ในห้องสะอาดของวัดชิงเหลียน เทียนไหวริบหรี่
เสวี่ยซิ่นเพิ่งจะบิดผ้าแพร่ที่ชุบน้ำร้อนจนหมาด ๆ กำลังจะเข้าไป อวิ๋นเจาก็รับผ้านั้นไปอย่างเงียบ ๆ
นางย่อเข่าลงข้างเตียง ปลายนิ้วถือผ้านุ่มอุ่น เช็ดคราบฝุ่นและรอยน้ำตาบนใบหน้านางซูทีละน้อย
ใต้คราบสกปรกนั้น ค่อย ๆ เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดแต่ยังอำพรางความงามไม่มิด——
คิ้วดวงตาที่งดงามอ่อนหวาน ท่วงท่างามสง่านั้น คล้ายถูกแกะพิมพ์จากแม่พิมพ์เดียวกับอวิ๋นเจา
ใครเห็นก็ไม่อาจเข้าใจผิดว่าสองแม่ลูกนี้ไม่ได้มีเลือดเนื้อเดียวกัน
ขนตานางซูกระพริบถี่ ๆ หลายครั้ง แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สายตาที่เลือนลางค่อย ๆ รวมจุด โนขณะที่สี่ตาประสานกัน น้ำตาก็แตกเขื่อนทันใด ไหลรินลงมาอย่างเงียบ ๆ
"เจ้า..." ริมฝีปากแห้งผากของนางสั่นเทา เปล่งเสียงแผ่วเบาไม่เป็นคำ แหบแห้งจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
อวิ๋นเจากุมมือที่เย็นเฉียบและซูบผอมของนางไว้แน่น อุ้มขึ้นมาประกบแก้มของตน แล้วกล่าวเสียงเบา "ท่านแม่ เป็นข้าเอง เจากลับมาแล้ว"
นางซูสะท้านทั้งกาย ด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วนจึงสะอื้นหลายครั้ง ในใจมีคำมากมายเหลือคณา เอ่ยซ้ำ ๆ อย่างปะป่นไม่เป็นประโยค "ดี... ดี..."
อวิ๋นเจาตรวจชีพจรและจิตวิญญาณของนางอย่างละเอียด ยืนยันว่าไม่มีร่องรอยของพิธีสะกดหลงเหลือแล้ว จึงหยิบเข็มทองออกมา น้ำเสียงยิ่งอ่อนโยนลง
"ท่านแม่หลับให้สบายก่อนเถิด พักผ่อนให้เต็มที่ จากนี้ต่อไป ไม่ว่าจะเรื่องใด เจาอยู่ที่นี่แล้ว"
แต่นางซูกลับคว้าแขนเสื้อนางไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เอ่ยอย่างยากลำบาก "จวนเจียง... เจียง... ปลอม"
อวิ๋นเจากุมมือที่สั่นเทาของนางไว้แน่น สายตามั่นคงดั่งน้ำนิ่ง เปี่ยมด้วยพลังที่ทำให้อุ่นใจ "ข้ารู้ ข้ารู้ทุกสิ่ง ท่านแม่ นอนพักเถิด"
ภายใต้ฤทธิ์เข็มทอง ในที่สุดนางซูก็ค่อย ๆ หลับตาลง เข้าสู่ห้วงนิทรา
"คุณหนูอวิ๋น" นอกประตูมีเสียงของมั่วอีที่ทุ้มนอบน้อมดังมา
เขาก้มหน้าหลบตา ท่าทางเคารพ "องค์ชายมีรับสั่งขอเชิญ ว่ามีสิ่งสำคัญ ต้องรบกวนคุณหนูไปดูสักหน่อย"
อวิ๋นเจาจัดผ้าขนสัตว์ที่ห่มให้นางซูให้เรียบร้อย แล้วกำชับเสวี่ยซิ่น "เฝ้าที่นี่ให้ดี"