【ภารกิจ: เขียนรีวิวชื่นชมหนังสือเล่มนี้ รับรางวัลเป็นพลังอเนกประสงค์ 10 เซนติเมตร!!!】
【ตัวละครหญิงทุกคนที่ปรากฏในหนังสือเล่มนี้บรรลุนิติภาวะแล้ว อายุครบ 18 ปี โปรดรับชมได้อย่างสบายใจ!!!】
“ที่รัก ทำต่อสิ อย่าหยุดนะ”
บารอนเนสในชุดกระโปรงยาวประดับประดาหรูหราตามแบบราชสำนักกำลังหมอบอยู่แทบเท้าเด็กหนุ่มผมดำ นางหัวเราะจนไหล่สั่น เสียงหัวเราะกังวานราวกระดิ่งเงินแฝงพลังบางอย่าง แผ่ไปทั่วปราสาทบารอน
นางมีผมสีทอง ดวงตาสีฟ้า ใบหน้าคมลึก ผิวขาวผ่อง รูปร่างอวบอิ่ม เย้ายวนอย่างหญิงเต็มวัย
นางเป็นโฉมงามในสายตาบุรุษ และเป็นสตรีสูงศักดิ์ผู้โดดเด่นในแวดวงชนชั้นสูง เพียงแต่มีรสนิยมพิเศษบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้
แน่นอนว่านางไม่ได้ยอมรับใครก็ได้ ต้องเป็นเด็กหนุ่มรูปงามผู้มีบรรยากาศหม่นเศร้าติดตัวมาแต่กำเนิดเท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์ได้รับบัตรผ่านและมายืนต่อหน้านาง
หลี่เอินมีคุณสมบัติตรงตามที่นางต้องการทุกข้อ เขาเป็นเด็กหนุ่มคนแรกในรอบเกือบสองปีที่ทำให้นางหวั่นไหว
นาฬิกาบนผนังส่งเสียงติ๊กต็อก เทียนในห้องสว่างวูบไหวไม่คงที่ ผ้าม่านบดบังหน้าต่างกระจกนูนสีสันสดใส ปิดกั้นแสงอาทิตย์ยามเย็นไม่ให้ล่วงเข้ามา
“เราต้องรีบแล้ว อีกเดี๋ยวบารอนก็กลับมา เชื่อข้าสิ ความหึงหวงของเขาเผาเจ้าเป็นจุณได้แน่”
บารอนเนสพูดพลางลุกขึ้นจากพื้น แล้วพุ่งเข้าใส่หลี่เอิน
ริมฝีปากแดงระเรื่อจุมพิตอย่างเร่าร้อน
“โอ้ ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ดีจริง ๆ บอกข้ามาสิ เจ้าอยากได้อะไร?”
“บอกทางไปตลาดมืดให้ข้า”
“เจ้าสนใจตลาดมืดหรือ? ข้านึกว่าเจ้าแค่หลงใหลพี่สาวอย่างข้าเสียอีก”
“ขออภัย ท่านหญิง ระหว่างเรามีเพียงการแลกเปลี่ยนที่บริสุทธิ์ อย่าพูดถึงความรู้สึกอันต่ำต้อยเลย ได้หรือไม่?”
“ได้สิ เจ้านี่ช่างเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ ข้าจะพาเจ้าไปเอง ไปด้วยตัวข้าเอง ไม่ว่าเจ้าอยากไปที่ไหน ข้าก็จะตกลงทั้งนั้น”
“หุบปาก แล้วเงียบเสีย”
หลี่เอินเป็นคนที่เข้าใจบารอนเนสมากที่สุดในโลกนี้ ไม่มีใครเทียบได้ กระทั่งตัวนางเองก็ยังเข้าใจตัวนางไม่เท่าเขา
เพราะหลี่เอินเป็นผู้เล่นมากประสบการณ์ เขาเคยพิชิตตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นคนนี้ในเมืองเริ่มต้นมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งในเกม
และไม่นานก่อนหน้านี้ หลี่เอินยังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดีใจที่ผ่านด่านทั้งหมดมาได้อย่างราบรื่น
ใครจะคิดว่าเพิ่งเล่นจบ เขาก็หลุดเข้ามาอยู่ในโลกของเกมเสียเอง
ข่าวดีคือ เขาคุ้นเคยกับเนื้อเรื่องของเกม รู้เงื่อนไขการผ่านด่านทุกข้อ ความรู้และคู่มือในหัวคือไพ่ตายที่ช่วยให้เขาเอาชีวิตรอดในโลกนี้
ข่าวร้ายคือ โลกนี้อันตรายเหลือเกิน!
