โลกใบนี้อันตรายถึงเพียงนี้
หลี่เอินไม่มีเวลาหวาดกลัว เขารีบสวมกางเกง เปิดหน้าต่างรถม้า แล้วตัดสินใจกระโดดลงจากรถ
โชคดีที่เขาสวมหน้ากากและเสื้อคลุม คนขับรถม้าจึงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่อย่างนั้นคดีฆ่าภรรยาบารอนคงถูกโยนมาให้เขารับผิดชอบแน่นอน
คืนนั้น หลี่เอินขึ้นรถไฟไอน้ำเที่ยวใกล้ที่สุดที่มุ่งหน้าไปยังนครหลวงตามแผนเดิม
นอกหน้าต่างคือเส้นขอบฟ้าที่มียอดแหลมสถาปัตยกรรมกอทิกสลับกับเฟืองขนาดมหึมา เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนภายในตู้โดยสาร หลี่เอินนั่งกระสับกระส่าย ไม่มีเวลาคิดเรื่องการตายของภรรยาบารอน
ตามเนื้อเรื่องของเกม พรุ่งนี้ตอนเที่ยงตรง สาวใช้คนสนิทของเจ้าหญิงแอนนา นามว่าเชียลา เด็กสาวที่อยู่เคียงข้างเธอมาถึง 12 ปีและเป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุด จะก่อจลาจลด้วยการระเบิดตัวเองที่จัตุรัสนกพิราบขาว ซึ่งเป็นจัตุรัสที่คึกคักที่สุดในนครหลวง ทำให้มีผู้เสียชีวิต 126 คน และบาดเจ็บ 2,189 คน
การจลาจลครั้งนี้ทำให้ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ของแอนนาสูญเปล่า เธอถูกโดดเดี่ยวทางการเมืองและเนรเทศไปกักตัวไว้ใน “หอคอยจันทราเร้น” ภายใต้แรงกดดันทางจิตใจอันมหาศาลและการกัดกร่อนของตราคำสาป เธอจึงเสียการควบคุมตนเอง
ดังนั้น เขาต้องหยุดเชียลาให้ได้
รถไฟมาถึงสถานีตอนรุ่งเช้า หลี่เอินเข้าพักในโรงแรมราคาถูก พักผ่อนครู่หนึ่ง ก่อนจะทบทวนแผนในใจอีกครั้ง
10 โมงเช้า หลี่เอินออกจากโรงแรม ใช้เหรียญทองแดง 10 เหรียญซื้อโรลเนื้อย่างริมถนนสองชิ้น ชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากรองท้อง อีกชิ้นเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อกันลม เผื่อมีเหตุจำเป็น
10 โมงครึ่ง หลี่เอินไปยังร้านขายเครื่องจักรมือสองแห่งหนึ่ง ใช้เหรียญเงินนกกระจอก 1 เหรียญซื้อกล่องตะกั่วกับกล้องส่องทางไกล
11 โมง หลี่เอินนั่งรถไฟสองชั้นไร้รางไปถึงจัตุรัสนกพิราบขาวอันคึกคัก
11 โมงครึ่ง หลี่เอินปีนขึ้นหอนาฬิกาที่สูงที่สุด ยืนอยู่บนยอดหอแล้วใช้กล้องส่องทางไกลมองหาเชียลา
“เจอแล้ว”
หลังจากเฝ้าสังเกตอยู่ 15 นาที ในที่สุดหลี่เอินก็พบเชียลา
เด็กสาวผมหยิกสีน้ำตาล ผิวมีฝ้ากระ สวมกระโปรงยาวสีฟ้าประดับระบาย ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง ในมือถือขนมปังกับนมเต็มตะกร้า
เธอลงจากรถม้าหรู มุ่งตรงไปยังบริเวณกลางจัตุรัสที่มีผู้คนหนาแน่นที่สุด
ตลอดสามวันมานี้ เธอมาที่จัตุรัสเพื่อแจกอาหารให้เด็ก ๆ ที่อดอยาก ดังนั้นพอเด็ก ๆ เห็นเธอ พวกเขาจึงเดินเข้าหาโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครคาดคิดว่าวันนี้เธอไม่ได้มาแจกอาหาร แต่จะมาก่อการร้าย
หลี่เอินรีบวิ่งลงจากหอนาฬิกา มุ่งหน้าไปทางเชียลา
11 โมง 55 นาที หลี่เอินเบียดฝ่าฝูงชนจนมาถึงข้างกายเชียลาได้ในที่สุด
ในชั่วขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะเปิดเสื้อคลุมชั้นใน กลไกสปริงของนาฬิกาพกก็หมุนทำงาน
โลกสูญสิ้นสีสันและเสียงไป
สามวินาทีต่อมา เขาเดินอยู่ในภาพวาดที่หยุดนิ่ง ถอดกรงอกของเชียลาออกอย่างแม่นยำ นำวัตถุต้องคำสาปอันตรายชิ้นนั้น—ผลึกที่มีรูปร่างเหมือนหัวใจและยังเต้นอยู่—ออกจากร่างเด็กสาว แล้วใส่ลงในกล่องตะกั่วชนิดพิเศษที่ซื้อมาเมื่อเช้า
เมื่อเวลากลับมาเดินอีกครั้ง เชียลาที่ถูกถอดชิ้นส่วนก็ทรุดลงกับพื้น ฝูงชนเกิดความโกลาหลขึ้นชั่วขณะ
“คุณหนูเชียลา? คุณหนูเชียลาเป็นอะไรไป?”
