เส้นทางเล็กๆ กลับสู่ศาลาหงสู่นั้นลึกลับและเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังซ่าๆ
อวิ๋นเจามีสีหน้าเรียบนิ่ง แต่นิ้วมือของนางกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหตุการณ์ที่เห็นเพียงชั่ววูบนั้นผุดขึ้นมาในความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า——
ผ้าห่มหนาๆ มือที่แห้งเหี่ยว และโดยเฉพาะกลิ่นยาที่แปลกประหลาดและฉุนรุนแรงนั้น
นางติดตามอาจารย์ศึกษาการแพทย์มาตั้งแต่เด็ก ห้าขวบสามารถแยกแยะสมุนไพรได้ร้อยชนิด เจ็ดขวบสามารถเขียนตำรับยาด้วยตนเองได้ นางไวต่อกลิ่นยาเป็นพิเศษ ไม่มีทางจำผิดแน่
ดังนั้น... คนที่ถูกหามออกไปอย่างเร่งรีบในป่าไผ่เมื่อครู่ต่างหาก คือมารดาที่แท้จริงของนาง นางซู
ส่วน "นางซู" ที่ทาหน้าขาวราวกับป่วยหนักอยู่ในห้องนั้น แท้จริงเป็นเพียงตัวแทนที่หยาบกร้าน!
ความเข้าใจอันเย็นชาและเกือบจะเยาะเย้ยเข้าปกคลุมนาง
โกรธหรือ? อาจจะมี แต่ที่มากกว่าคือความเศร้าหมองแบบ "เป็นเช่นนี้เอง"
พี่ชายแท้ๆ ยังสามารถสังหารสำนักของนางจนสิ้นซากโดยไม่ลังเล ล่ามนางไว้ในห้องมืดที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน เจาะกระดูกดูดไขกระดูก ทรมานสารพัด แล้วผู้คนในจวนเจียงแห่งนี้เล่า ตั้งแต่ฮูหยินผู้เฒ่าถึงบิดา มีใครบ้างที่ไม่ลำเอียงสุดขีดและใจดำเย็นชา?
ไม่ว่าจะทำอะไรลงไป นางก็จะไม่แปลกใจอีกแล้ว
พวกเขาทุ่มความรักให้เจียงวั่วซิน เด็กกำพร้าที่ถูกกล่าวหาว่า "บิดามารดาตายจาก อาศัยอยู่ใต้ชายคาผู้อื่น" เช่นนั้น... หากนางเดาไม่ผิด เจียงวั่วซินแท้จริงแล้วไม่ใช่เด็กกำพร้าอะไรเลย นางน่าจะเป็นลูกนอกสมรสของเจียงซื่ออันกับเหมยโหยวฉิงมากกว่า!
ไม่รู้ว่า พี่ชายผู้เป็นที่รักของนางซึ่งทะนุถนอมเจียงวั่วซินดั่งดวงใจ จะรู้ความจริงข้อนี้หรือไม่?