หลายวันมานี้ ไม่ว่าจะเป็นซานกวานถังหรือคฤหาสน์เก่าของตระกูลเวิน บรรยากาศล้วนหนักอึ้งราวกับถูกหมอกหนาทึบปกคลุมจนหายใจไม่ออก
เป็นเพราะซูชิงกับเวินฉงเยว่ฉีกหน้ากากของชีวิตคู่ที่ดูเหมือนเปี่ยมสุขและกลมเกลียวออกจากกัน ทั้งสองแทบไม่เคยอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ซูชิงยุ่งอยู่กับการส่งมอบงานทุกวัน อีกทั้งยังเตรียมตัวสำหรับตำแหน่งใหม่ด้วย
“พี่ซูจะไปหน่วยงานใหม่ทางใต้จริง ๆ เหรอคะ” หญิงสาวรุ่นน้องที่เพิ่งร่วมงานกับซูชิงได้ไม่นานถามอย่างสงสัย “ท่านรัฐมนตรีอนุญาตให้พี่ไปจริง ๆ เหรอคะ”
ซูชิงยิ้มแล้วส่งเอกสารให้ “อืม ดำเนินเรื่องเรียบร้อยแล้ว”
“งั้นฉันขอตามพี่ซูไปด้วยได้ไหมคะ พี่เป็นครูที่ดีมากจริง ๆ ฉัน...ฉันก็อยากเขียนคำร้องขอไปกับพี่ด้วย” หญิงสาวเริ่มร้อนใจ ตั้งแต่วันแรกที่เข้ากระทรวงการต่างประเทศ เธอก็คอยทำงานอยู่ข้างซูชิงมาโดยตลอด เธอชื่นชมซูชิงมาก ทั้งนิสัยดี หน้าตาสวย ความสามารถในการทำงานก็เป็นที่หนึ่ง แถมไม่มีท่าทีวางอำนาจเลยสักนิด เป็นพี่สาวที่ใคร ๆ ก็อยากเข้าใกล้
“เธอนี่นะ” ซูชิงเอ่ยอย่างจนใจ พลางตบไหล่เธอเบา ๆ “เธอทำงานมาหลายปีแล้ว ที่จริงก็รับผิดชอบงานด้วยตัวเองได้แล้ว ฉันไปหน่วยงานใหม่ทางใต้เพราะความจำเป็นของงาน ต่อไปเรายังมีโอกาสเจอกันอีกเยอะ”
ถึงจะพูดอย่างนั้น หญิงสาวก็ยังอดใจหายไม่ได้
เมื่อเห็นว่าซูชิงเก็บของใช้ส่วนตัวในห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเดินจากไป พลางหันกลับมามองเป็นระยะ ๆ พอเดินมาถึงห้องพักดื่มชา เพื่อนร่วมงานอีกคนก็เดินเข้ามาหาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
“รู้ไหมว่าทำไมพี่ซูถึงยื่นเรื่องขอไปทางใต้”
“ทำไมเหรอ”
“เพราะนี่ไง” เพื่อนร่วมงานหยิบโทรศัพท์ออกมา กวาดตามองซ้ายขวาจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ถึงค่อยกระซิบว่า “ผู้ชายคนนี้เป็นสามีพี่ซู ส่วนผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เขาแอบคบ...”
“หา เป็นไปไม่ได้หรอก”
“ชู่ จะร้องทำไม” อีกฝ่ายรีบกระซิบปราม แล้วเก็บโทรศัพท์ทันที “เธอไม่ใช่คนเมืองจิง ครอบครัวก็ไม่ได้อยู่เมืองจิง หลายเรื่องเธอเลยไม่รู้ ฉันก็ได้ยินมาตอนกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานของแฟน”