ซูชิงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะหย่า สิ่งเดียวที่ยังค้างคาอยู่ในใจและทำให้เธอรู้สึกผิดก็คือลูกสาว เวินหร่วน
ในแวดวงคนใหญ่คนโตของเมืองจิง การที่คู่สามีภรรยาแยกทางกันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่บ้านไหนหย่าร้างก็มักหนีไม่พ้นกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารของคนอื่น
ซูชิงเกิดในตระกูลเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหนาน อีกทั้งยังมีคุณสมบัติโดดเด่นและความภาคภูมิใจในตัวเองสูง เธอกำลังเตรียมย้ายไปประจำสาขาภาคใต้แห่งใหม่ของกระทรวงการต่างประเทศ เพื่อรับตำแหน่งโฆษกประจำภาคใต้ การไปอยู่ต่างถิ่นเดิมทีเป็นเพราะอยากหลบเลี่ยงข่าวลือทั่วเมือง ไม่ต้องเห็น ไม่ต้องได้ยิน จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ แต่พอนึกถึงเวินหร่วนที่ต้องรับคำครหาจากคนรอบข้างไปพร้อมกับเธอ หัวใจก็หนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก
“แม่คะ หนูสนับสนุนการตัดสินใจของแม่ค่ะ”
คำพูดของเวินหร่วนทำให้ซูชิงชะงักไปทันที บนใบหน้าของลูกสาวไม่มีความตกใจหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย กลับมีเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนและเข้าใจ แววตาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “แม่คะ อย่าฝืนใช้ชีวิตเพียงเพราะหนูเลย หนูอายุสิบแปดแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้ามหาวิทยาลัย ไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้วนะคะ”
ขอบตาของซูชิงแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย เธอทุ่มเทหัวใจอยากมอบครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุขให้เวินหร่วน ไม่อยากให้ลูกเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่หย่าร้าง แต่เธอก็ไม่อาจอยู่ร่วมบ้านกับเวินฉงเยว่ได้อีกต่อไป กระทั่งแสร้งทำเป็นรักใคร่กลมเกลียวก็ยังไม่อยากทำ เธออดคิดไม่ได้ว่าบางทีตัวเองอาจเห็นแก่ตัวเกินไป จนไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นแม่ที่ดี
เวินหร่วนขยับเข้ามาใกล้ โน้มตัวกระซิบข้างหูแม่เบา ๆ เพื่อบอกการตัดสินใจของตัวเอง “หนูตั้งใจจะเข้ามหาวิทยาลัยหนานค่ะ”
“มหาวิทยาลัยหนานเหรอ?” ซูชิงมองลูกสาวอย่างประหลาดใจ “ทำไมไม่เลือกมหาวิทยาลัยจิงล่ะ ที่นี่ต่างหากคือบ้านของลูก”
“มหาวิทยาลัยจิงก็ดีมากค่ะ แต่หนูชอบฟิสิกส์” เวินหร่วนยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์ แววตาราวกับมีแสงดาวระยิบระยับ “ภาควิชาฟิสิกส์ชั้นนำของประเทศกับห้องทดลองฟิสิกส์ระดับชาติที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่มหาวิทยาลัยหนาน หนูอยากไปศึกษาต่อที่นั่นอย่างจริงจังค่ะ”