“เราจะไปที่ไหนกัน?”
เฮรากับหลี่เอินออกมาจากรอยแยก
เวลานี้ เจ้าหน้าที่สืบสวนของสำนักงานควบคุมสิ่งผิดปกติจากไปแล้ว คาดว่าอีกไม่นานคงกลับมาพร้อมอุปกรณ์เฉพาะทาง เพื่อจัดการรอยแยกที่เพิ่งก่อตัวขึ้น
ทว่าเมื่อเฮรากลืนกินกลิ่นอายของเทพโบราณจนหมด รอยแยกก็สลายหายไปแล้ว
กล่าวได้ว่า แม่มดต่างหากคือความหวังหนึ่งเดียวที่จะช่วยโลกอันวุ่นวายใบนี้ได้
น่าเสียดายที่ชาวพื้นเมืองไม่มองแม่มดเป็นต้นตอแห่งหายนะและหวาดกลัวชิงชังพวกนาง ก็คิดใช้ประโยชน์จากแม่มด พยายามควบคุมและบงการชีวิตของพวกนาง จนค่อย ๆ บีบให้แม่มดกลายเป็นฝ่ายร้าย
สิ่งที่หลี่เอินต้องทำในตอนนี้ก็คือช่วยพวกนางก่อนที่จิตใจจะมืดมน ป้องกันไม่ให้วันสิ้นโลกมาถึง และช่วยตัวเองไปพร้อมกัน
ถึงจะจัดการชนวนของเหตุการณ์【บุปผาวาระสุดท้าย】อย่าง “เชียลาระเบิดตัวเอง” ไปแล้ว ก็ยังรับประกันความปลอดภัยของแอนนาไม่ได้อย่างเต็มที่ ตราบใดที่นางยังเป็นภาชนะคำสาป เหล่าสาวกเทพชั่วร้ายที่เรียกตัวเองว่าผู้ร่วมงานเลี้ยงก็จะไม่ปล่อยนางไป
“ตามข้ามา”
หลี่เอินพาเฮราเข้าไปในร้านเสื้อผ้าก่อน แล้วจัดการหาเสื้อผ้าชุดใหม่โทนขาวดำให้สวมแทนชุดราตรีโบราณที่ขาดรุ่งริ่งของนาง
“บอกข้ามาสิ นี่ไม่ใช่ชุดสาวใช้ใช่ไหม?”
เฮราสวมชุดสาวใช้ประดับระบายลูกไม้สีขาว งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเนื้อประณีตที่สุด น่าเสียดายที่กระโปรงสาวใช้ค่อนข้างมิดชิด ไม่เผยเรียวขาสวยสะดุดตาของนาง ไม่อย่างนั้นคงดูดียิ่งกว่านี้
สีหน้าของเฮราบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด
“เชื่อข้าสิ นี่คือกระโปรงสุภาพสตรีที่กำลังนิยมที่สุดในช่วงนี้”
หลี่เอินพูดจาเหลวไหลอย่างไม่กะพริบตา แต่หากว่ากันตามรูปแบบแล้ว ชุดสาวใช้ก็เป็นกระโปรงสตรีที่ดูเพลินตาที่สุดและคุ้มค่าที่สุดในบรรดาเสื้อผ้าประเภทเดียวกันจริง ๆ เสื้อผ้าสวมทั่วไปที่ใช้เนื้อผ้าและวัสดุคุณภาพเท่ากันต้องจ่ายอย่างน้อย 2 เหรียญเงินนกกระจอก ทว่าชุดสาวใช้ราคาถูกกว่าเพียงครึ่งเดียว
“ท่านครับ สาวใช้ของท่านเป็นสาวใช้ที่งดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา หากนางยอมถ่ายรูปไว้สักใบ ข้าลดราคาให้ได้เลย”
เจ้าของร้านตัดเสื้อเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ไสหัวไป!”
เฮราผู้เย่อหยิ่งเอ่ยเสียงเย็นชา พริบตาเดียวก็เกือบจะสั่งสอนมนุษย์ตาบอดผู้นี้ให้รู้จักความเจ็บปวดถึงตาย หลี่เอินรีบก้าวเข้าไปคว้าตัวมังกรสาวผู้พี่สาวสุดแซ่บที่กำลังเดือดดาลไว้
“ผู้มีสายเลือดสูงศักดิ์อย่างเจ้าจะไปถือสากับมดปลวกได้อย่างไร ต้องรักษาความสง่างามเหนือผู้คนไว้ทุกเมื่อ”
หลี่เอินก้มกระซิบข้างหูเฮราเสริมว่า “เจ้าเองก็ไม่อยากถูกพวกน่ารำคาญจากสำนักงานควบคุมสิ่งผิดปกติเพ่งเล็งใช่ไหม?”
