เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนทราบว่าฉีอวี่อานมาหานาง ปรากฏตัวต่อหน้าท่านหญิงชราเพียงครู่เดียวก็รีบร้อนกลับมาอย่างสุดชีวิต วิ่งกระหืดกระหอบไม่หยุด กลัวว่าวิ่งช้าไปเซิ่งจินชูจะแย่งความเด่นไปเสียก่อน
ใบหน้านั้น ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก
มาถึงโถงใหญ่ก็เห็นเงาร่างของฉีอวี่อานจริงๆ อากาศในเมืองหลวงอุ่นกว่าหลงซี ฉีอวี่อานสวมชุดยาวสีแพรประดับลวดลาย ปลายคอเสื้อคล้องขนสุนัขจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์หนึ่งรอบ เน้นให้ผิวของเขาขาวกระจ่างขึ้นอีก ใบหน้าคมคาย หน้าตาหล่อเหลางดงาม
“พี่อวี่อานเจ้าคะ!” เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทีเขินอาย
ฉีอวี่อานเห็นผู้มาเยือนก็ดีใจยิ่งนัก เอ่ยว่า “เอี๊ยนเอี๊ยน ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว สองเดือนไม่พบหน้ากัน เจ้าซูบลงไปนะ”
“ข้า…” เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนเหลือบสายตาไปทางเซิ่งจินชู ดวงตากลมโตกลิ้งไปมาอย่างรวดเร็ว ทว่าฉีอวี่อานก็เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าพานางมาตามันด้วยหรือไร ช่างอัปมงคลนัก”
เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนตะลึงไปชั่วขณะ
เซิ่งจินชูนั่งนิ่งไม่ไหวแล้ว จึงลุกขึ้นยืนเดินออกไปข้างนอก กลับถูกฉีอวี่อานกั้นไว้ เอ่ยถาม “ข้าให้เจ้าไปตอนไหนกัน?”
นางเงยหน้ามองฉีอวี่อาน แล้วย้อนถามกลับว่า “ท่านเป็นบุคคลใดของตระกูลจ้าว เหตุใดพบหน้ากันครั้งแรกกลับกลั่นแกล้งข้าเล่า?”
ฉีอวี่อานพูดไม่ออก
เขากับตระกูลจ้าวไม่มีวี่แววเกี่ยวข้องกันสักนิด เพียงรู้ว่าคู่หมั้นของตนเป็นหลานสาวตระกูลจ้าว ตอนแรกเขาเต็มใจยิ่งนัก จนกระทั่งได้พบเซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยน
ตกหลุมรักเพียงแรกพบก็เพียงเท่านี้
แต่ชาติที่แล้ว เพราะเซิ่งจินชูมาขอสืบตระกูล ทำให้มารดามีอคติต่อเอี๊ยนเอี๊ยน ทำเอาเอี๊ยนเอี๊ยนเสียใจอยู่หลายวัน
ชาตินี้เขาจะไม่มีทางให้เซิ่งจินชูมีโอกาสทำร้ายเอี๊ยนเอี๊ยนได้อีกเด็ดขาด
“ปากเก่งนัก! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้แผนการอันใดของเจ้า ข้าบอกเจ้าไว้เลย ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าสมใจ เจ้าอย่าหวังจะได้ทำร้ายเอี๊ยนเอี๊ยน!” ฉีอวี่อานเอ่ยด้วยความรังเกียจ
เซิ่งจินชูแน่ใจแล้วว่าฉีอวี่อานก็กลับชาติมาเกิดเหมือนตน บอดทั้งสองข้างจนมั่นใจว่าเซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนคือบุตรสาวตระกูลเซิ่งที่แท้จริง
คนโง่เอ๊ย!