“รีบพาเธอไปโรงพยาบาลเร็ว!”
เด็กที่อายุมากกว่าช่วยแบกเชียลาขึ้นหลัง ส่วนเด็กคนอื่น ๆ ช่วยกันเปิดทาง พวกเขาจะพาเธอไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
หลี่เอินหลบอยู่ในฝูงชน เสียงกระซิบของเทพโบราณดังขึ้นข้างหู สำหรับคนธรรมดาแล้ว เสียงนี้เป็นมลทินทางจิตใจที่ถึงตายได้เลย
เมื่อก่อนตอนเล่นเกม อย่างมากก็แค่เห็นค่าความมั่นคงทางจิตใจลดลงเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้พอเกิดกับตัวเองจริง ๆ กลับเจ็บปวดราวกับวิญญาณถูกฉีกกระชาก
หลี่เอินฝืนทนความไม่สบายกาย เตรียมถอนตัวให้เร็วที่สุด
เวลานั้นเอง เขาเห็นชายสองคนสวมเสื้อโค้ตดำกระดุมสองแถว ติด “ตราหนามพันเกี่ยว” ไว้ตรงอก กำลังกวาดตามองฝูงชนอย่างเฉียบคม
นั่นคือสำนักงานควบคุมสิ่งผิดปกติ กองกำลังผู้รักษากฎหมายฝ่ายเป็นกลางที่รับมือยากที่สุดในเกม
การกระทำของหลี่เอินเมื่อครู่นี้น่าจะก่อให้เกิดผลกระทบลูกโซ่แล้ว
การไล่ล่าเริ่มขึ้นในตรอกแคบ ๆ
หลี่เอินอาศัยความคุ้นเคยกับภูมิประเทศอย่างเต็มร้อย หลบหลีกอันตรายไปได้หลายครั้งอย่างหวุดหวิด
ท้ายที่สุด เขาเดินเข้าไปในตรอกตัน กำแพงตรงสุดทางมีของเหลวสีดำคล้ายน้ำมันดินซึมออกมา อากาศบิดเบี้ยวเพราะความร้อนสูง
【หลังลมหายใจของเทพโบราณพัดหมอกให้สลาย โลกก็เข้าสู่ยุควุ่นวาย ปรากฏการณ์อย่างรอยแยกและการกลายพันธุ์เกิดขึ้นบ่อยครั้ง แม่มดกลายเป็นสิ่งมีชีวิตทรงพลังเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถต้านทานพลังเหล่านี้ได้ เป็นทั้งผู้พิทักษ์และต้นตอแห่งหายนะ】
หลี่เอินนึกถึงคำเกริ่นนำของเกม สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาคือรอยแยกที่กำลังจะก่อตัว และเป็นเป้าหมายอย่างที่สองของการเดินทางครั้งนี้
แม้การหยุดสาวใช้เชียลาไม่ให้ระเบิดตัวเองจะช่วยชีวิตคนไว้ได้หลายร้อยคน แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของแอนนาอย่างสิ้นเชิง
เขาต้องมีพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ จึงจะเข้าใกล้แอนนาได้
รอยแยกเกิดใหม่อันตรายและไม่มั่นคง แต่ใช่ว่าจะไร้จุดอ่อน เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ระหว่างพายุไต้ฝุ่นกับตาพายุ แก่นกลางของรอยแยกคือพื้นที่ปลอดภัย
การหาแก่นกลางของรอยแยกให้พบแล้วเดินทางผ่านมัน คือหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียว
ในชั่วขณะที่เขากำลังจะสัมผัสใจกลางอันบิดเบี้ยวนั้น เสียงหญิงเย็นชา หยิ่งผยอง เปี่ยมด้วยอำนาจเหนือผู้ใดและความหงุดหงิด ก็ดังก้องลงมาจากเบื้องบนจนกระแทกแก้วหู
“ไสหัวไปซะ เจ้าพวกมดปลวก รอยแยกนี่กับเศษซากเทพโบราณน่าสมเพชข้างในเป็นของข้า”
มาแล้ว! คนที่รออยู่ก็คือเจ้านี่แหละ!