เฮราแค่นเสียงเย็นชา แล้วไม่สนใจเจ้าของร้านตัดเสื้ออีก
หากเป็นเมื่อก่อน เฮราอย่างนางจะไปกลัวพวกจากสำนักงานปราบปรามสิ่งผิดปกติได้อย่างไร? แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม
หลี่เอินก้มไปกระซิบข้างหูเจ้าของร้านอีกครั้ง แล้วลดเสียงพูดว่า
“สาวใช้ของข้าสติไม่ค่อยดี ขออภัยที่นางเสียมารยาท แต่ชุดที่ท่านตัดให้นางใส่แล้วดูดีจริงไหม? นางจะเป็นป้ายโฆษณาเดินได้ เอาอย่างนี้ 1 เหรียญเงินนกกระจอก ข้าจะเอาชุดไป”
“1 เหรียญเงินนกกระจอกหรือ? ท่านล้อข้าเล่นหรือครับ แค่นี้ต้นทุนก็ไม่พอแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ ข้าจะให้นางเปลี่ยนชุดคืนเดี๋ยวนี้ ร้านตัดเสื้อหญิงข้าง ๆ ยินดีให้ชุดเราครึ่งราคา ขอแค่เราช่วยโฆษณาให้”
เมื่อได้ยินว่าคู่แข่งกดราคาอย่างไร้ปรานี เจ้าของร้านตัดเสื้อก็กัดฟัน “1 เหรียญเงินนกกระจอก เอาไปเลย”
“ตกลง”
หลี่เอินบรรลุเป้าหมายแล้ว จากนั้นเลือกสูทพอดีตัว หมวกไหมปีกสั้นครึ่งทรง และไม้เท้าสีเงินให้ตัวเอง ก่อนพาเฮราออกจากร้านตัดเสื้อไปอย่างพึงพอใจ
“คุณหนูเฮรา เป็นเพราะท่านงดงามเจิดจ้าเกินไป ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็กลายเป็นจุดสนใจ ข้าจึงเลือกเสื้อผ้าเรียบ ๆ เหล่านี้ เพื่อปลอมตัวท่านเป็นสาวใช้ของข้า จะได้ช่วยปกปิดตัวตนที่แท้จริงและหลบเลี่ยงสายตาของสำนักงานควบคุมสิ่งผิดปกติได้...”
หลังจากกล่อมอยู่พักใหญ่ ประกอบกับอาหารชุดหรูหรา ในที่สุดหลี่เอินก็คลายความระแวงของเฮรา มังกรสาวลงได้
เฮราดื่มซุปครีมเห็ดในโรงเหล้าคอมพาสไปหลายถ้วย จนอิ่มหนำสำราญแล้วจึงเอ่ยว่า
“เจ้าพูดจริง เจ้าไม่ได้หลอกข้า ของที่นี่อร่อยมาก”
เฮราเช็ดริมฝีปากเล็ก ๆ ที่มันเยิ้มจนสะอาด แล้วลุกขึ้นยืน “การซื้อขายจบแล้ว แยกกันตรงนี้เถอะ”
“เดี๋ยวก่อน คุณหนูเฮรา ข้อตกลงของเราเพิ่งเริ่มต้นไม่ใช่หรือ? ข้ารับปากแล้วว่าจะช่วยท่านถอนพันธสัญญา”
หลี่เอินกล่าว
“อีกอย่าง ข้ารับรองว่าตลอดเวลาที่ท่านอยู่ข้างข้า ท่านจะได้กินอาหารอร่อย ๆ”
เฮราผู้ต้านทานอาหารอร่อยไม่ได้หรี่ตาลง “แล้วต้องแลกกับอะไร?”
“แค่ปลอมตัวเป็นสาวใช้ของข้าต่อไป และคอยคุ้มครองข้าในยามคับขัน ท่านก็รู้ คนอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงอย่างข้าแทบไม่มีความสามารถจะรับมือกับอันตราย”
หลี่เอินกล่าวพลางยิ้ม
“แค่นี้จริงหรือ?”
