"เป็นเพียงวาจาเดียว ทั่วทั้งโถงล้วนตกตะลึง!"
เบื้องล่าง เจียงวั่วซินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ฝ่ายเจียงเหิงที่อยู่ไม่ไกล ทนไม่ไหวจะก้าวเข้าไป แต่กลับถูกเจียงซื่ออันขวางไว้เสียก่อน
องค์หญิงใหญ่ทรงตะลึงไปครู่หนึ่ง พอทอดพระเนตรเห็นแววเกลียดชังในดวงตาของอวิ๋นเจา ทรงประหลาดพระทัยในใจ ทว่าก็อดที่จะกวาดสายตาอันเปี่ยมด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบังไปทางเจียงซื่ออันซึ่งยืนอยู่ข้างองค์รัชทายาทมิได้
เจียงซื่ออันยืนขวางหน้าเจียงเหิงไว้ ท่าทางสงบนิ่ง ถ้อยคำยังคงสุภาพมีมารยาท:
"ขอฝ่าบาททรงพิจารณา เรื่องนี้เกรงว่าจะมีความเข้าใจคลาดเคลื่อนใหญ่หลวง กระหม่อมกับนางซู ภรรยาเอก ให้กำเนิดบุตรหนึ่งธิดาหนึ่งจริง ลูกชายคนโตเจียงเหิง ลูกสาวคนเล็กวั่วซิน เรื่องนี้ทั้งราชสำนักล้วนรู้ดี จะมีเท็จได้อย่างไร?"
เขามีสีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงจริงใจ ราวกับถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในงานดังไม่หยุด หลายคนมองเรื่องที่อวิ๋นเจามาอ้างว่าเป็นลูก ว่าเป็นหนี้รักที่เจียงซื่ออันก่อไว้เมื่อครั้งยังหนุ่ม
สตรีสูงศักดิ์ที่สนิทกับเจียงวั่วซินก็เอ่ยขึ้นว่า "มิแปลกที่วันนี้นางคอยกลั่นแกล้งเจ้า ที่แท้นางก็เป็นลูกสาวของตระกูลเจียงด้วย!"
เจียงวั่วหนิง บุตรสาวของสาขารอง กระบอกปากเล็กน้อย "ลูกสาวตระกูลเจียงอะไรกัน? จะนับยังไงก็แค่ลูกนอกกฎหมาย จะไปเทียบกับวั่วซินที่เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเจียงได้อย่างไร!"
เจียงวั่วซินขมวดคิ้ว ตัดบทความสงสัยของเหล่าสตรีสูงศักดิ์อย่างไม่สบอารมณ์ "พี่สาวทั้งหลาย อย่าได้เชื่อข่าวลอยๆ เลย นาง..."
แต่อวิ๋นเจากลับเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ "บิดาของข้าคือเจียงซื่ออัน มารดาของข้าคือซูหลิงอวิ๋น"