หลี่เอินเงยหน้าขึ้น เห็นหญิงสาวผมสีเงิน ดวงตาสีแดง ใบหน้างดงามไร้ที่ติแต่ฉายแววรำคาญลอยอยู่กลางอากาศ ชายกระโปรงหรูหราของเธอขาดวิ่น ลมหายใจปั่นป่วน
พื้นที่รอบตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะเธอ ดวงตาเย็นชาและหยิ่งทะนงราวกับน้ำแข็งพันปี ประหนึ่งว่าวินาทีถัดไปเธอจะบดขยี้พวกมดปลวกทุกตัวที่อยู่ในระยะสายตาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอันตรายถึงชีวิต
เฮรา มังกรบรรพกาล แม่มดคนที่สองในเกมที่ผู้เล่นสามารถมีปฏิสัมพันธ์ด้วยได้ ขณะนี้กำลังถูกทรมานด้วย “ความหิวโหย” และ “ผลสะท้อนจากพันธสัญญาเก่า” พร้อมกัน
ในสถานการณ์เช่นนี้ คนที่ไปยั่วโมโหเฮรา 99.99% ล้วนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ
สถิติสูงสุดคือสังหารผู้เล่น 30,000 คนได้ในคราวเดียว ดังนั้นผู้เล่นจึงตั้งฉายาให้เฮราว่า “มังกรโหดเหี้ยม”
เสียงฝีเท้าของผู้ไล่ตามดังมาจากปากตรอกแล้ว
หลี่เอินมาที่นี่ก็เพื่อรอเธอ
เขาล้วงโรลเนื้อย่างออกมาจากอกเสื้อโดยไม่ลังเล แล้วโยนไปทางเฮราผู้อันตรายอย่างยิ่ง
“มาแลกเปลี่ยนกัน อาหารนี่เป็นของเจ้า ช่วยจัดการปัญหาที่ตามหลังข้า แล้วก็... ข้ารู้วิธีตามหาซากของ【เจ้าแห่งงานเลี้ยงสีซีด】และปลดพันธสัญญาของเจ้า”
เฮรารับโรลเนื้อย่างไว้ ดวงตาสีแดงฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง
เธอดมกลิ่นมัน จากนั้นก็กัดลงไปคำหนึ่งต่อหน้าหลี่เอิน
เคี้ยว หยุดนิ่ง
ดวงตาคู่ที่ราวกับลุกไหม้ด้วยลาวาคู่นั้นจับจ้องหลี่เอินเป็นครั้งแรกอย่างจริงจัง แฝงแววใคร่รู้และความไม่อยากเชื่ออยู่เล็กน้อย
เฮราจัดการโรลเนื้อย่างหมดภายใน 2 วินาที เธอกลืนน้ำลายแล้วถามว่า
“เจ้ามดปลวก ยังมีอีกไหม?”
“รอให้ข้ารอดพ้นวิกฤตครั้งนี้ก่อน ต่อไปเจ้าอยากกินเท่าไร ข้าจะซื้อให้เท่านั้น”
หลี่เอินกล่าว
“หึ”
เฮราเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง
“เจ้าคิดว่าแค่โรลเนื้อเล็ก ๆ จะทำให้ข้าผู้สูงศักดิ์ยอมทำตามคำสั่งของเจ้าได้หรือ? ฝันไปเถอะ!”
“ถ้าเพิ่มเนื้อย่างกลิ่นหอม พายแอปเปิล ขนมสับปะรด โดนัท กาแฟคาราเมล ครัวซองต์ในฝัน ซุปครีมเห็ด แกะย่างแบบยอร์ก หมูหันสีทอง ไก่งวงวันขอบคุณพระเจ้า และสเต๊กเนื้อย่างระดับมีเดียมแรร์ล่ะ?”