“แน่นอน”
“ได้ ขอแค่เจ้าช่วยถอนพันธสัญญาให้ข้า ข้าก็ยอมคุ้มครองเจ้าในช่วงนี้”
เฮราตอบตกลงอย่างว่องไว
หลี่เอินไม่ได้พูดถึงเรื่องทำพันธสัญญากับเฮราโดยตรง เพราะกลัวว่านางจะมีปฏิกิริยาต่อต้านในตอนนี้ แล้วเรื่องจะยิ่งแย่ลง
ถึงอย่างไร ผู้ทำพันธสัญญากับนางคนก่อนก็ทำร้ายจิตใจนางอย่างสาหัส
ทว่าแค่พาเฮราเดินซื้อเสื้อผ้าและกินมื้อใหญ่มื้อหนึ่ง ก็ทำให้กระเป๋าของหลี่เอินแบนแล้ว
ตอนนี้เขาจำเป็นต้องหาเงินสักก้อนมาเติมกระเป๋า
โชคดีที่ความรู้คือพลัง และข้อมูลคือเงินทอง เขารู้วิธีร่ำรวยอย่างรวดเร็วอยู่หนทางหนึ่ง
หลี่เอินพาเฮรามาถึงสลัมในเขตสิบสามของเมืองชั้นล่างแห่งนครหลวง ที่นี่เต็มไปด้วยความยากจน คำลวง ความสกปรก และอาชญากรรม
เมื่อเห็นหลี่เอินกับเฮราที่แต่งตัวหรูหราเดินเข้ามา พวกอันธพาลที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางคนเร่ร่อนและขอทานก็เริ่มเคลื่อนไหว สายตาเต็มไปด้วยความโลภ
แต่ท่าทางที่หลี่เอินเอามือล้วงกระเป๋าขวากลับทำให้พวกมันระวังตัว
ท่านั้นดูคล้ายกำลังชักปืนออกมา
ของที่นูนอยู่ในกระเป๋าของหลี่เอินอาจเป็นปืนลูกโม่ก็ได้
เมื่อเห็นว่าหลี่เอินไม่ได้ชักปืนออกมา แต่หยิบขนมปังสับปะรดทาทาออกจากกระเป๋า พวกมันก็ลงมือพร้อมกันโดยไม่ลังเลอีกต่อไป
นักเลงหลายคนเข้าล้อมทั้งสองไว้
หลี่เอินยื่นขนมปังสับปะรดทาทาให้เฮรา
เฮรากลืนขนมปังลงไปทั้งชิ้นในคำเดียว แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “รสชาติก็งั้น ๆ”
“ทิ้งเงินกับสาวใช้ไว้!”
พวกอันธพาลพูดพลางกำหมัด บางคนถึงกับล้วงมีดสั้นออกมาจากเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
พวกมันไม่เคยเห็นสาวใช้ที่งดงามถึงเพียงนี้มาก่อน คิดว่ายังไงก็ขายได้ราคาดีที่โรงละครแดงอันเลื่องชื่อ ความโลภทำให้สีหน้าของทุกคนบิดเบี้ยวขึ้นเล็กน้อย
60 วินาทีต่อมา
นักเลงที่ร้องครวญครางนอนระเกะระกะเต็มตรอก
นอกจากถูกเฮราทุบจนบาดเจ็บสาหัสแล้ว เสื้อผ้าและถุงเงินของพวกมันยังถูกคนเร่ร่อนกับขอทานแย่งไป จนต้องตัวสั่นงันงกกลางลมหนาวและครางด้วยความเจ็บปวด
หลี่เอินอาศัยความทรงจำจากแผนที่ในเกมที่อยู่ในหัว เดินไปจนสุดตรอก แล้วพบเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังขายซุปหอยนางรมราคาถูก
ที่คอของเด็กหนุ่มมีสร้อยคอเส้นหนึ่งแขวนอยู่ ดูธรรมดาจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้
“ท่านครับ รับซุปหอยนางรมสักชามไหม?”
เด็กหนุ่มผอมโซถามอย่างมีความหวัง
หลี่เอินหยิบเหรียญทั้งหมดที่มีในกระเป๋ายื่นให้เด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มมองหลี่เอินอย่างประหลาดใจ แล้วรีบโบกมือปฏิเสธ
“มากเกินไปแล้ว มากเกินไป ข้าไม่มีเงินทอนให้ท่าน”
“ข้าไม่เอาซุปหอยนางรมหรอก ข้าอยากได้สร้อยคอที่คอเจ้า มันคล้ายกับเส้นที่ข้าทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน”
หลี่เอินกล่าว
เด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย สร้อยเส้นนี้เป็นของที่เขาเก็บได้เมื่อหลายปีก่อน เพราะมันไม่ใช่ทั้งทอง เงิน หรือหยก เป็นเพียงสร้อยธรรมดาเส้นหนึ่ง มีป้ายเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาห้อยอยู่ บนป้ายสลักอักษรชุดหนึ่งซึ่งเด็กหนุ่มอ่านไม่ออก เขาจึงรู้สึกแปลกใหม่และสวมมันเป็นเครื่องรางนำโชคติดตัวมาตลอด
“นี่...นี่เป็นของที่แม่ทิ้งไว้ให้ข้า คงไม่ใช่เส้นเดียวกับของท่านแน่ แต่ถ้าท่านอยากซื้อ ข้ายินดีขายให้”
เห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มกำลังโกหก แต่หลี่เอินไม่ถือสา
เมื่อได้สร้อยคอมาแล้ว หลี่เอินก็พาเฮราที่ถือซุปหอยนางรมร้อนกรุ่นออกจากสลัม
“รสชาติเป็นอย่างไร?”
