เสิ่นเวยกลับมาถึงวิลล่า ตอนนี้ข้างในว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย
เธอถึงเพิ่งนึกได้ว่าเว่ยเหยียนย้ายออกไปตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว
พ่อแม่กับพี่สาวก็แค่มาพักเป็นครั้งคราว พอเกิดเรื่องขโมยเสื้อชั้นในคราวนี้ ดูท่าคงกลับไปบ้านเก่ากันแล้ว
เธอดื่มเหล้ามา รู้สึกมึนหัวมาก ท้องไส้ปั่นป่วนไม่สบายเอาเสียเลย คลื่นไส้อยากอาเจียน แต่ก็อาเจียนไม่ออก
เมื่อก่อนทุกครั้งที่เธอออกไปดื่มจนเมากลับมา เว่ยเหยียนจะรีบยกน้ำแก้เมามาให้ทันที ทั้งยังช่วยนวดจุดต่าง ๆ เพื่อบรรเทาอาการไม่สบายให้เธอ
แต่ครั้งนี้...
เว่ยเหยียนหนีออกจากบ้าน เหลือเธออยู่คนเดียว ทำได้แค่ทนไปช้า ๆ
ความทรมานจากอาการเมาทำให้เธอหมดแรงนอนแผ่อยู่บนโซฟา ขยับตัวไม่ได้เลย
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเว่ยเหยียนโดยไม่ทันคิด
น่าเสียดาย ปล่อยให้ดังอยู่หลายครั้งอีกฝ่ายก็ไม่รับ
เธอไม่ยอมแพ้ โทรซ้ำอีก
ในที่สุดก็มีคนรับสาย
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เธอก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา
“ที่รัก ฉันเมาแล้ว กลับมาดูแลฉันหน่อยได้ไหม?”
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เธอยอมพูดจาอ่อนลง เธอคิดว่าฐานะอย่างเว่ยเหยียน แค่เธอไม่โวยวายขอหย่าก็นับว่าไว้หน้าเขามากแล้ว
ต่อให้เขาถูกใส่ร้ายว่าขโมยเสื้อชั้นใน จนโมโหหนีออกจากบ้าน ก็ควรกลับมาทันทีเมื่อเธอพูดดีด้วยสักคำ
ผู้ชายที่มีสมองและใจกว้างควรเป็นแบบนี้สิ
แต่เว่ยเหยียนกลับตอบอย่างไม่ไว้หน้าเลยว่า
“เสิ่นเวย เมาแล้วโทรหาฉันทำไม? ไม่ไปหาโจวเฉียนล่ะ? เธอไม่ได้ตัวติดกับเขาตลอดหรือไง?”