ออกจากตำหนักซงถัง เซิ่งจินชูลดฝีเท้าลง กวาดตามองคฤหาสน์ที่ไม่คุ้นตานี้ ผู้ดูแลฝังช่วยเก็บชายเสื้อให้พลางกล่าว "คุณหนู แม่นมถานตามมาน่ะ"
เซิ่งจินชูยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ไม่ผิดคาด แม่นมถานวิ่งตามมาพร้อมกับร้องเรียก "คุณหนูใหญ่จินชู ขอเชิญหยุดก่อน"
นางหยุดฝีเท้า สีหน้าฉงนมองแม่นมถาน แต่ใบหน้ายังคงแสดงความสุภาพเรียบร้อยพร้อมกล่าวเรียกแม่นม แม่นมถานรีบโบกมือ "ไม่กล้า ๆ คุณหนูเกรงใจเกินไปแล้ว ท่านยายให้เชิญไปนั่งเป็นเพื่อนสักหน่อย"
เพิ่งออกจากตำหนักซงถังก็ถูกเชิญกลับไปอีก เห็นทีคงเป็นเพราะของกำนัลสองชิ้นนั้นต้องอกต้องใจนางแน่ ๆ เซิ่งจินชูจึงแสร้งทำเป็นดีใจพยักหน้ารับ
กลับมายังเรือนเดิม จ้าวไทเหยาเข้านอนแล้ว มีเพียงจ้าวซื่อออกมาต้อนรับ นางคว้าแขนจินชูแล้วกระซิบเบา ๆ "จินชู ผู้ยายของเจ้าไม่สบายมาหลายวัน เจ้าอยู่ที่ตำหนักซงถังดูแลผู้ยายก่อนเถิด รอแม่มีโอกาสพูดกับป้าสะใภ้ของเจ้า แล้วจะแยกเรือนให้เจ้าอยู่อีกที"
"คุณหนู ท่านแม่ทัพเรือนนี้นับว่าแต่งออกไปแล้ว ชีวิตก็ลำบากไม่ใช่น้อย เพื่อหาที่พึ่งให้เจ้า ต้องพูดจนปากฉีกเลยล่ะ" ชวงหวนพึมพำ
จ้าวซื่อถอนหายใจยาว สีหน้าเหนื่อยหน่าย
เซิ่งจินชูลดสายตาลง จ้าวซื่อในตระกูลจ้าวไม่ใช่คนตำแหน่งต่ำต้อย พอเข้ามาก็มีคนออกมาต้อนรับ ทุกย่างก้าวมีคนเข้ามาคำนับถามไถ่
ยามนี้คิดจะกักนางไว้ในเรือนของจ้าวไทเหยา นางย่อมรู้ดีว่าคิดจะได้อะไร
"แล้วเอี๊ยนเอี๊ยนล่ะ?"
เอ่ยถึงเอี๊ยนเอี๊ยน สีหน้าจ้าวซื่อแข็งทื่อ ดวงตาแวบหนึ่งด้วยความผิด กระแอมไอเบา ๆ "ข้าชินมือชินตากับเอี๊ยนเอี๊ยนอยู่ข้างกาย นางก็ยังอยู่กับข้าเหมือนแต่ก่อน"
"ก็ดี เอี๊ยนเอี๊ยนเป็นสาวใช้ของข้า อยู่ปรนนิบัติท่านก็สมควรอยู่แล้ว"
"อะไรกันสาวใช้ไม่สาวใช้ สามปีมานี้หากไม่มีเอี๊ยนเอี๊ยน ชีวิตข้าจะเหลืออยู่หรือไม่ก็ยังไม่รู้ ที่นี่คือตระกูลจ้าว ไม่ใช่หลงซี เจ้าจงเก็บทีท่าคุณหนูใหญ่ของเจ้าเสีย อย่าก่อเรื่อง เพื่องมงายสืบเรื่องที่ไม่ควรสืบ"
จ้าวซื่อหมดความอดทน กำชับสองสามประโยคแล้วก็จากไป