“หลังคัดลอกพรสวรรค์อีกอย่างของนามิเสร็จ ฉันต้องออกทะเลทันที”
ตู้หลงวางแผนอยู่ในใจ
หมู่บ้านโคโคยาชิ ไม่ว่าจะเป็นทั้งหมู่เกาะโคโนมิ หรือมองไปทั่วอีสต์บลู ก็เล็กเกินไป
ถ้าอยากแข็งแกร่งขึ้น ก็ต้องมีคุณสมบัติเพิ่ม จะมัวอยู่ที่นี่ไปจนแก่ไม่ได้
ตั้งแต่ตอนปลุกระบบขึ้นมา ตู้หลงก็คิดจะออกทะเลไปหาคนรวย ๆ เพื่อฉกชิงคุณสมบัติแล้ว
พอดีว่าในอีสต์บลูมีคนแบบนั้นอยู่เยอะเป็นพิเศษ
เทพนิกะผู้ถูกลิขิต
เสนาธิการกองทัพปฏิวัติในอนาคต
เอซราชันหมัดสกัด
โคบี้ราชันผู้หนีทัพ
โรโรโนอา โซโลสามดาบ
ซันจิผลปีศาจในร่างมนุษย์
......
ทุกคนยังอยู่ในวัยเด็กกันทั้งนั้น
นอกจากโคบี้ราชันผู้หนีทัพแล้ว เจ้าชายน้อยผู้ผ่านการดัดแปลงสายเลือดต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยกว่าจะตามรอยได้
ส่วนอีกหลายคนต่างก็รู้ตำแหน่งที่อยู่ชัดเจน
หมู่บ้านฟูชาแห่งอาณาจักรโกอา และหมู่บ้านชิโมสึกิ
เป็นเป้าหมายชั้นยอดสำหรับการฉกชิงคุณสมบัติอย่างไม่ต้องสงสัย
ต่อให้คุณสมบัติของคนเหล่านี้ต้องใช้พลังงานมหาศาล และอาจคัดลอกได้ไม่ครบในเวลาอันสั้น
ถอยไปผูกมิตรกับพลเรือโทการ์ปก็ยังเป็นทางเลือกที่ดี
ต่อหน้าการ์ป คนล้มเหลวที่หนีจากแกรนด์ไลน์อย่างอารอง ต่อให้เป็นหมาข้างถนนก็ยังเทียบไม่ได้
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น
【ติ๊ง ชื่อเสียงแพร่กระจาย พลังต้นกำเนิด +1.1】
“ครั้งแรกที่ได้เยอะขนาดนี้ นึกว่าจะต้องรออีกหลายวัน ปลากะพงหนวดมังกรทองนี่ขายดีจริง ๆ”
ตู้หลงใจชื้นขึ้น ความตึงเครียดในใจก็คลายลงเล็กน้อย
แค่ปลากะพงหนวดมังกรทองยาวสองเมตรตัวเดียวก็ทำให้คนตื่นเต้นได้ขนาดนี้
รอให้เขาได้เป็นพลเรือเอกในอนาคต รับรองว่าผู้คนทั่วโลกต้องโห่ร้องยินดี
ถึงตอนนั้น บางทีอาจได้พรสวรรค์สีทองวันละอย่างก็ได้
เมื่อมีสีชาดอยู่ เขาจะต้องขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของโลกให้ได้!
เมื่อกลับถึงบ้าน
เบลเมลออกไปทำงานที่สวนส้มแล้ว
นามิกับโนจิโกะยังไม่กลับมา
ตู้หลงหยิบแผนที่เดินเรือปึกหนึ่งออกมาจากใต้หมอนก่อน
ถึงก่อนหน้านี้เขาจะสะสมพลังต้นกำเนิดจนไม่ได้ออกทะเล
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าตู้หลงไม่ได้ทำอะไรเลย
แม้จะยังหาแผนที่เดินเรือของหมู่บ้านชิโมสึกิไม่ได้ แต่เส้นทางในอาณาจักรโกอานั้นเขาสืบจนรู้ชัดแล้ว
เทพนิกะผู้ถูกลิขิต เอซราชันหมัดสกัด และซาโบ้ เสนาธิการกองทัพปฏิวัติในอนาคต ผู้หนีรอดจากมือห้าผู้เฒ่ากับอิมได้ด้วยตัวคนเดียว
พรสวรรค์ของทั้งสามคนนี้ เขาจะฉกมาให้ได้!
ตู้หลงเก็บแผนที่เดินเรือไว้แนบตัว แล้วหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายลาจาก
เขาไม่คิดจะบอกนามิกับโนจิโกะถึงการตัดสินใจของตัวเอง
ไม่อย่างนั้น เขากลัวว่าจะใจอ่อนเพราะทั้งคู่ไม่อยากให้ไป
ไม่นานนัก
“แอ๊ด~”
ประตูห้องถูกผลักเปิด เบลเมลที่เพิ่งทำงานเสร็จเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าส้ม “อารอง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? มื้อเที่ยงอยากกินอะไร?”
