เว่ยเหยียนเพิ่งรู้ว่า เวลาคนโมโหจนถึงขีดสุด เขาก็หัวเราะออกมาได้จริง ๆ
“ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันเอาสัญญามาให้เธอเซ็นตั้งหลายฉบับน่ะ?
ตอนนั้นฉันเอาข้อตกลงหย่าแทรกไว้ในกองเอกสารด้วย
เธอไม่แม้แต่จะกวาดตามอง แล้วก็เซ็นชื่อลงไปทันที
ใบหย่าไม่ใช่ของปลอม มีผลตามกฎหมายจริง
เสิ่นเวย เราหย่ากันแล้ว จากนี้ไปเราไม่ใช่สามีภรรยากันอีก แต่เป็นแค่คนแปลกหน้า”
พูดจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าออกไป
เสิ่นเวยขมวดคิ้ว พยายามนึกอย่างหนัก ในที่สุดก็จำได้ว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนเว่ยเหยียนถือเอกสารปึกหนึ่งมาให้เธอเซ็นจริง ๆ
ปกติเอกสารที่เธอเซ็น เว่ยเหยียนจะตรวจอย่างละเอียดก่อนเสมอ ครั้งนั้นเขาเอาเอกสารมาให้ เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เซ็นลงไปอย่างเลื่อนลอย
ดูท่าครั้งนั้นเธอคงถูกเขาหลอกให้เซ็นข้อตกลงหย่า!
เขากล้าดียังไง?!
หัวใจเสิ่นเวยกระตุกวูบ รูม่านตาหดแคบลงอย่างรุนแรง แม้แต่ลมหายใจก็ช้าลงไปครึ่งจังหวะ!
เธอหย่ากับเว่ยเหยียนจริง ๆ แล้ว!
ความผิดหวังและตกตะลึงถาโถมเข้ามา จนเธอแทบเสียสติ
พอเห็นว่าเว่ยเหยียนกำลังจะขับรถจากไป เธอก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ รีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนเขาไว้
“อย่าเพิ่งไป บอกฉันมาว่าทำแบบนี้ทำไม?!”
ที่ผ่านมาเธอคิดมาตลอดว่าเว่ยเหยียนพูดเรื่องหย่าแค่ใช้ไม้อ่อนสยบไม้แข็ง แกล้งทำเป็นถอยเพื่อให้เธอไล่ตาม เขาแค่อยากให้เธอสนใจและมอบความรักให้ ไม่ได้อยากหย่ากับเธอจริง ๆ