องค์หญิงใหญ่เอ่ยเสียงเย็นชา: "เมื่อรู้ว่าสอนสั่งไม่เข้มงวด เจ้ากรมเจียงก็ควรพาคนกลับไปอบรมสั่งสอนให้ดี หากสอนกฎเกณฑ์สตรีเรือนกลางไม่รู้เรื่อง ต่อไปก็ไม่ต้องออกจากจวนอีก!"
เจียงวั่วซินค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยความอัปยศอดสู พอได้ยินดังนั้น ร่างกายก็สั่นเทิ้มแทบยืนไม่อยู่
นางเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเจ้ากรมเจียง เป็นสตรีสูงศักดิ์คนแรกที่ได้รับเกียรติจากพระพันปีหลวงในเมืองหลวง เป็นที่หมายตาของบุตรชายตระกูลใหญ่ๆ มากมาย...
แต่เพียงชั่วพริบตา นางกลับถูกองค์หญิงใหญ่ตำหนิต่อหน้าธารกำนัล ถูกยึดของประทานจากฝ่าบาท ถูกสั่งห้ามออกจากจวนเพื่อสำนึกผิด!
โดยเฉพาะเรื่องทั้งหมดนี้ ยังตกอยู่ในสายพระเนตรขององค์รัชทายาทด้วย!
เจียงวั่วซินจ้องมองอวิ๋นเจาอย่างแค้นเคือง: ใครจะรู้ว่าคนนี้มาจากที่ไหน เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูคู่กรรมกับนางจริงๆ!
กำลังที่ทุกคนคิดว่าเรื่องจะจบลง องค์หญิงใหญ่กลับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงกังวานแผ่ไปทั่วศาลา:
"ของขวัญที่ท่านทั้งหลายมอบให้ข้าในวันนี้ ข้าชื่นชมทุกชิ้น แต่ว่าของรางวัลในงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลินี้ ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด"
สายตาของแทบทุกคน รวมถึงเจียงวั่วซิน ต่างจับจ้องไปที่ซ่งไป๋อวี้ซึ่งนั่งสงบอยู่ข้างๆ
ภาพวาดของเจียงวั่วซินถูกทำลายแล้ว ในบรรดาของขวัญที่เหลือ ผู้ที่มีพรสวรรค์มากที่สุดและได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิงใหญ่ที่สุด ก็ต้องเป็นภาพอักษรร้อยอายุวัฒนะของซ่งไป๋อวี้
ซ่งไป๋อวี้ยังคงสงบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