“รอนามิกับพวกเธอกลับมาก่อนค่อยว่ากัน ผมกินอะไรก็ได้” ตู้หลงหยุดมือ
“กำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ?” เบลเมลวางตะกร้าลง พอเห็นสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ หัวใจก็พลันเต้นระทึก
ตู้หลงไม่ปิดบัง ตอบตามตรงว่า “เบลเมล ผมคิดว่าจะไปอาณาจักรโกอาสักครั้ง เพื่อขอเรียนกับพลเรือโทการ์ป วีรบุรุษแห่งนาวิกโยธินผู้เลื่องชื่อ”
การ์ปเป็นวีรบุรุษแห่งนาวิกโยธิน อีกทั้งยังมีนิสัยกลับมาอีสต์บลูเพื่อเยี่ยมหลานชายเป็นประจำ ชื่อเสียงของเขาในอีสต์บลูจึงไม่ใช่น้อย
ใช้การ์ปเป็นข้ออ้าง ย่อมฟังขึ้นกว่าบอกว่าจะไปตามหาเด็กอยู่หลายคน
“การเลือกครูดี ๆ เป็นเรื่องถูกต้อง แต่พลเรือโทการ์ปอาจไม่ได้อยู่ที่อาณาจักรโกอาก็ได้ ในฐานะพลเรือโทแห่งกองบัญชาการใหญ่ เขาต้องประจำการอยู่ที่นั่นเป็นส่วนใหญ่ ต่อให้เขาอยู่ที่อาณาจักรโกอาจริง ก็ใช่ว่าจะรับลูกเป็นศิษย์นะ ถ้าอยากเป็นนาวิกโยธิน ก็เข้าหน่วยที่ 16 ก่อน ค่อย ๆ ไต่เต้าไปกองบัญชาการใหญ่ แล้วเข้าโรงฝึกชั้นยอด แบบนั้นก็จะได้รับคำชี้แนะจากพลเรือเอก ‘แขนดำ’ เซฟเฟอร์เหมือนกัน”
เบลเมลเกลี้ยกล่อม
เมื่อเทียบกับการสอนที่ไม่ลำเอียงของพลเรือเอกเซฟเฟอร์แล้ว
เธอจำได้ว่า ในกองบัญชาการใหญ่มีเพียงคนเดียวที่พลเรือโทการ์ปรับเป็นศิษย์
คนนั้นคือสัตว์ประหลาดที่กำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นพลเรือเอกในตอนนี้ พลเรือโทคุซัน ผู้มีฉายา “อาโอกิยิ”
ได้ยินว่าเขาสามารถแช่แข็งทะเลทั้งผืนได้ด้วยพลังผลปีศาจ
แม้ลูกบุญธรรมของเธอจะเกิดมาไม่ธรรมดา แต่เมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดพวกนั้นในกองบัญชาการใหญ่นาวิกโยธิน ก็ยังห่างชั้นกันมาก
ยังไม่ถึงขั้นที่พลเรือโทการ์ปจะชายตามองด้วยซ้ำ
เป็นศิษย์ของพลเรือเอกเซฟเฟอร์น่าจะเหมาะกว่า
“ผมรู้ แต่ก็อยากลองดู ถ้าไม่สำเร็จค่อยกลับมาก็ได้”
ตู้หลงหัวเราะแหะ ๆ
ต่อให้เขาเป็นโจรสลัด ก็ไม่มีทางเข้าหน่วยที่ 16 ไปเป็นลูกน้องของขยะอย่างหนูหรอก
ไม่อย่างนั้นไม่ถึงสามวัน เขาคงต้องสังหารผู้บังคับบัญชาแน่
เบลเมลถอนหายใจ เลิกเกลี้ยกล่อม “ก็ได้ ตกลงกันแล้วนะ ถ้าไม่ได้เรื่องก็กลับมา”
จังหวะนั้นเอง
ประตูห้องที่เพิ่งปิดไปได้ไม่นานก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
“เบลเมล พี่อารอง พวกเรากลับมาแล้ว! ทายสิว่าวันนี้ขายได้เท่าไหร่!”
นามิเดินนำเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น
ด้านหลังโนจิโกะกำลังลากชายคนหนึ่งที่สวมชุดตำรวจสีน้ำตาลและมีใบพัดลมอยู่บนหัวเข้ามาด้วยแรงทั้งหมด
อาเค็นก้มตัวลง ใบพัดบนหัวหมุนติ้ว “ขอโทษนะครับที่มารบกวน”
“ไม่รบกวนหรอกครับ ต้องขอบคุณคุณอาเค็นที่คอยไปขายปลากับพวกนามิทุกครั้ง เชิญนั่งครับ” ตู้หลงยื่นเก้าอี้ให้
“ฮ่า ๆ เด็กคนนี้นี่ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้” อาเค็นหัวเราะพลางนั่งลง
“คุยกันไปก่อนนะ ฉันไปทำข้าวเย็น” เบลเมลทำหน้าบึ้งแล้วเดินเข้าครัวไป
อาเค็นงุนงง “เบลเมลเธอ...”
