อวิ๋นเจาชำเลืองมองผู้คนที่คบคิดกันเป็นใจอยู่อย่างเย็นชา ในใจเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
ไม่ต้องพูดถึงชีพจรขององค์หญิงใหญ่ที่สมควรวินิจฉัยได้ว่าถูกวางยา เพียงแค่ภาพวาดนั้น ตามท้องถนนหาแพทย์ประจำร้านคนใดมาตรวจสอบ ก็สามารถตรวจพบปัญหาในนั้นได้
แต่ทว่าองค์รัชทายาทออกมาประกันต่อหน้าธารกำนัล ผู้ใดจะกล้าตั้งข้อสงสัย?
แม้แต่องค์หญิงใหญ่ก็เพียงสีพระพักตร์เคร่งเครียดเล็กน้อย แต่มิได้เผชิญหน้าท้าทายต่อหน้าธารกำนัลในทันที
อวิ๋นเจาอดไม่ได้ที่จะทอดสายตามององค์รัชทายาทผู้สุภาพอ่อนโยนดุจหยก
ชาติก่อนนางอยู่ในห้องลับ ได้ยินเจียงเหิงกระซิบกับคนผู้นึ่งที่มองไม่เห็นหน้าตา จึงได้รู้ความจริง
สิ่งที่พวกเขาต้องการ คือหยกจี้ที่ติดตัวนางมาตั้งแต่เด็ก
และองค์รัชทายาทที่เดิมจะหมั้นหมายกับบุตรสาวตระกูลเจียง ที่แท้ควรเป็นนาง
หยกจี้ที่ควรเป็นของนาง คู่หมั้นที่ควรเป็นของนาง ชีวิตที่ควรเป็นของนาง... กลับถูกเจียงวั่วซินขโมยไป ถูกเจียงเหิงคนใจทรามปกป้องอย่างสุดชีวิต!
นางมิได้อยากได้ตำแหน่งชายาองค์รัชทายาท แต่เมื่อเห็นองค์รัชทายาทปกป้องเจียงวั่วซินในวันนี้ นางก็รู้ดีว่า ชาตินี้นางต้องการเหยียบย่ำตระกูลเจียง ทวงความยุติธรรม เปิดเผยความจริงอันโหดร้ายที่หุบเขาชิงเวยให้โลกรู้——
การหมั้นหมายระหว่างเจียงวั่วซินกับองค์รัชทายาท ต้องล้มเหลวให้ได้!
"ภาพวาดเสียหายไม่เป็นไร ขอเพียงฝ่าบาทพระวรกายแข็งแรง หม่อมฉันจะวาดอีกสิบภาพก็เต็มใจ" เจียงวั่วซินกัดริมฝีปาก เผยรอยยิ้มอ่อนหวาน "ขอเพียงฝ่าบาทอย่าเชื่อคำยุยง เข้าใจหม่อมฉันผิดก็พอ"