เจียงวั่วซินได้ฟังก็ชะงักไปชั่วขณะ
“อวิ๋นเจา!” เจียงเหิงสีหน้าพลันหนักอึ้ง “เจ้าจะกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร? ท่านพ่อตั้งแต่วันนั้นถูกฝ่าบาทต่อว่าต่อขานต่อหน้าธารกำนัล จิตใจบอบช้ำ พอกลับถึงเรือนก็ล้มหมอนนอนเสื่อมาโดยตลอด”
เขาน้ำเสียงหม่นหมอง สายตาคล้ายเก้อเขินเล็กน้อยเมื่อมองไปทางนางซู “ลูกรู้ว่า วันที่ขึ้นศาลนั้น มิอาจมองทะลุอุบายของบ่าวชั่ว ทำให้มารดาอัปยศ ผิดอย่างมหันต์จริง ๆ ท่านพ่อได้ตำหนิอย่างหนักแล้ว สองวันนี้ลูกก็ทบทวนตนเองอย่างลึกซึ้ง”
เจียงวั่วซินอาศัยจังหวาเช็ดน้ำตาแล้วเสริมว่า “มารดา จริงแท้แน่นอน ท่านพ่อหลายวันมานี้มิได้แตะน้ำข้าว วันนี้กลับมีไข้สูง ปากก็ละเมอเรียกชื่อมารดาไม่หยุด”
นางซูยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเรียบนิ่งราวผืนน้ำ ไม่อาจเดาอารมณ์ได้ว่าดีหรือร้าย “ในเรือนมีแม่สามีคุมบังเหียนอยู่ อีกทั้งมีป้าเหมยคอยช่วยเหลือ ไย่จะปล่อยให้ท่านพ่อของเจ้าป่วยจนลุกขึ้นไม่ไหว?”
คำนี้เอ่ยออกมา เจียงเหิงกับเจียงวั่วซินสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคอะเขินทันที
เจียงเหิงกล่าวว่า “มารดา ป้าเหมยแม้เก่งกาจเพียงใด สุดท้ายก็เป็นคนนอก จะเทียบได้กับความรักใคร่ระหว่างท่านกับท่านพ่อหรือ?” เขาหันไปทางอวิ๋นเจา น้ำเสียงจริงจัง “น้องอวิ๋นเจา ฝีมือแพทย์เลื่องลือ บัดนี้ท่านพ่อป่วยหนัก สมควรเฝ้าอยู่ข้างเตียง จะปล่อยปละละเลยได้อย่างไร?”
พี่น้องสองคนมีใบหน้างดงามเป็นทุนเดิม ยามนี้อวิ๋นเจากับนางซูกลับไปยืนขวางอยู่หน้าประตูจวนผู้ว่ากรุง —
ความวุ่นวายนี้ ดึงดูดผู้คนที่สัญจรไปมาให้หยุดชะงัก พากันซุบซิบไม่ขาดปาก:
“นางซูผู้นี้ก็แปลก ฐานะสตรีแล้วไย่ไม่กลับเรือน ปล่อยตัวออกนอกหน้าเสียทุกวัน ไม่เป็นระเบียบวินัยเอาเสียเลย!”
“กลับเรือน? ก็ต้องดูว่าเรือนแบบไหน! อย่างไรเสียหากเป็นข้า ข้าไม่มีทางกล้ากลับเด็ดขาด!”
“พวกเจ้าไม่ได้เห็นหรอก วันนั้นพี่น้องสองคนนี้ขึ้นศาล ถึงกับจำมารดาผู้ให้กำเนิดไม่ได้ นั่นแหละน่าขำนัก!”
ชาวบ้านชาวเมืองนินทาเรื่องสนุก ย่อมไม่คิดเลี่ยงผู้เกี่ยวข้อง เจียงเหิงกับเจียงวั่วซิน สองพี่น้องที่ยึดมั่นในเกียรติเป็นอย่างยิ่ง สีหน้าพลันแดงสลับซีด รู้สึกอับอายจนหน้าแตก