ทุกคนตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน!
ไม่มีใครคาดคิดว่าแส้ในมือของอวิ๋นเจาไม่เพียงแต่กล้าฟาดแม่นางที่อยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้น
แต่ยังกล้าฟาดตรงไปที่ "ป้าเหมย" ผู้มีฐานะเหนือใครในจวนแห่งนี้ต่อหน้าบิดาตระกูลเจียงอีกด้วย
และยังเป็นการตบหน้าต่อหน้าธารกำนัล!
"หน้าข้า! หน้าข้า!" เหมยโหยวฉิงเจ็บปวดจนแทบคลุ้มคลั่ง ส่งเสียงร้องไห้โหยหวน
"นังหมา! กล้าดีอย่างไรถึงทำร้ายป้าเหมย!" เจียงเหิงตาแดงก่ำ ด่าทอคำหนึ่ง คิดจะพุ่งเข้าไปข้างหน้า
"บ้าไปแล้ว! นางบ้าไปแล้วจริงๆ!" เจียงวั่วซินตกใจจนสีหน้าหมองคล้ำ สุดกำลังดึงแขนเสื้อเจียงเหิงไว้ แล้วหลบไปอยู่ข้างหลังเขา
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนแทบเป็นลม ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว ชี้ไปที่อวิ๋นเจา: "กบฏ! กบฏแล้ว! จับไอ้เลวทรามนี่ลงโทษตามกฎสกุล! เอาตะบองมาฟาดให้ตาย!"
บิดาตระกูลเจียงสีหน้าคล้ำเขียว เรียกบ่าวไพร่มาสั่ง: "รีบไปที่ห้องยาจินซิ่งไถ่ เชิญท่านหมอจ้ายมาที่นี่ เพื่อตรวจบาดแผลให้นางเหมย"
เขาหันมามองอวิ๋นเจา สายตาจมดิ่ง เต็มไปด้วยความผิดหวัง: "อาเจา เจ้าทำเกินไปแล้ว"
น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียด: "นางเหมยมีคุณต่อพระสนมเอก บัดนี้พระสนมเอกมีรับสั่งมาแล้ว กำหนดให้สามวันต่อจากนี้เรียกนางเข้าเฝ้าในวัง เจ้าทำให้ใบนางของนางถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเมื่อถึงเวลา หากพระสนมเอกถามขึ้นมา... เกรงว่าบิดาก็คงปกป้องเจ้าไว้ไม่ไหว"
เจียงเหิงจ้องมองอวิ๋นเจาด้วยความแค้นเคืองระอุ: "บิดา วันนี้นางอยู่ในจวนองค์หญิงใหญ่ ใช้เข็มทองอันแสนวิเศษซ่อมปิ่นขนนกขององค์ชาย และยังใช้เข็มทองฝังเข็มบรรเทาอาการป่วยเฉียบพลันให้องค์ชายอีกด้วย
เรื่องที่ก่อขึ้นก็คือนางเอง เหตุใดจะต้องไปรบกวนผู้อื่นด้วยเล่า? ก็ให้นางรักษาป้าเหมยด้วยตัวเองเถิด!
หากรักษาไม่หาย พระสนมเอกจะลงโทษอย่างไร ก็เป็นผลกรรมที่นางสมควรได้รับเอง!"
"ยังยืนงงอยู่อีกหรือ?" ฮูหยินผู้เฒ่าสั่ง: "หากทำให้พระสนมเอกทรงพิโรธ ทั้งจวนของพวกเราก็ต้องได้รับเคราะห์ไปด้วย! เจ้ารู้วิชาเข็มทองอะไรนั่น ก็รีบมาทำการรักษาเสียเดี๋ยวนี้!"