บริเวณเรือนของจ้าวซื่อถูกผู้คนล้อมแน่นขนัด จ้าวไทเหยานั่งอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ด้วยสีหน้ากังวล ส่วนลู่ซื่อก็นั่งอยู่ข้างๆ เช่นกัน
จินชูเพียงยืนมองจากด้านนอกเท่านั้น
"น้องสอง"
ด้านหลังมีเสียงคุ้นหูดังขึ้น
เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนสีหน้าแฝงไว้ด้วยความกังวล แต่ในแววตากลับซ่อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เดินมาหยุดตรงหน้าจินชู พลางกล่าวว่า "ถึงแม้เจ้าจะไม่ยอมรับ แต่ข้าจะจดจำเสมอว่าเจ้าเป็นน้องสาวของข้า"
จินชูจ้องมองนางนิ่งๆ
"น้องสอง รอข้าช่วยแม่ก่อน แล้วข้าจะมาขอโทษเจ้า" เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนเหมือนนกยูงผู้หยิ่งผยอง เดินจากไปอย่างสง่างาม
เหล่าคนรับใช้ทุกคนที่พบเห็นเซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยน ต่างพากันคารวะและเรียกนางว่า "คุณหนูใหญ่" อย่างนอบน้อม
ภาพนั้นช่างบาดตาเหลือเกิน
"คุณหนู" เฟยเอี๊ยนเอ่ยเตือนเสียงเบา "หมอหลวงหลี่มีวิชาแพทย์สูงส่ง ยิ่งเชี่ยวชาญการเจาะเลือดจากปลายหัวใจเป็นที่สุด บัดนี้หมอหลวงหลี่กำลังตกปลาอยู่ที่ชานเมืองพอดี"
"ไปกัน!"
ทั้งสองรีบออกจากประตูใหญ่ตระกูลจ้าวอย่างเร่งด่วน เช่าเกวียนคันหนึ่งแล้วควบไปยังชานเมือง ม่านเกวียนถูกเปิดออก เผยให้เห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง
พ่อค้าแม่ค้าเร่ขายของเสียงดังลั่น หน้าร้านเกี๊ยวน้ำที่ร้อนระอุมีลูกค้าหลายสิบคนเบียดเสียดกัน รีบร้อนกินเกี๊ยวน้ำด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
ก่อนจะออกจากเมือง จินชูก็สั่งคนขับเกวียนให้หยุดกะทันหัน: "จอด!"
"ไปจวนหมอหลวงหลี่"
เฟยเอี๊ยนไม่เข้าใจ: "แต่หมอหลวงหลี่อยู่ที่ชานเมืองนี่คะ"
จินชูพยักหน้า: "ข้ารู้ แต่ตามเหตุผลแล้ว ข้าไม่ควรรู้ว่าหมอหลวงหลี่อยู่ที่ใด"
เฟยเอี๊ยนถึงบางอ้อทันที
เกวียนเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปที่จวนหมอหลวงหลี่ จินชูลงจากเกวียน ยืนอยู่ใต้บันได ให้เฟยเอี๊ยนไปส่งนามบัตร พูดจาออดอ้อนอย่างดีที่สุด
"คุณหนูท่านนี้ ท่านนายของข้าออกไปแต่เช้ามืดแล้ว บัดนี้ไม่อยู่ในจวนพ่ะย่ะค่ะ" ผู้ดูแลจวนตอบ เฟยเอี๊ยนจึงรีบถามต่อ: "แล้วหมอหลวงเหลียงไปที่ใดหรือ?"
ผู้ดูแลส่ายหน้าแสดงว่าไม่รู้
เฟยเอี๊ยนร้อนใจกระทืบเท้า วิ่งกลับมาหาจินชู: "คุณหนู หมอหลวงเหลียงไม่อยู่ในจวน จะทำอย่างไรดีเล่าคะ?"