《แม่มดกับวันสิ้นโลก》 คือโลกเกมที่สร้างขึ้นโดยมีฉากหลังเป็นสตีมพังก์และตำนานคธูลู ที่นี่มีทั้งเทพโบราณแห่งห้วงทะเลลึก แม่มด วัตถุต้องสาป หน่วยกักกัน ผู้บูชาเทพชั่วร้าย และองค์ประกอบเหนือธรรมชาติอื่น ๆ
โดยพื้นฐานแล้ว ทุก ๆ ช่วงเวลาหนึ่ง โลกจะเผชิญกับวันสิ้นโลกครั้งใหม่
การเอาชีวิตรอดในโลกนี้ยากพอ ๆ กับมดพยายามฆ่าช้าง
ที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ หลี่เอินไม่มีระบบคอยช่วยเหลือ ทำได้เพียงพึ่งพาตนเอง
เหตุที่ตอนนี้หลี่เอินรีบร้อนไปตลาดมืด ก็เพื่อหาสิ่งของสำคัญชิ้นหนึ่งมาใช้ยับยั้งเหตุการณ์【บุปผาวาระสุดท้าย】ที่จะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือน
บนพื้นห้อง นอกจากเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งกระจัดกระจายแล้ว ยังมีหนังสือพิมพ์ไทมส์แห่งจักรวรรดิฉบับหนึ่ง
วันที่ตีพิมพ์ระบุไว้ว่า【ปีใหม่ศักราชที่ 137 เดือนน้ำค้างแข็ง】
ภาพบนหน้าแรกเป็นภาพเจ้าหญิงแอนนาแห่งจักรวรรดิเข้าร่วมงานการกุศล
ในภาพ นางสวมหน้ากากที่ปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ประดับลวดลายแกะสลักอันวิจิตร
หลี่เอินรู้ดีกว่าใครว่า ภายใต้หน้ากากนั้นมี “ตราคำสาปวาระสุดท้าย” กำลังกัดกร่อนนางอยู่
อีก 30 วัน นางจะกลายเป็นกุหลาบดำที่กลืนกินอาณาจักรไปครึ่งหนึ่ง และนำพาวันสิ้นโลกครั้งแรกมาสู่ผู้คน
แต่ตอนนี้สถานะของเขาไม่ใช่ผู้เล่นที่ยืนมองเรื่องราวอย่างเย็นชาอีกต่อไป
เขากลายเป็นผู้ชมเพียงคนเดียวในโลกสิ้นหวังใบนี้ที่รู้บทละครโศกนาฏกรรมทั้งหมด
ไม่สิ เขาต้องกลายเป็นผู้กำกับ
เขาต้องหยุดยั้งเรื่องนี้ให้ได้ แอนนา แม่มดที่มีโมเดลตัวละครชั้นยอดในเกม และเป็น “ภรรยาหลวง” ที่อยู่เคียงข้างเขามา 1,095 วัน จะตายไม่ได้เด็ดขาด
หลี่เอินจำได้ว่าตนเคยส่งจดหมายร้องเรียนไปยังทีมวางแผนเกมด้วย เพราะคำโปรยเกมบอกว่าสามารถแนบชิดกับแม่มดได้อย่างเต็มที่ แต่กลับทำไม่ได้เลย กางเกงชั้นในเป็นส่วนหนึ่งของโมเดลพื้นฐานตัวละคร ถอดออกไม่ได้โดยสิ้นเชิง
แต่ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็ทำได้…
เอ่อ อย่างน้อยก็พิสูจน์แล้วว่าใช้ได้กับบารอนเนส
บารอนเนสเป็นคนรักษาคำพูด คืนนั้นนางก็สวมชุดเรียบสีดำ คลุมร่างด้วยผ้าคลุมสีดำ สวมหน้ากาก แล้วพาหลี่เอินไปตลาดมืด
ความมืดยามค่ำคืนแทรกซึมไปทั่วทุกซอกมุมของเมืองลวี่สุ่ย
ไอน้ำและเสียงอึกทึกของกลางวันสงบลง กลายเป็นหมอกเย็นชื้นหนาทึบที่ปกคลุมถนนและตรอกซอกซอย พร้อมกลิ่นสนิมเหล็กกับเขม่าถ่านหิน
แสงไฟถนนสีเหลืองสลัวดิ้นรนท่ามกลางหมอก ทอดเป็นวงแสงพร่าเลือนที่สั่นไหวและมีขอบเขตไม่ชัดเจน
หลี่เอินกับบารอนเนสนั่งอยู่ในรถม้าหรูหรา รถแล่นไปจนถึงปากตรอกลับแห่งหนึ่ง
“ไปกันเถอะ”
