เว่ยเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าที่แท้ตระกูลเสิ่นเป็นคนทำให้เด็กหลายคนถูกฆ่าตัวประกัน”
ฮูหยินซีถอนหายใจ
“ใช่ แต่เรื่องนี้คนนอกไม่มีใครรู้ แม้แต่ครอบครัวของเหยื่อคนอื่น ๆ ก็ไม่รู้เหมือนกัน
มีแค่ตระกูลซีของเราที่อาศัยเส้นสายช่วยสืบจนรู้เรื่อง
ได้ยินว่าตอนนั้นตำรวจได้รับโทรศัพท์นิรนาม พอสืบจากต้นทางของสายโทรศัพท์นั้นไป จึงพบว่าเป็นโทรศัพท์บ้านของตระกูลเสิ่น
ต่อมา คนคนนั้นยังบอกอีกว่า จากเสียงบันทึก คนที่แจ้งตำรวจเป็นเด็กผู้หญิง เธอเล่าให้ตำรวจฟังว่าน้องสาวถูกลักพาตัวไปอย่างไร เรื่องนี้จึงทำให้ตำรวจลงมือ และคนร้ายก็ฆ่าตัวประกัน”
เด็กผู้หญิงของตระกูลเสิ่นเป็นคนแจ้งตำรวจงั้นเหรอ? แล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ ต้องเป็นเสิ่นรั่วหลิงแน่นอน
เธออายุมากกว่าเสิ่นเวย 5 ปี ตอนเกิดเรื่องก็อายุ 9 ขวบแล้ว เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 3 พอจะเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบได้ชัดเจน
ตอนนั้นทำไมเธอถึงแจ้งตำรวจ? เว่ยเหยียนคิดไม่ออก
แต่ตั้งแต่แรกเห็นเสิ่นรั่วหลิง เขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีจิตใจไม่ซื่อตรง รังสีรอบตัวไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย
พอมารวมกับเรื่องหลังจากนั้น ที่เธอจงใจยั่วยวนเขา แล้วยังเอาเสื้อชั้นในไปวางไว้บนเตียงของเขาเพื่อใส่ร้ายเขาอีก
เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนไร้ศีลธรรม
ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดแล้ว อย่างไรตอนนี้เขาก็หย่ากับเสิ่นเวยแล้ว เสิ่นรั่วหลิงจะเป็นคนแบบไหนก็ไม่เกี่ยวกับเขาแม้แต่น้อย