โจวเฉียนเดินเข้าไปหา จงใจยื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งที่ไม่เย็นให้เสิ่นเวย ส่วนตัวเองดื่มน้ำเย็น
“เธอเป็นผู้หญิง ดื่มน้ำอุ่นหน่อยจะดีต่อสุขภาพ”
เขารู้วิธีเอาใจผู้หญิงให้มีความสุขเป็นอย่างดี ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลจากการฝึกฝนในหมู่ดอกไม้หญิงงามมาหลายปี
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว เว่ยเหยียนที่เคยมีผู้หญิงเพียงคนเดียวจึงด้อยกว่ามาก
“ขอบคุณ”
เสิ่นเวยรับขวดน้ำแร่มา มองโจวเฉียนตรงหน้า แววรักในดวงตาคู่งามแทบจะล้นออกมา
ตอนนี้โจวเฉียนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ ใบหน้าเปล่งปลั่ง ดูหล่อเหลาและสง่างาม โดยเฉพาะแว่นกรอบทองที่ยิ่งขับให้เขาดูเหมือนคุณชายตระกูลผู้ดี
นี่คือสิ่งที่เธอชื่นชมในตัวเขามากที่สุด
ชาติกำเนิดสูงศักดิ์ หรูหรากว่าลูกชาวนาอย่างเว่ยเหยียนไม่รู้กี่เท่า
โจวเฉียนนั่งลงข้างเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายบนตัวช่วยกลบกลิ่นอายจากการเพิ่งผ่านค่ำคืนเร่าร้อนมา
เขามองเธออย่างอ่อนโยน
“นักสืบเอกชนยังสืบอะไรไม่ได้เลยเหรอ?”
“อืม” เสิ่นเวยพยักหน้า
ตอนนั้นเอง
โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น คนที่โทรมาคือนักสืบเอกชนที่เธอส่งไปสืบ
“ฮัลโหล? ประธานเสิ่น ต้องขอโทษด้วยครับ ผมขออภัยคุณอย่างจริงจัง
พวกเราสืบไม่พบความเคลื่อนไหวในบัญชีของเว่ยเหยียน แม้แต่ความเคลื่อนไหวล่าสุดของเขาก็ถูกใครบางคนลบออกไปหมดแล้ว”
ทุกวันนี้การเป็นนักสืบเอกชนไม่ใช่แค่สะกดรอยตามคนแล้วถ่ายรูปเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
คนในวงการล้วนมีเส้นสาย สามารถเข้าถึงกล้องวงจรปิดทั่วทั้งเมืองไห่ได้
ไม่เพียงตรวจสอบความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้เท่านั้น แต่ยังสืบบัญชีและดูรายการเงินเข้าออกทั้งหมดได้ด้วย
ก่อนหน้านี้พวกเขาช่วยตระกูลเสิ่นสืบคนมาไม่น้อย ทั้งคู่แข่งทางธุรกิจ และคนที่เคยถูกตระกูลเสิ่นทำร้ายเมื่อหลายปีก่อนจนไปร้องเรียนพวกเขากับทางเทศบาล