“ยินดีต้อนรับสู่ตลาดมืดนะจ๊ะ ที่รัก”
ภรรยาบารอนคล้องแขนหลี่เอิน ก่อนโน้มตัวมากระซิบข้างหูเขา
“บางครั้งฉันก็มาซื้อยาที่ช่วยปลุกเร้าความปรารถนาน่ะ”
แผงขายของตั้งกระจัดกระจาย ส่วนใหญ่สร้างขึ้นจากผ้าใบสกปรกหรือแผ่นโลหะ
พ่อค้าแม่ขายซ่อนตัวอยู่ในเงามืด บ้างสวมหน้ากากประหลาด บ้างใช้เสื้อคลุมมีฮู้ดปกปิดรูปร่าง
ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนั้น พวกเขาเดินเงียบ ๆ ไปตามแผงขายของ บางครั้งก็หยุดพูดคุยกันเสียงเบา การซื้อขายเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วภายในแขนเสื้อหรือใต้แผง
หลี่เอินกวาดตามองอย่างรวดเร็ว
เขาหลีกเลี่ยงแผงที่แผ่กลิ่นอายมลทินทางจิตอันรุนแรง ทั้งยังอ้อมบริเวณกับดักหลายแห่งที่ดูครึกครื้น แต่แท้จริงมี “หน้าม้า” คอยล่อคนหน้าใหม่
เขามุ่งไปทางมุมตะวันออกเฉียงใต้ ชายชราที่นั่งยองอยู่หลังเฟืองขนาดมหึมาซึ่งถูกทิ้งร้าง และปูผ้าน้ำมันสกปรกไว้ตรงหน้าเพียงผืนเดียว เป็นพ่อค้าลับ
ชายชราผอมแห้งราวกับโครงกระดูกหุ้มหนัง สวมแว่นข้างเดียวที่ประกอบขึ้นอย่างส่งเดชจากเฟืองกับเลนส์ เขากำลังใช้ตะไบเล็ก ๆ ขัดแต่งชิ้นงานกระดูกบางอย่างอยู่ใต้แสงตะเกียงสีครามเรืองรอง
ของบนแผงมีน้อยจนน่าเวทนา: เหรียญขึ้นสนิมหลายเหรียญ นาฬิกาพกพัง ๆ ที่หยุดเดินไปแล้วหนึ่งเรือน เศษสิ่งที่ดูคล้ายหนวดของสิ่งมีชีวิตซึ่งแห้งกรัง และเศษโลหะอีกหลายชิ้นที่ดูไม่ออกว่าใช้ทำอะไร
หลี่เอินเดินเข้าไปใกล้ ฝีเท้าเบาลง
ภรรยาบารอนเดินตามมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เธอไม่เข้าใจว่าแผงโทรม ๆ แบบนี้จะมีของดีอะไรให้ซื้อ
แม้แต่ในตลาดมืด ร้านค้าก็ยังแบ่งระดับสูงต่ำ ภรรยาบารอนไปแต่ร้านดังที่มีหอคอยโลหะสูงตระหง่านเท่านั้น
“ท่านหญิง บางทีท่านอาจไปซื้อของที่ต้องการก่อนก็ได้นะขอรับ”
หลี่เอินไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาตั้งใจจะซื้ออะไร
ภรรยาบารอนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มพลางพยักหน้า สตรีที่ผ่านโลกมามากย่อมรู้ว่าใคร ๆ ต่างก็มีความลับของตนเอง
“ได้ อีก 15 นาทีเราค่อยไปพบกันที่ทางเข้า”
“ขอรับ”
เมื่อส่งภรรยาบารอนผู้รู้กาลเทศะจากไปแล้ว หลี่เอินก็ย่อตัวลงทันที สายตาจับจ้องนาฬิกาพกทองเหลืองที่ถูกคราบสนิมเขียวปกคลุม
บนตัวเรือนมีลวดลายบิดเบี้ยวหลายเส้น คล้ายเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ทว่าในสายตาของหลี่เอิน นั่นคืออักขระผนึกแห่งเขตแดน 【ความเงียบ】 ที่ซ่อนเร้นอย่างยิ่ง
“เรือนนี้” หลี่เอินชี้ไปที่นาฬิกาพก น้ำเสียงสงบนิ่ง “ขายเท่าไร?”
