บทที่ 8 เหลียงซี
ฐานะทางบ้านของเซี่ยจื้อ เมื่อเทียบกับตระกูลใหญ่ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองจิงที่มีสายสัมพันธ์ซับซ้อนแล้ว แทบไม่นับว่าโดดเด่น บิดาทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ มารดาทุ่มเทอยู่ในวงการเสื้อผ้า ทั้งคู่มีลูกสาวเพียงคนเดียวคือเธอ จึงไม่เคยปล่อยให้เธอขาดแคลนเรื่องกินอยู่และเครื่องแต่งกาย
ตระกูลเซี่ยตั้งใจให้เซี่ยจื้อได้รู้จักผู้มีอำนาจและฐานะในแวดวงมากขึ้น อาศัยเส้นสายช่วยขยายช่องทางทำธุรกิจของครอบครัว จึงส่งเธอเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมเอกชนชั้นนำของเมืองจิงตั้งแต่เนิ่น ๆ หลายปีที่ผ่านมา เธอได้รู้จักลูกหลานตระกูลร่ำรวยไม่น้อย คนหนุ่มสาวรุ่นบุกเบิกและทายาทเหล่านี้เห็นการละเล่นแปลกใหม่มามาก จึงมีโลกทัศน์กว้างขวาง เวินหร่วนเหลือบมองเซี่ยจื้อที่ยังดูไม่หนำใจ ก่อนก้มดูนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยเสียงเบา “ใกล้ได้เวลากลับแล้ว เรากลับกันเถอะ”
ในบรรดาคนทั้งหมดที่เซี่ยจื้อรู้จัก ภูมิหลังของเวินหร่วนอยู่บนจุดสูงสุดที่คนอื่นยากจะเอื้อมถึง บรรดาทายาทรุ่นสองและรุ่นสามที่ไปมาหาสู่เธอ ส่วนใหญ่เป็นเศรษฐีใหม่ที่ผงาดขึ้นจากกระแสความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย อาศัยผลประโยชน์จากยุคทองหลายสิบปีสะสมฐานะ แต่ตระกูลเวินแตกต่างออกไป พวกเขาสั่งสมทุนตั้งต้นสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน เป็นตระกูลเก่าแก่ที่แท้จริง มั่งคั่งและมีรากฐานลึกล้ำ
ทั้งสองรู้จักกันมานานกว่าสิบปี เวินหร่วนไม่เคยมองเธอต่ำเพราะความแตกต่างทางชนชั้น และไม่เคยจงใจตีตัวออกห่างจากมิตรภาพนี้ ทั้งยังวางตัวเรียบง่ายและสุขุม เซี่ยจื้อไม่เคยเปิดเผยภูมิหลังที่แท้จริงของตระกูลเวินให้ใครฟัง เก็บมิตรภาพแสนพิเศษนี้ไว้ในใจ เป็นความลับที่มีเพียงเธอครอบครอง
ช่วงนี้บาร์ “ตู้เยี่ย” กำลังได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ผู้คนเดินขวักไขว่ไปทั่วร้าน หนุ่มสาวในฟลอร์เต้นรำชูขวดเหล้าแล้วโยกตัวอย่างสุดเหวี่ยง จนเผลอสาดเหล้ากระเด็นมาเปื้อนลำคอของเซี่ยจื้อ เวินหร่วนมองสภาพมอมแมมของเธอ แต่ไม่ได้เร่งให้รีบออกไป เพียงยกมือชี้ไปทางห้องน้ำ “ไปทำความสะอาดก่อน ฉันจะรออยู่หน้าประตู”
“ได้”
งานสนุกของคนหนุ่มสาวมักเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ หลังสี่ทุ่ม