บารอนเนสยื่นมือให้หลี่เอินซึ่งปลอมตัวมาเช่นกันช่วยประคองลงจากรถม้า
ทั้งสองเดินเข้าไปในตรอกมืดไร้แสงไฟ
น้ำเสียไหลเอื่อยอยู่ในร่องข้างเท้า ส่งกลิ่นหวานเลี่ยนเน่าเหม็นปนกลิ่นคาวโลหะ
เหนือศีรษะ ท่อไอน้ำที่ไขว้สานกันส่งเสียงครางต่ำ ๆ หยดน้ำควบแน่นร้อนจัดตกลงมาเป็นระยะ เมื่อกระทบถนนหินก็ส่งเสียงฉ่า ทิ้งไอสีขาวไว้เพียงชั่วพริบตา
กำแพงเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ประหลาดและโฆษณาสีซีดจาง ส่วนใหญ่เป็นข้อความอย่าง “ซ่อมแขนขาเทียมกลไก” “ปรึกษาปัญหาจิตใจแบบไม่เปิดเผยตัว” และ “น้ำมนต์ราคาถูก”
สุดตรอกมีประตูเหล็กบานหนึ่งที่ดูธรรมดาอย่างยิ่งและขึ้นสนิมหนัก บนประตูไม่มีเครื่องหมายใด ๆ มีเพียงภาพนูนที่ถูกคราบสกปรกปกคลุมจนแทบมองไม่เห็น รูปร่างคล้ายเฟืองบิดเบี้ยว
แววตาของหลี่เอินสว่างวาบ เขารู้ว่ามาถึงแล้ว
หากไม่มีตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นพามา ต่อให้เป็นผู้เล่นที่คุ้นเคยกับแผนที่ทั้งหมดยังหาที่นี่ไม่พบ เพราะนี่คือกฎ
บารอนเนสหันกลับมามองเขา ริมฝีปากแดงที่หน้ากากปิดไม่มิดยกขึ้นเล็กน้อย
นางยื่นมือออกไป เคาะประตูสามตำแหน่งด้วยจังหวะและน้ำหนักที่กำหนดไว้
ซ้ายสามครั้ง ขวาหนึ่งครั้ง ตรงกลางกดค้าง
เสียงเฟืองหมุนดังกึกกักจากอีกด้านของประตู ตามด้วยเสียงฟู่ต่ำ ๆ คล้ายแรงดันอากาศกำลังระบายออก
ประตูเหล็กเลื่อนเปิดเข้าด้านใน เผยช่องแคบพอให้คนหนึ่งเบี่ยงตัวผ่าน กลิ่นประหลาดฉุนเข้มข้นยิ่งกว่าพุ่งปะทะใบหน้า
เป็นกลิ่นไขมันเก่าแก่ เครื่องหอมคุณภาพต่ำ สารเคมี และกลิ่นคาวหวานจาง ๆ คล้ายลอยมาจากโคลนตมใต้ทะเลลึก
หลังประตูไม่ใช่ห้อง หากเป็นบันไดเหล็กวนแคบ ๆ ที่ทอดลงไปเบื้องล่าง
หลอดไฟสีแดงคล้ำฝังอยู่ในผนัง แสงสว่างไม่พอให้มองเห็นพื้นใต้เท้า กลับฉายราวบันไดที่ขึ้นสนิมและผนังให้ดูคล้ายท่ออวัยวะภายในของสิ่งมีชีวิต
เมื่อภาพในเกมกลายเป็นโลกจริง ประสบการณ์ที่ได้รับย่อมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
หลี่เอินสูดหายใจลึก ในใจทั้งตื่นเต้นและประหม่าอยู่บ้าง
เขากับบารอนเนสเบียดตัวเข้าไปด้านข้าง ประตูเหล็กปิดลงอย่างไร้เสียงด้านหลัง ตัดขาดหมอกและแสงอ่อนจางจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
ทั้งสองเดินลงไป เสียงฝีเท้าดังก้องกลวงบนขั้นบันไดโลหะ ผสมปนเปกับเสียงผู้คนอึกทึกแผ่ว ๆ และเสียงเครื่องจักรประหลาดที่ดังมาจากส่วนลึก
อากาศเริ่มร้อนอบอ้าวขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นที่ปะปนกันก็ซับซ้อนขึ้นทุกที
ปลายบันไดวนเปิดออกสู่พื้นที่กว้างใหญ่โดยฉับพลัน
เบื้องหน้าหลี่เอินคือพื้นที่มหึมาที่ดัดแปลงมาจากโรงหม้อไอน้ำเก่าซึ่งถูกทิ้งร้าง
ที่นี่คือตลาดมืด “เรย์มอนต์” ที่เขาตามหา!