หลี่เอินไล่ชื่ออาหารที่มังกรโหดเหี้ยมชอบกินออกมาจนครบ นี่เป็นเบาะแสซ่อนเร้นที่ผู้เล่นแลกมาด้วย “ชีวิตและหยาดน้ำตา”
ใช่แล้ว เฮราชอบอาหารเลิศรส แต่ผู้พัฒนาเกมเฮงซวยจงใจซ่อนเรื่องนี้ไว้ในประวัติตัวละครเพื่อเพิ่มความยากของเกม
เฮราเกือบห้ามใจไม่อยู่ น้ำลายแทบไหลด้วยความละโมบ
“เจ้ามดปลวก หากกล้าหลอกข้า ข้าจะกลืนเจ้าลงท้องคำเดียวเหมือนโรลเนื้อย่างนี่แหละ”
ก่อนเจ้าหน้าที่สำนักงานควบคุมสิ่งผิดปกติจะเดินเข้าตรอกเพียงวินาทีเดียว เฮราก็คว้าตัวหลี่เอินลากเข้าไปในรอยแยก
เฮราอาศัยการกลืนกินกลิ่นอายที่หลงเหลือของเทพโบราณ จึงมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้
เธอเป็นมังกรอมตะอย่างแท้จริง
แต่เธอโชคร้าย ถูกผู้ทำพันธสัญญาหักหลังและชิงพลังส่วนใหญ่ไป ทำให้สภาพในตอนนี้อ่อนแออย่างยิ่ง
มีเพียงการเดินทางผ่านรอยแยกแห่งแล้วแห่งเล่า อาศัยกลิ่นอายเทพโบราณอันเบาบางเท่านั้น เธอจึงจะรักษาชีวิตไว้ได้
เฮราพาหลี่เอินหลบอยู่ในแก่นกลางของรอยแยก ส่วนตัวเธอเริ่มกลืนกินกลิ่นอายเทพโบราณรอบข้าง
เมื่อกลิ่นอายถูกดูดซึมเข้าสู่ร่าง ผิวซีดขาวของเธอก็ค่อย ๆ มีเลือดฝาดขึ้นมา ดูเปล่งปลั่งและงดงามกว่าเดิม
น่าเสียดายที่เสื้อผ้ายังคงขาดรุ่งริ่ง ดูราวกับเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรล่มสลายที่เพิ่งเดินออกมาจากซากปรักหักพัง
“เจ้ามดปลวก อย่าจ้องข้า ระวังข้าควักลูกตาเจ้าออกมา”
เฮราข่มขู่
“ขออภัย ในรอยแยกแคบ ๆ แห่งนี้ ข้ามองเห็นได้แค่เจ้า”
รอยแยกอันตราย ทั้งยังเต็มไปด้วยมลทิน
หากหลี่เอินไม่ตั้งใจมองเฮรา เขาก็จะถูกความว่างเปล่ารอบตัวดึงดูด จนจิตใจแปดเปื้อน
หลี่เอินไม่อยากออกจากรอยแยกมาแล้วพบว่าตัวเองกลายเป็นคนบ้า
เพียงแต่เฮราไม่คุ้นชินกับการถูกล่วงเกินเช่นนี้ เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าชายตรงหน้าไม่มีความยำเกรงในสายตาเลย
พวกมดปลวกก็ควรคุกเข่าตัวสั่นอยู่แทบเท้าเธอ
เมื่อคิดเช่นนั้น เฮราจึงตัดสินใจสั่งสอนหลี่เอินสักหน่อย
เธอกำมือในอากาศ กระบี่ยาวสีดำสนิทราวกับกลืนกินแสงทั้งหมดก็ปรากฏขึ้น
“เนื้อย่างกลิ่นหอม พายแอปเปิล ขนมสับปะรด โดนัท กาแฟคาราเมล ครัวซองต์ในฝัน ซุปครีมเห็ด แกะย่างแบบยอร์ก หมูหันสีทอง ไก่งวงวันขอบคุณพระเจ้า แล้วก็สเต๊กเนื้อย่างระดับมีเดียมแรร์ เจ้าว่าอย่างไหนอร่อยที่สุด?”
จู่ ๆ หลี่เอินก็ถามขึ้น
กระบี่ยาวสีดำสนิทราวกับกลืนกินแสงทั้งหมดหายวับไป แทนที่ด้วยคำตอบอย่างจริงจังของเฮรา
“ถ้าเจ้าคะยั้นคะยอให้ข้าเลือก ข้าคิดว่าหมูหันสีทองอร่อยกว่าอยู่หน่อย แต่ซุปครีมเห็ดก็ไม่เลว...”