เว่ยเหยียนมองชุดชั้นในในมือด้วยสีหน้ามึนงง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
พ่อกับแม่ของเสิ่นเวยมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง
ส่วนเสิ่นรั่วหลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบเช็ดน้ำตาเงียบ ๆ
เสิ่นเวยเอ่ยอย่างโมโหว่า
“ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ? นี่เจออยู่ใต้หมอนในห้องนาย บอกมาสิว่าแอบเข้าไปขโมยชุดชั้นในของพี่สาวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เธอมองเว่ยเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าราวกับผิดหวังที่เขาไม่ได้ดั่งใจ
เห็นได้ชัดว่าเธอเชื่อเรื่องนี้สนิทใจ และมั่นใจว่าเว่ยเหยียนเป็นคนขโมยชุดชั้นในของเสิ่นรั่วหลิง
เว่ยเหยียนถึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขารีบปฏิเสธทันที
“ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้ มีคนใส่ร้ายฉันต่างหาก!”
พูดจบ เขาก็มองเสิ่นรั่วหลิงอย่างโกรธจัด
เห็นได้ชัดว่าเพราะเมื่อคืนเขาไม่ยอมทำตามที่เธอขอ ไม่ยอมมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับเธอ
เธอจึงแค้นใจและจงใจแก้แค้นเขาอย่างไม่ยั้งคิด
เสิ่นรั่วหลิงเป็นผู้หญิงเจ้าชู้ คบหากับผู้ชายมามากมายจนมีความสัมพันธ์ทางกายด้วยกัน ไม่เหลือความละอายใจแล้ว การทำเรื่องแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
ในเวลานี้
เสิ่นรั่วหลิงนั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ข้างพ่อแม่ ทำท่าทางเหมือนถูกกลั่นแกล้ง ดวงตาแดงก่ำราวกับกระต่ายน้อยน่าสงสาร
เสิ่นเวยยังคงโกรธไม่หาย
“ถ้าไม่ใช่นาย แล้วจะเป็นใครได้อีก?! ในบ้านเรานอกจากพ่อ ก็มีผู้ชายแค่นายคนเดียว!
พี่สาวฉันเป็นฝ่ายถูกกระทำ จะใส่ร้ายนายไปทำไม!”
ตอนแรกพี่สาวบอกว่าชุดชั้นในหาย แล้วก็หาทั่วบ้าน เธอยังไม่ได้ใส่ใจอะไร