ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารจีน เวินซวี่กับหลินอวิ๋นจือมาถึงก่อนเวลา
ชั้นสองมองเห็นทิวทัศน์กว้างไกล นอกหน้าต่างมีทะเลสาบประดิษฐ์ระยิบระยับ ดอกบัวในทะเลสาบกำลังบานสะพรั่ง ฤดูกาลนี้ดอกบัวของเมืองหนานมีชื่อเสียงที่สุด สีสันสดจัด กลีบดอกยังมีหยาดน้ำใสเกาะพราว ทุกโต๊ะอาหารและห้องส่วนตัวต่างปักช่อดอกบัวไว้ แม้แต่อากาศก็อบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ
เวินซวี่หยิบดอกบัวดอกหนึ่งขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ปลายนิ้วไล้ผ่านขอบกลีบอันบอบบาง “คุณชายฉียังไม่มาเหรอ?”
“อืม เช้านี้คุณชายฉีไปพบคณะผู้บริหารรัฐบาลเมืองหนานด้วยตัวเอง” หลินอวิ๋นจือยื่นโทรศัพท์ให้ เป็นภาพแผนผัง “ที่ดินผืนนั้นที่ต้องการสร้างฐานวิจัยได้รับอนุมัติแล้ว กำหนดวันไว้แล้ว เตรียมจัดพิธีวางศิลาฤกษ์ ตอนนี้นายยังยุ่งกับด้านปัญญาประดิษฐ์อยู่ ทางนี้นายยังไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วม”
“คุณชายฉีตั้งใจจะผสานปัญญาประดิษฐ์และเทคโนโลยีเอไอล่าสุดเข้าไว้ในฐานวิจัย”
“จะผสานกันยังไง?”
“ทั้งฐานวิจัย ตั้งแต่เรื่องเล็กอย่างการใช้น้ำ ไฟฟ้า การเข้าออกของบุคลากร ไปจนถึงอัลกอริทึมหลักของงานวิจัยทั้งหมด จะทำให้เป็นระบบปัญญาประดิษฐ์และเอไอที่ตรวจจับได้อย่างสมบูรณ์”
“ถ้าอย่างนั้นระบบรักษาความปลอดภัยก็ไม่ต้องใช้คนเลย แค่เครื่องจักรหรือระบบควบคุมอัจฉริยะก็พอ?”
“ประมาณนั้น” เวินซวี่เสียบดอกบัวกลับลงแจกัน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง “แค่มีแนวคิดนี้เท่านั้น นายก็น่าจะรู้ว่าทำจริงต้องใช้ศูนย์ประมวลผลที่มีประสิทธิภาพสูงมาก อาจต้องสร้างศูนย์ข้อมูลแยกต่างหากด้วย เครือข่ายที่เชื่อมเข้ามาต้องมีความปลอดภัยสูง และต้องเป็นเครือข่ายเฉพาะด้วย”