หลังซูถังจากไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็วางถ้วยชาลง
นางมองฮูหยินสกุลหาน “เจ้าแต่งเข้าบ้านนี้มาก็สามปีแล้ว บัดนี้ราชกิจภายในก็ควรส่งมอบให้เจ้าได้แล้ว”
ฮูหยินสกุลหานลุกขึ้นด้วยความยินดี “ท่านแม่ จะทำเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ? ลูกสะใภ้ยังอายุน้อย เกรงว่าจะรับภาระใหญ่เช่นนี้ไม่ไหว...”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ “ไม่เป็นไร ข้าจะคอยชี้แนะอยู่ข้าง ๆ เจ้าเริ่มเรียนจากข้าก่อน แล้วค่อย ๆ ลงมือทำก็แล้วกัน”
ก่อนหน้านี้นางกลัวว่างานจุกจิกของราชกิจภายในจะทำให้ฮูหยินสกุลหานเหน็ดเหนื่อย จนส่งผลกระทบต่อการมีบุตร บัดนี้ฮูหยินสกุลหานคงตั้งครรภ์ได้ยากในเร็ววัน ส่วนอานเอ๋อร์ก็เริ่มใส่ใจซูถัง มิสู้ให้ฮูหยินสกุลหานดูแลราชกิจภายในไปเสีย จะได้เบี่ยงเบนความสนใจของนาง ไม่ต้องคอยจับจ้องเรื่องบนเตียงของคนอื่น ทั้งยังเลิกกลั่นแกล้งผู้อื่นด้วยความคิดคับแคบเสียที
อีกอย่าง การที่นางจัดสาวใช้ปรนนิบัติให้บุตรชายก็ทำให้ฮูหยินสกุลหานเสียหน้าไปจริง ๆ ให้ฮูหยินสกุลหานรับช่วงดูแลราชกิจภายใน ก็ถือเป็นการชดเชยอย่างหนึ่ง
ฮูหยินสกุลหานไม่รู้ความคิดในใจของฮูหยินผู้เฒ่า คิดเพียงว่าความพยายามตลอดสามปีของตนอยู่ในสายตาของฮูหยินผู้เฒ่ามาตลอด จึงถูมือเตรียมลงมือทำงานใหญ่
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงให้นางอยู่ต่อ อีกเดี๋ยวภรรยาผู้ดูแลก็จะมารายงานพอดี จะได้ให้ฮูหยินสกุลหานได้แสดงฝีมือบ้าง
ฮูหยินสกุลหานยุ่งอยู่กับการเรียนรู้การดูแลราชกิจภายในจากฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมไม่มีแรงไปหาเรื่องซูถัง ส่วนซูถังอยู่แต่ในหอจิ่นซินไม่ออกไปไหน ทั้งไม่มีงานอื่นให้ทำ พอว่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง