นายแบบหนุ่มทั้งสองพลันหึงหวงขึ้นมาเต็มอก
“พี่สาว ทำไมถึงชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าพวกเราแบบนี้ล่ะ? หรือพวกเราไม่ใช่เด็กน้อยคนโปรดของพี่แล้ว?”
“ใช่แล้ว พี่สาว ชมเขาแบบนั้นไม่ได้สิ พวกเราจะโกรธนะ”
พวกเขาอยู่กับเสิ่นรั่วหลิงมานาน เรียกได้ว่าเป็นคนเก่าแก่ของเธอ จึงเริ่มหึงหวงขึ้นมา
เสิ่นรั่วหลิงตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า
“โธ่ พวกเธอจะหึงเขาทำไม? พวกเธอกับเขาไม่เหมือนกันสักหน่อย
พวกเธอเป็นความบันเทิงที่ฉันจ่ายเงินซื้อมา แต่เขาเป็นความบันเทิงที่ฉันไม่มีวันได้ครอบครอง
ถ้าใช้เงินซื้อคืนอันแสนสุขกับเขาได้ ต่อให้ต้องตายฉันก็ยอม”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็เริ่มหม่นหมอง
นายแบบหนุ่มทั้งสองสบตากัน ก่อนจะพูดว่า “พี่สาว ถ้าอยากได้เขาจริง ๆ พวกเราอาจช่วยได้นะ”
เสิ่นรั่วหลิงพลันสนใจขึ้นมา
“ช่วยยังไง?”
ทั้งสองยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ความลับ”
เสิ่นรั่วหลิงจะไม่รู้ทันความคิดของทั้งสองได้อย่างไร เธอหยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าแอร์เมสตรงนั้นเลย “ในนี้มีเงินหนึ่งแสนหยวน ถ้าบอกฉันได้ว่าจะทำยังไงถึงจะได้เว่ยเหยียนมา ฉันจะยกบัตรนี้ให้พวกเธอ”
เงินหนึ่งแสนหยวนแลกกับวิธีได้ตัวเว่ยเหยียนมา ถือว่าคุ้มอยู่แล้ว
ดวงตาของนายแบบหนุ่มเป็นประกายทันที เขารีบบอกเธอว่า
“ง่ายมาก พวกเรามียาชนิดหนึ่ง แค่กินเข้าไปก็จะมึนงง สั่งให้ทำอะไรก็ทำตามหมด”
พูดจบก็ฉวยบัตรธนาคารไป
ทั้งสองยิ้มให้กัน ตั้งใจว่ารออีกเดี๋ยวจะแบ่งเงินกัน คนละห้าหมื่นหยวนเชียวนะ
พูดแค่ประโยคเดียวก็ได้เงินคนละห้าหมื่นหยวน ธุรกิจนี้คุ้มสุด ๆ