“ไม่เป็นไรครับคุณอาเค็น ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก ผมทำให้เธอโกรธเอง” ตู้หลงตอบพลางโอบนามิที่ยกเบรีขึ้นมาอวดอยู่ข้าง ๆ แล้วขยับความคิด
“สีชาด ดาวน์โหลดการรับรู้สภาพอากาศให้ฉัน”
【กำลังดาวน์โหลด โปรดคงการสัมผัสทางร่างกายไว้】
อัตราดาวน์โหลดปัจจุบันต้องสัมผัสกันต่อเนื่องอย่างน้อย 15 นาที
ตู้หลงเปลี่ยนเรื่อง “นามิ วันนี้ขายได้เงินเท่าไหร่?”
นามิไม่ทันสังเกตอะไรเลย เธอหมุนตัวอยู่ในอ้อมแขนของตู้หลง แล้วยิ้มกว้าง “ทายสิ!”
ตู้หลงเล่นด้วยโดยลองตอบเป็นตัวเลข “35,000 เบรี?”
“ผิดแล้ว!”
นามิชูมือข้างหนึ่งขึ้น ทำสัญลักษณ์เลขสาม “50,000 เบรี!!! คุณทอมคนแก่ในเมืองยังอยากซื้อไปในราคา 20,000 เบรีเลย ปลากะพงหนวดมังกรทองตัวก่อนยาวแค่หนึ่งเมตร หนักไม่ถึง 20 กิโลกรัม ยังขายได้ตั้ง 5,000 เบรี แต่ตัวนี้ยาวสองเมตร หนัก 200 กิโลกรัม สุดท้ายฉันต่อราคาจนเขายอมจ่าย 50,000 เบรีถึงได้ซื้อไป”
ตู้หลงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
ต้องยอมรับว่านามิมีพรสวรรค์ด้านการค้าติดตัวมาตั้งแต่เกิดจริง ๆ
“นี่เงินที่ขายได้” โนจิโกะหยิบธนบัตรเบรีปึกหนึ่งที่เปื้อนทั้งกลิ่นคาวปลาและคราบเลือดออกมา
เบลเมลพุ่งเข้ามาคว้าไปเก็บทันที “ฉันเก็บไว้ให้เอง”
“ฮึ ก็เก็บไว้อีกแล้ว ไม่ยอมซื้อเสื้อผ้าให้ฉันเลย”
นามิบ่นงึมงำ
ถึงจะมีตู้หลงอยู่ด้วย เบลเมลก็ยังใช้ชีวิตอย่างประหยัด ส่วนนามิก็ยังใส่เสื้อผ้าเก่าที่โนจิโกะเลิกใช้เหมือนเดิม
แต่พริบตาต่อมา นามิก็เปลี่ยนจากหน้าบึ้งเป็นยิ้มร่า “ตู้หลง ถ้าทุกวันจับปลากะพงหนวดมังกรทองตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ พวกเราก็รวยกันเร็ว ๆ นี้แน่!!!”
โนจิโกะกอดอก มองนามิที่ยังเกาะอยู่ในอ้อมแขนตู้หลง แล้วเดินเข้าไปดึงตัวเธอ “ฝันไปเถอะ ปีหนึ่งจับได้สักตัวก็นับว่าโชคดีแล้ว”
“แบร่ ๆ ยุ่งอะไรด้วย!”
“นามิ เธอนี่มัน!”
“เงียบกันได้แล้ว ตอนนี้พวกเธอเป็นประชาชนใต้การปกครองของราชาตู้หลง ออกไปทำความสะอาดสวนผลไม้เดี๋ยวนี้!”
ตู้หลงกางแขนออก คว้าตัวคนละข้างแล้วปราบทั้งคู่ไว้ กดหัวพาเดินไปทางสวนผลไม้ พร้อมพูดว่า “คุณอาเค็น ช่วยทำมื้อเย็นกับเบลเมลหน่อยนะครับ”
“ได้เลย ๆ!” อาเค็นที่ตอนแรกดูเก้ ๆ กัง ๆ พลันกระตือรือร้นขึ้นมา
แต่เพิ่งลุกจากโซฟา เสียงแข็ง ๆ ของเบลเมลก็ดังมาจากในครัว “คนซุ่มซ่ามอย่างนาย ฉันไม่ต้องการให้ช่วยหรอก!”
อาเค็นหงอยลงเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็งจับ แล้วกลับไปนั่งที่เดิมทันที
เบลเมลเหลือบไปเห็นภาพนั้นเข้าพอดี อดเบ้ปากไม่ได้
ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย!