พอหมอเหลียงจากไปไม่นาน จ้าวซื่อก็ฟื้นขึ้นมา สาวใช้รีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังจนหมด จ้าวซื่อแทบจะโกรธจนหน้ามืดอีกครั้ง
เงยหน้าขึ้นไปก็พบว่าจินชูยืนอยู่ที่ขื่อประตู
สายตาสบกัน
ดวงตาของจินชูเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง จนขนหัวลุกชา
"ท่านแม่คิดจะรับเซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนเป็นลูกสาว ข้าไม่ขัดขวาง แต่ท่านแม่ก็ไม่ควรใช้วิธีแบบนี้มาบังคับให้ข้ายอมจำนน"
จินชูกุมอก ทำท่าเจ็บปวดแสนสาหัส
จ้าวซื่อไม่แสร้งทำเป็นเมตตาอีกต่อไป: "เซิ่งจินชู หากไม่ใช่เพราะเจ้ามาขวางทาง ข้าจะต้องวุ่นวายแบบนี้หรือ วันนี้ข้าจะบอกให้รู้ชัดๆ ไปเลย เพื่อให้เอี๊ยนเอี๊ยนได้เข้าจวนกั๋วกงอย่างราบรื่น ข้าจะรับนางเป็นลูกสาวให้ได้"
"ท่านแม่!" เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนตื้นตันใจสุดขีด พุ่งเข้าไปกอดจ้าวซื่อ
จินชูสูดหายใจลึก: "เพียงแค่เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนไม่ใช่ลูกในนามของท่านพ่อ ท่านแม่ก็ทำตามใจได้ตามสบาย"
จ้าวซื่อสีหน้าเปลี่ยนไป จ้องจินชู: "ข้าจะทำยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาว่ากล่าว เอี๊ยนเอี๊ยนเติบโตมาพร้อมกับเจ้า รักใคร่เหมือนพี่น้อง แค่ตำแหน่งเท่านั้น เหตุใดเจ้าถึงต้องถือสากันนักกันหนา?"
"พี่สาวรอง ข้า...ข้าจะไม่แย่งท่านแม่ไปจากเจ้า ข้ากับท่านกั๋วกงซื่อต่างก็รักใคร่กัน วันหน้าข้าได้เข้าจวนกั๋วกง ก็จะเป็นกำลังให้เจ้าเช่นกัน" เซิ่งเอี๊ยนเอี๊ยนรีบรับปากอย่างไม่ขาดปาก
ลู่ซื่อที่อยู่ข้างๆ ก็ถือโอกาสเอ่ยขึ้น: "จินชูเอ๋ย เจ้าเองก็พูดว่า ผลไม้ที่แย่งมาไม่หวาน เหตุใดต้องทำตัวแข็งกร้าวนัก ลองหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกัน"
ผู้คนมากมายต่างก็รุมโน้มน้าวให้จิตใจกว้างขวาง
แต่คนที่ทำผิดจริงๆ ไม่ใช่ตัวเองสักหน่อย
จินชูสีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง สายตามุ่งมั่นไปที่จ้าวซื่อ: "ท่านแม่รับหนังสือหย่าต่อหน้าธารกำนัลแล้ว ย่อมไม่ใช่คนในตระกูลเซิ่งอีกต่อไป ย่อมไม่มีสิทธิ์รับบุตรบุญธรรมแทนท่านพ่อ หากท่านแม่ยืนกรานจะทำเช่นนี้ เพื่อเกียรติศักดิ์ของตระกูลเซิ่ง ขอเพียงเอาชีวิตเข้าแลกก็จะไปตีกลองคำร้องต่อองค์จักรพรรดิ ขอความยุติธรรม!"