ฤดูร้อนของเมืองหนานมักมีฝนตกพรำยามค่ำคืน นอกห้องนอนของเวินหร่วนมีกล้วยหลายต้น เสียงหยดน้ำดังเปาะแปะอยู่เสมอ รบกวนความฝันที่พร่าเลือนดุจหมอกบางจนขาดห้วง เธอลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง ยื่นมือออกไปผ่านกรอบหน้าต่างลายดอกไม้ เม็ดฝนเล็กละเอียดตกลงกลางฝ่ามือ พลันนึกถึงบทกวีของไป๋จวีอี้ขึ้นมา: «แค่ผ่านหน้าต่างก็รู้ว่าฝนยามค่ำ กล้วยตานีส่งเสียงก่อน»
บนโต๊ะข้างเตียงมีนาฬิกาทรายบอกเวลา เส้นทรายละเอียดนุ่มค่อย ๆ ไหลผ่านช่องคอแคบ ด้านนอกมีลูกโลหะเล็ก ๆ ลูกหนึ่งรอจนทรายในนาฬิกาไหลหมด ลูกบอลก็จะพลิกกลับ แรงโน้มถ่วงจึงสลับทิศเหนือกับใต้ ปลายทั้งสองด้านของนาฬิกาทรายก็สลับตำแหน่งไปด้วย หมุนครบหนึ่งรอบเท่ากับหนึ่งชั่วโมง
นี่เป็นของขวัญที่ฉีอวี้ชวนมอบให้ เวินหร่วนค่อนข้างชอบ อย่างน้อยก็ไม่ต้องลงมือพลิกนาฬิกาทรายเอง สะดวกดี
พรุ่งนี้เธอเตรียมกลับเมืองจิงพร้อมคุณแม่ บ้านเก่าตระกูลเวินเตรียมจัดงานเลี้ยงครอบครัวให้เธอในวันอังคาร
คนในตระกูลเวินมีจำนวนมาก คุณพ่อของเธอเป็นบุตรชายคนโตของคุณปู่ นอกจากนั้นยังมีบุตรชายคนที่สอง บุตรสาวคนที่สาม และบุตรสาวคนที่สี่ พี่น้องของคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่และไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นพ่อแม่หรือรุ่นหลาน เมื่อนับรวมกันแล้วก็มีหลายสิบคน
เธอไม่ชอบเข้าสังคม เหตุผลส่วนหนึ่งคือคนวัยเดียวกันส่วนใหญ่ถูกส่งไปเรียนต่อต่างประเทศหลังจบมัธยมปลาย ทั้งปีแทบไม่ได้เจอกันสักกี่ครั้ง อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะบรรดาอา ลุง ไปจนถึงลูกพี่ลูกน้องต่างก็มีความคิดของตัวเอง ต่อหน้าพูดอย่างหนึ่ง ลับหลังกลับหมายอีกอย่าง ถึงอย่างไรตระกูลเวินก็ถือเป็นตระกูลใหญ่ คนที่หมายตาตำแหน่งผู้มีอำนาจตัดสินใจของตระกูลเวินมีอยู่ไม่น้อย
ยังดีที่ตอนนี้ผู้มีอำนาจในตระกูลเวินคือคุณปู่ หากวันหนึ่งคุณปู่จากไป ใครจะได้ขึ้นนั่งตำแหน่งนี้ก็คงต้องว่ากันอีกที
แต่ในตอนนี้ การที่เธอเป็นที่หนึ่งในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ช่วยเพิ่มคะแนนให้เวินฉงเยว่ไม่น้อย