เซียวฉี่นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เพียงจ้องมองนางอย่างสงบ
แสงเทียนที่ริบหรี่ทอแสงอบอุ่นบางๆ ลงบนใบหน้าขาวผ่องของอวิ๋นเจา นางกำลังตั้งใจตรวจชีพจรด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่มีความเขินอายหรือการยั่วยวนใดๆ ปนอยู่เลย
หัวใจเต้นผิดจังหวะ สายตาคว้าตามนางโดยไม่รู้ตัว จิตใจถูกดึงดูดไปกับทุกอิริยาบถของนาง...
อาการทุกอย่างที่นางเอ่ยออกมาอย่างจริงจังในยามนี้ ล้วนตรงกับปฏิกิริยาผิดปกติที่เขาเองก็ยังหาสาเหตุไม่พบเวลาอยู่ต่อหน้านางในช่วงนี้พอดี
ความรู้สึกอันประหลาดและรุนแรงดั่งคลื่นยักษ์ซัดเข้าหาหัวใจ ทำให้เซียวฉี่ผู้เย็นชาและสุขุมมานานถึงกับต้านทานไม่ไหว
เสียงดัง "ปัง" หนึ่งดังขึ้นจากนอกประตูโดยไม่มีสัญญาณเตือน ตามมาด้วยเสียงเรียกอันร้อนรนและหุนหันพลันแล่นของม่อเอ้อ ทำลายบรรยากาศอันน่าชวนฝันและเงียบสงบในห้องลงทันที
"ฝ่าบาท! มีจดหมายลับด่วนจากทางใต้ส่งมาถึง!"
ไออุ่นรอบตัวเซียวฉี่พลันหายไปในพริบตา สายตาเยียบเย็นคมราวมีดกรีดไปที่ประตู
แต่อวิ๋นเจากลับเก็บของเรียบร้อยแล้ว: "ฝ่าบาทมีราชกิจสำคัญ ก็ควรเร่งไปจัดการเสียเถิดเพคะ"
เซียวฉี่สูดลมหายใจเข้าลึก ข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนลง แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอก: "นี่..."
"เกี่ยวกับเรื่องเหมยโหยวฉิงหรือเพคะ?" อวิ๋นเจาเห็นเข้า ก็ถูกดึงความสนใจได้ดังคาด ดวงตาเป็นประกายวาววับ: "ฝ่าบาททรงสืบได้เร็วเพียงนี้เลยหรือเพคะ?"
นางรีบยื่นมือไปรับ แต่เพราะส่วนสูงที่ต่างกัน ทำให้นางต้องเขย่งปลายเท้าอย่างไม่รู้ตัว ท่าทางราวกับจะซบเข้าหาอ้อมกอดเซียวฉี่ทั้งตัว...
กลิ่นหอมอ่อนๆ พัดผ่านปลายจมูกอีกครั้ง เซียวฉี่ชะงักไปชั่วขณะ
อวิ๋นเจาไม่ทันสังเกต เมื่อรับกระดาษมาได้ก็ใช้แสงเทียนอ่านอย่างละเอียด
ยิ่งอ่านต่อไป คิ้วของอวิ๋นเจาก็ยิ่งขมวดมุ่นมากขึ้น
ปรากฏว่า การแต่งงานระหว่างเจียงซื่ออันและนางซู ตั้งแต่แรกเริ่มล้วนเป็นแผนหลอกลวงอันมหึมา
ส่วนการ "สูญหาย" ของนางหลังจากเกิดมาได้ไม่ถึงเดือน ก็ไม่เคยเป็นอุบัติเหตุ แต่เป็นการวางแผนกันมานานของทั้งตระกูลเจียง!
เหมยโหยวฉิง มีชื่อเดิมว่า เซิ่นเชาม่าย บิดาคือเซิ่นฉง เคยเป็นขุนนางใกล้ชิดฝ่าบาท