เสิ่นรั่วหลิงจะปล่อยให้เขาด่าตัวเองได้ยังไง
เธอโมโหขึ้นมาทันที
“น้องเขย นี่นายยังกล้าใส่ร้ายฉันกลับอีกเหรอ?! บราตัวนี้นายเป็นคนเอามาชัด ๆ ทำไมถึงโกหก?
ฉันชอบเที่ยวก็จริง แต่คนที่ฉันคบข้างนอกล้วนเป็นลูกหลานคนรวย ฉันไม่เคยคบกับลูกชายยาจกอย่างนายเลย
ที่นายบอกว่าฉันตามตื๊อนาย อยากมีอะไรกับนาย นั่นมันเหลวไหลทั้งเพ! นายกำลังปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงฉัน ฉันจะไปแจ้งความจับนาย จะทำให้นายติดคุกและหมดอนาคต!”
ในฐานะสาวสวยผู้บอบบาง เสิ่นรั่วหลิงรู้ดีว่าต้องจัดการคนยังไง
เธอรู้ว่าเว่ยเหยียนเป็นคนซื่อ ๆ และกลัวเรื่องยุ่งยากที่สุด
แค่ยัดข้อหาปล่อยข่าวลือให้เขาง่าย ๆ ก็ทำให้เขาเดือดร้อนได้แล้ว
เธอคิดว่าพูดแบบนี้แล้วเว่ยเหยียนจะยอมอ่อนข้อและขอร้องให้เธอยกโทษให้
ใครจะคิดว่า...
เว่ยเหยียนกลอกตาใส่เธออย่างแรง จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วหันไปบอกทุกคนว่า
“ตั้งแต่ผมแยกห้องกับเสิ่นเวย ผมก็ติดกล้องไว้ในห้องตัวเองแล้วว่าบราตัวนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เปิดดูกล้องวงจรปิดก็รู้!”
ตั้งแต่เขาย้ายเข้ามาอยู่บ้านตระกูลเสิ่น ของของเขาก็มักถูกคนรื้อค้นอยู่บ่อย ๆ
ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกเสิ่นเวยแล้ว แต่ทุกครั้งเธอก็ปัดว่าเขาคิดมากไปเอง
หลังจากแยกห้องกัน ของของเขาก็ยิ่งถูกค้นหนักกว่าเดิม
แทบทุกวันจะมีคนฉวยโอกาสตอนเขาไปทำงาน แอบเข้ามารื้อข้าวของในห้องจนกระจัดกระจาย