอัปยศอดสูแสนสาหัส!
ในโถงเงียบกริบราวกับได้ยินเสียงเข็มตก ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจา
พวกเขาล้วนรู้ดีถึงความเหี้ยมโหดของท่านยาย นั่นมันเหี้ยมจริง ๆ!
……
หลังจากโจวหยวนออกจากห้องไป โจวเหลียนก็รับช่วงต่อจากโจวหยวน กำมือบิดาไว้
เพียงสัมผัส น้ำตาแห่งความน้อยใจก็ร่วงลง
ในความทรงจำของเขา บิดาอยู่สูงส่งตลอดกาล มองผู้อื่นจากเบื้องบน
ใช้ไหล่ที่กว้างใหญ่แบกรับความทุกข์ยากทั้งปวงในโลกาเนืองนิตย์
เขาคือท่านผู้ใจบุญโจวที่ผู้คนพากันสรรเสริญและเทิดทูน
คือท่านประธานโจวผู้สร้างอาณาจักรธุรกิจตระกูลโจวด้วยลำแข้ง
เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดเสมอมา
กระทั่งยามรู้ชะตาฟ้า ก็ยังดูราบเรียบสงบ
แต่เหตุใดจึงละวางลมหายใจสุดท้ายนี่ไปมิได้เล่า
เพื่อคนคนหนึ่งเมื่อหลายสิบปีก่อน
ยอมทนทุกข์ทรมานจนวาระสุดท้าย
กายซูบผอมราวกับโครงกระดูกตั้งตรง
โจวเหลียนกล่าวกับบิดา "เมื่อครู่ท่านพี่ออกไปแล้ว ไปอย่างรีบร้อน เห็นทีว่าคนที่ท่านอยากพบมาถึงแล้ว"
"พ่อ แม้พ่อไม่ชอบพวกเราสักเท่าไหร่... อ้อ พ่อไม่ชอบพวกเราคงเป็นเพราะคนผู้นั้นสินะ พ่อเฝ้าคิดถึงนางมาทั้งชีวิต ถึงไม่ชอบแม่ ไม่ชอบพวกเรา"
"ข้าเกลียดพ่อเหลือเกิน ทว่าก็ทำใจให้พ่อตายไม่หลับตาไม่ลง ข้านี่มันน่าสมเพชไหม"
สิ้นเสียง ประตูห้องก็เปิดออก บรรดาลูกหลานตระกูลโจวต่างมองไปพร้อมกัน
ในห้องค่อนข้างมืด แรกเห็นคือชายกระโปรงกี่เพ้าที่พลิ้วไหว จากนั้นเป็นภาพของหญิงสาววัยเยาว์งดงาม
ชั่วขณะ ห้องเงียบสงัดยิ่งนัก
บุตรชายคนใหญ่ของตระกูลโจวมีปฏิกิริยารวดเร็ว ก้าวเข้าหาอวิ๋นเหมี่ยว พยักหน้าให้ แล้วกล่าวอย่างสุภาพ
"ลำบากเจ้าที่ต้องมาถึงที่นี่ หากคุณปู่วางความยึดติดลงได้ จากไปอย่างสงบ ตระกูลโจวจะขอบคุณอย่างหนักหน่วงแน่นอน"
อวิ๋นเหมี่ยว "หลีกทาง"
บุตรชายคนใหญ่ของตระกูลโจวไม่เคยถูกปฏิบัติอย่างไร้มารยาทเช่นนี้มาก่อนในชีวิต
แต่เขาก็รู้กาลเทศะ หลีกทางให้
แววตาของอวิ๋นเหมี่ยวทอดลงไปยังร่างของชายชราตัวเล็กซูบผอมบนเตียงนอน
หนังหุ้มกระดูก เบ้าตาลึกตอบ
หากไม่มีอกที่กระเพื่อมแผ่วเบา ก็ดูราวกับซากศพที่ตายมาหลายวัน
อวิ๋นเหมี่ยวเข้าไปใกล้ ปลายจมูกไม่ได้กลิ่นแปลกปลอมใด
นางพอใจมาก ลูกหลานของโต้วหยาช่างกตัญญูยิ่ง
เหมือนสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ร่างกายซูบผอมอิดโรยของโจวชางซานก็พลันสั่นเทาอย่างรุนแรง ลมหายใจนั้นถี่ขึ้นฉับพลัน
สีหน้ากลายเป็นม่วงแดงฉับพลัน ดั่งตับหมู
โจวเหลียนรีบร้อง "รีบเรียกหมอ!"
อวิ๋นเหมี่ยวเอ่ย "ไม่จำเป็น"
คุณชายรองโจวที่กำลังจะกดออดก็หยุดชะงักค้าง
"รอง พี่บอกให้กด!" โจวเหลียนขมวดคิ้ว
อวิ๋นเหมี่ยว "ข้าบอกว่าไม่จำเป็น!"
โจวเหลียนมองคุณชายรองโจวอย่างโกรธแค้น
คุณชายรองโจวยังคงรักษาท่าทางไม่ไหวติ้ง อยากร้องไห้แต่น้ำตาก็ไม่ไหล
มิใช่ว่าเขาไม่อยากกด เหตุใดเขาถึงขยับเขยื้อนไม่ได้เล่า!
"เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้เขา..." โจวเหลียนเริ่มเดือดดาล
อวิ๋นเหมี่ยวไม่ไว้หน้า "อยากให้เขาสบายขึ้นก็หุบปากให้หมด!"
โจวเหลียนเพิ่งเจอคนนอกที่กล้าออกคำสั่งเขาเป็นครั้งแรก มองไปทางท่านพี่ของตน
โจวหยวนก็ร้อนใจ เกรงว่าบิดาจะทรมาน แต่เมื่อคิดถึงลมหายใจสุดท้ายของบิดา
ก็กัดฟันอดทนไว้
โจวเหลียนเดินเข้ามา โกรธเกรี้ยวนัก "ลูกหลานคนนี้ เหตุไรจึงไร้มารยาทถึงเพียงนี้!"
"นางก็เป็นอย่างนี้แหละ" โจวหยวนยังสงบนิ่ง
ด้วยฐานะและสถานะของเขา ก็ต้องคอยดูสีหน้าเด็กสาวผู้นี้
โจวเหลียนหงุดหงิด "รอให้เสร็จแล้ว รีบเอาเงินส่งไปให้พ้น ๆ"