ชายชรายิ้มแสยะ
“ตาถึงนี่ นาฬิกาพกเรือนนี้หยุดเวลาได้ ไม่ว่าเจ้าจะอยากฆ่าชิงทรัพย์หรือปล้นธนาคาร มันก็ช่วยเจ้าได้มาก ขอแค่ 100 ปอนด์ทองเท่านั้น”
【นาฬิกาพกแห่งความเงียบ】 อาวุธเทพช่วงต้นเกม
ความสามารถ: บิดลานนาฬิกาแล้วจะหยุดเวลาในรัศมี 5 เมตรเป็นเวลา 3 วินาที
ระยะพักฟื้น: 24 ชั่วโมง
ผลที่ต้องจ่าย: ทุกครั้งที่ใช้ ผู้ใช้จะได้ยินเสียงกระซิบชวนคลุ้มคลั่ง ซึ่งดังมาจากส่วนลึกของทะเล
หลี่เอินรู้ความสามารถของมันอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้พ่อค้าลับแนะนำ
หลี่เอินหยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้ชายชรา
ชายชราเปิดถุงผ้า ข้างในมีเงินอยู่ไม่ถึง 3 ปอนด์ทอง และมีเหรียญเงินนกกระจอกอีกหลายสิบเหรียญ
ทั้งหมดเป็นของกำนัลใจกว้างจากภรรยาบารอน แต่ก็ยังห่างไกลจาก 100 ปอนด์ทองนัก
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ชายชราถาม
“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าใช้มันแล้วจะเกิดผลข้างเคียงร้ายแรง เจ้าของคนก่อน ๆ ของมันไม่คลุ้มคลั่งก็เฉือนหูตัวเองทิ้ง ไม่มีใครซื้อของชำรุดแบบนี้หรอก นอกจากข้า”
หลี่เอินรู้ถึงผลข้างเคียงของนาฬิกาพก ทำให้ชายชราประหลาดใจอย่างยิ่ง
“เจ้า... หรือว่าจะเป็นนักประเมิน?”
ในโลกนี้ มีเพียงนักประเมินเท่านั้นที่สามารถระบุความสามารถและผลข้างเคียงของวัตถุวิเศษได้
หลี่เอินมองชายชราโดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
“ถ้าเจ้ารับปากว่าจะประเมินสินค้าให้ข้าสามชิ้น ข้าจะขายมันให้เจ้าถูก ๆ”
แววละโมบวูบผ่านดวงตาของชายชรา
จากนั้นเขาก็หยิบของสามชิ้นที่ยังเปื้อนดินออกมาจากกระเป๋าด้านหลัง
ของพวกนี้เป็นสินค้าใหม่ที่นักขุดสุสานนำมาให้เขา เขายังไม่มีโอกาสหานักประเมินมาช่วยตรวจสอบ
หลี่เอินจดจำของมีประโยชน์ในเกมได้ ส่วนเศษเหล็กไร้ค่าเหล่านั้น แน่นอนว่าเขาไม่รู้จัก
“ใบไม้ทองแดงไร้ประโยชน์ ไม่มีใครต้องการหรอก”
“หุ่นเชิดสายที่ถูกสาป เป็นของใช้ครั้งเดียว ราคาอย่างมากก็ 100 เหรียญเงินนกกระจอก”
“ชิ้นนี้ไม่เลว ขนนกแห่งพร เอาไปทำเป็นปากกาแล้วใช้เขียนหนังสือ จะเขียนผลงานขายดีได้”
ชายชราไม่คิดเลยว่าหลี่เอินจะเป็นนักประเมินจริง ๆ เขารีบยัดนาฬิกาพกทองเหลืองเย็นเฉียบใส่มือหลี่เอินทันที
“คราวหน้าถ้าต้องการอะไรก็มาหาข้าได้ ขอแค่ช่วยประเมินสินค้าให้ข้าบ้าง ข้าจะลดราคาให้”
“ได้ ยินดีที่ได้ร่วมมือกัน”
หลี่เอินกำแน่นรอบนาฬิกาพก ความเย็นของโลหะแผ่ซ่านทะลุฝ่ามือ
เขาไม่รั้งรอ ลุกขึ้นแล้วเร่งฝีเท้ากลืนหายไปในเงามืดที่เคลื่อนไหวพลุกพล่านของตลาด
เขาสัมผัสได้ว่า ระหว่างที่เขาซื้อขายกับชายชรา มีสายตาอย่างน้อยหนึ่งคู่จับจ้องมาที่เขาอยู่ชั่วครู่
ขณะที่กำลังจะเดินไปถึงทางออกอีกแห่ง หางตาของเขาก็เหลือบเห็นของชิ้นหนึ่งบนแผงขายของ