“ไม่อร่อย”
เฮราเลียริมฝีปาก แล้วเปลี่ยนเรื่องถามว่า “เจ้าเอาสร้อยห่วย ๆ นี่ไปทำอะไร?”
“รู้ไหมว่าบนนี้เขียนว่าอะไร?”
หลี่เอินแกว่งจี้ป้ายเหล็กที่ห้อยอยู่บนสร้อย
เฮราหรี่ตาแล้วอ่านว่า
“มอบแด่เจนนี่ผู้เป็นที่รักยิ่งของข้า”
“ใช่ นี่เป็นของแทนใจ”
หลี่เอินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“หมายความว่าอย่างไร?”
เฮราถามอย่างไม่เข้าใจ
“รู้จักเอิร์ลฮอลล์ไหม? ตอนที่ยังไม่ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์เอิร์ล เขาเขียนข้อความนี้ให้คุณหนูเจนนี่ ผู้ที่เขาได้เกาะกินอยู่ด้วยถึง 109 วัน 109 คืน”
หลี่เอินกล่าว
“แล้วอย่างไรต่อ?”
เฮราเอียงศีรษะ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความใสซื่อและความไร้เดียงสา
“ตอนนี้คุณหนูเจนนี่ก็คือแม่ของข้าเอง”
เพื่อให้นางเข้าใจ หลี่เอินจึงต้องพูดให้ชัดขึ้นอีกหน่อย
“หืม?”
ดูเหมือนเฮราผู้ไม่ค่อยฉลาดจะยังไม่เข้าใจว่าสร้อยคอ คุณหนูเจนนี่ และหลี่เอินเกี่ยวข้องกันอย่างไร
หลี่เอินเลิกอธิบาย แล้วพาเฮราเดินอยู่ถึงสองชั่วโมงกว่าจะกลับขึ้นไปยังเมืองชั้นบนได้อีกครั้ง จากนั้นเขาหยิบเหรียญเงินนกกระจอกสำหรับโดยสารที่เหลืออยู่เพียงสองเหรียญออกมาจากหมวกไหมปีกสั้นครึ่งทรง แล้วขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังย่านขุนนาง
“ยังมีเงินอยู่ แล้วทำไมไม่ใช้ตั้งแต่แรก? เราจะได้ไม่ต้องเดินตั้งนาน”
เฮราบ่น
“เพราะถ้าไม่ขึ้นรถ เราก็เข้าไปในย่านขุนนางไม่ได้”
หลี่เอินกล่าว
“คนย่านขุนนางไม่มีขาหรือไง?”
เฮราพึมพำ
“จะเข้าใจอย่างนั้นก็ได้ เวลาออกไปข้างนอกพวกเขานั่งแต่รถม้าของขุนนาง ถ้าไม่มีรถม้า พวกเขาจะรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยกว่าใคร อ้อ ช่วงนี้ดูเหมือนรถยนต์ไอน้ำจะเริ่มเป็นที่นิยมแล้ว”
หลี่เอินลูบคางพลางกล่าว
รถเช่าพาพวกเขามาถึงย่านขุนนางอย่างรวดเร็ว ณ คฤหาสน์หิมะขาวของเอิร์ลฮอลล์
หลังหลี่เอินข้ามมายังโลกนี้ เขาเป็นเพียงคนชั้นล่างที่ไม่มีแม้แต่ตัวตน
แต่ไม่เป็นไร ตัวตนเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นเองได้ หลี่เอินเชื่อเช่นนั้นอย่างสนิทใจ
เขากดกริ่งหน้าคฤหาสน์ของเอิร์ล
คนรับใช้ในคฤหาสน์เปิดประตูเหล็กออก แล้วมองหลี่เอินกับเฮราอย่างสงสัย
“ขอถามหน่อย พวกท่านมีธุระอะไรหรือ?”
“ข้ามาพบท่านพ่อ เอิร์ลฮอลล์”
หลี่เอินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม