ฮั่วเสี่ยวหยาขยับคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ใคร ๆ ข้างนอกก็รู้ว่าคนตระกูลเสิ่นดูถูกนาย แม้แต่เสิ่นเวยก็ยังไม่เห็นนายอยู่ในสายตา
เธอควงแขนกับไอ้กระจอกที่ชื่อโจวเฉียน ออกหน้าออกตา แถมยังส่งสายตาหวานให้กันอีก เปิดเผยซะขนาดนั้นว่าสวมเขาให้นายชัด ๆ
นายยังดูแลผู้หญิงของตัวเองไม่ได้ แล้วจะมีเงินได้ยังไง?
อย่ามาทำเป็นอวดรวยต่อหน้าคุณหนูอย่างฉันเลย ฉันรู้น่าว่านายไม่มีปัญญาชดใช้หรอก”
เว่ยเหยียนกำลังจะพูด
แต่เธอก็ขัดขึ้นมาอีกครั้ง
“แต่วันนี้คุณหนูอารมณ์ดี ในเมื่อนายไม่มีเงินชดใช้ ฉันยอมแลกกับนายก็ได้”
เธอเอียงศีรษะ เม้มริมฝีปาก แล้วมองเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง
เว่ยเหยียนขมวดคิ้ว
“แลกอะไร?”
ฮั่วเสี่ยวหยาขยับเข้ามาใกล้ แล้วเป่าลมหายใจเบา ๆ ข้างหูเขาราวกับกำลังยั่ว
“อยากนอนกับฉันสักคืนไหม?”
“???!!!!”
เว่ยเหยียนถึงกับตะลึง เบิกตากว้าง มองหญิงสาวแสนเย้ายวนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
เธอบ้าไปแล้วหรือไง?
แค่รถชนกัน ก็จะชวนเขานอนด้วยเนี่ยนะ?
ฮั่วเสี่ยวหยาเห็นเขายืนนิ่งเป็นไก่ตาแตก ก็คิดว่าเขาดีใจจนทำอะไรไม่ถูกเพราะได้รับข้อเสนอที่ไม่คาดคิด
จึงพูดต่อว่า
“อย่าเพิ่งดีใจไป การนอนด้วยกันก็แค่คืนเดียว พอถึงวันพรุ่งนี้เราสองคนก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน อย่าคิดจะคบกับฉันยาว ๆ ล่ะ ฉันชอบความรักชั่วคราว แบบนั้นถึงจะเร้าใจ”
พูดจบ เธอก็คล้องแขนรอบคอเว่ยเหยียน แล้วทำท่าจะจูบเขากลางถนน
เว่ยเหยียนทั้งอายทั้งโมโห
เขาผลักเธอออกไปทันที