สิ่งนั้นถูกผนึกอยู่ในผลึกใส กำลังเต้นตุบ ๆ อย่างเชื่องช้า เป็นสีฟ้าเข้มราวกับหัวใจ หรือไม่ก็เป็นตัวอ่อนของสิ่งมีชีวิตในทะเลบางชนิด
มันแผ่กลิ่นอายสงบนิ่งและลึกล้ำ ราวกับสามารถดึงดูดวิญญาณให้ดำดิ่งลงไปได้
【หัวใจเสียงขับขานครั้งแรกแห่งทะเลลึก】 หนึ่งในไอเทมสำคัญที่กระตุ้นเนื้อเรื่องเกี่ยวกับนางเงือกชางหมิงในช่วงท้ายเกม หายากอย่างยิ่ง โดยปกติจะปรากฏในร้านค้าลับช่วงท้ายเกมเท่านั้น
หัวใจของหลี่เอินเต้นแรงขึ้นวูบหนึ่ง
แต่เขาบังคับตัวเองให้เบือนสายตา ฝีเท้าไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
ทั้งเงินทุน กำลัง และจังหวะเวลาของเขายังห่างไกลจากระดับที่จะเอื้อมแตะสิ่งของประเภทนี้ได้
การได้ไอเทมสำคัญมาก่อนเวลา บางครั้งอาจก่อให้เกิดผลกระทบแบบผีเสื้อขยับปีกที่ร้ายแรงเกินคาด
15 นาทีต่อมา หลี่เอินก็พบกับภรรยาบารอน
ทั้งสองออกจากตลาดมืดไปด้วยกันและกลับขึ้นสู่พื้นดิน
พวกเขาเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ ก่อนกลับไปนั่งในรถม้าของภรรยาบารอนอีกครั้ง
ภรรยาบารอนหยิบขวดแก้วงดงามออกมาพร้อมรอยยิ้ม ภายในบรรจุของเหลวสีชมพู
“ยานอกรีตอันลึกลับ ขวดนี้เรียกว่า ‘ชุนฉาน’ อยากลองดูฤทธิ์ของมันไหม? ลองด้วยกันสิ”
“ท่านหญิง การเสพยาเป็นความสำราญของคนรวย สำหรับคนหนุ่มที่ยากจนข้นแค้นอย่างข้า มันคือหายนะ ขอบคุณที่กรุณาชวน แต่ขออนุญาตปฏิเสธนะขอรับ”
“ก็ได้ วันไหนคิดได้แล้วค่อยมาหาฉันนะ ฉันไม่รังเกียจหรอกถ้าเธอจะมาเป็นคนรักระยะยาวของฉัน”
“ขออภัยนะขอรับท่านหญิง ข้าไม่ได้คิดกับท่านในแง่นั้น โปรดให้เราเป็นเพื่อนกันอย่างบริสุทธิ์ใจเถิด”
หลี่เอินยิ้มปฏิเสธภรรยาบารอน
ภรรยาบารอนไม่เพียงไม่โกรธ กลับยิ่งชื่นชมหนุ่มรูปงามตรงหน้าผู้มีบรรยากาศหม่นเศร้า
เพราะไม่ต้องพูดถึงเมืองลวี่สุ่ยเลย ต่อให้มองไปทั่วทั้งมณฑลยอร์กเชียร์ ก็มีผู้ชายไม่กี่คนที่ต้านทานเสน่ห์ของเธอได้ ผู้ชายต่างก็หวังในความงามของเธอไม่ก็เงินทองของเธอ
แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับยากจนแท้ ๆ ทว่าดูหยิ่งทะนงราวกับร่ำรวยยิ่งกว่าเธอเสียอีก
บนตัวเขาไม่มีทั้งความต่ำต้อยของคนที่ถูกตรึงอยู่กับชนชั้น และความอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาของเด็กหนุ่ม
ราวกับว่าเขาเกิดมาเพื่อเป็นผู้กุมอำนาจ
ภรรยาบารอดทนไม่ไหว จึงคุกเข่าลงแทบเท้าเขาอีกครั้ง
รถม้าโคลงเคลงไปมาและสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สารถีทำได้เพียงแสร้งทำเป็นคนหูหนวกใบ้
หลี่เอินเพิ่งเสร็จสิ้นจากการรับบริการฟรีของภรรยาบารอน กระสุนทองเหลืองนัดหนึ่งก็พุ่งทะลุตัวรถม้าโดยไม่มีสัญญาณเตือน ลั่นเข้าใส่หน้าผากของภรรยาบารอนได้อย่างแม่นยำ
หญิงงามผมทองในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยสิ้นลมหายใจในทันที ร่างของเธอล้มแน่นิ่งลงในอ้อมแขนหลี่เอิน ดอกกุหลาบสีเลือดผลิบานอยู่กลางหน้าผาก
……