เจียงซื่ออันได้ฟังก็สีหน้าเคร่งขรึมลง รู้ในใจว่าเจียงเหิงกับอวิ๋นเจาต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลกันแน่
เขาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ปรองดองว่า “เหิงเอ๋อร์รักใคร่และเอ็นดูน้องๆ ในครอบครัวที่สุดเสมอ รออวิ๋นเจากลับจวนก็จะได้รู้เอง ว่าภายในจวนทั้งบนทั้งล่างย่อมปฏิบัติต่อเจ้าดั่งแก้วตาดวงใจ”
แต่องค์หญิงใหญ่กลับส่งเสียงเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความเวทนาริบเรียกอวิ๋นเจาเข้ามาใกล้ “เจาเอ๋อร์อย่าได้กลัว หากคนในตระกูลเจียงผู้ใดบังอาจละเลยเจ้า เจ้าจงจำไว้ว่ามาหาแม่บุญธรรมได้เสมอ!”
อวิ๋นเจาจึงถือโอกาสมองไปทางเจียงวั่วซินที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง “แต่ข้าสังเกตดูท่าทางของน้องสาวซินเอ๋อร์แล้ว ดูเหมือนมิได้ยินดีที่ข้ากลับมาเลยจริงๆ นะเจ้าคะ!”
ผู้คนในที่นั้นล้วนรู้ดีว่าบุตรสาวคนโตของตระกูลเจียงผู้นี้เป็นกุลสตรีผู้ปราดเปรื่อง งดงามทั้งกายและใจ วจีท่าทางสุขุมรอบคอบ นับเป็นแบบอย่างของกุลสตรีตระกูลใหญ่
แต่เพียงตั้งแต่วันที่กลับมาพบครอบครัว กลับมีพฤติกรรมผิดปกติ เงียบงันไม่พูดจาแม้แต่คำเดียว ชั่วขณะนั้นสายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดเผือดของเจียงวั่วซิน
เจียงซื่ออันขมวดค้วมุ่น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงคำเตือนไว้อย่างแนบเนียน “อวิ๋นเจา”
เขาส่งเสียงเรียกอย่างเก้ๆ ก๊กๆ พยายามจะเอ่ยแก้ไข “ซินเอ๋อร์ต่างหากที่เป็นพี่ เจ้าควรเรียกซินเอ๋อร์ว่าพี่สาว”
อวิ๋นเจาเบิกตากลมโตด้วยความประหลาดใจ ราวกับได้ยินคำพูดที่แปลกประหลาดยิ่งนัก “แต่ท่านพ่อเพิ่งกล่าวไว้เมื่อครู่มิใช่หรือ ว่าพวกเราคือพี่น้องฝาแฝด?”
นางหันไปมององค์หญิงใหญ่ที่เฝ้ามองนางด้วยสายตาเอ็นดูอยู่ด้านหลัง “ข้าได้ยินหม่อมแม่บุญธรรมกล่าวเมื่อครู่ว่า ฝ่าบาทพระพันปีหลวงเมื่อครั้งนั้นได้พระราชทานหยกจี้ชิ้นนี้แก่มารดาของข้า ตรัสว่าเป็นของขวัญแก่ธิดาคนแรกของนาง หยกจี้ชิ้นนี้อยู่กับข้า—”