ตู้ชิงเหยาะอุ้มซ่งหว่านยืนอยู่ที่ทางเดิน ไม่ขยับเพราะไม่รู้ว่าห้องของซ่งหว่านอยู่ที่ไหน
คนในอ้อมแขนยังคงร้อนระอุ แผ่วเสียงหายใจดังกระเส่า ราวกับพยายามสะกดกลั้นอย่างสุดกำลัง
ตู้ชิงเหยาะร้อนใจจนเหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก ได้แต่อ้อนวอนระบบสุดชีวิต：【ระบบ ขอร้องล่ะ ออกมาเร็วเข้า ห้องของซ่งหว่านอยู่ไหน?】
【ติ๊ง! ระบบนี้มีชื่อนะ ชื่อ 011】 เสียงจักรกลดังขึ้นในที่สุด 【คราวหน้าเจ้าบ้านจำให้ดีว่าเรียกชื่อให้ถูก ไม่งั้นระบบนี้มีสิทธิ์ปฏิเสธบริการ!】
ตู้ชิงเหยาะ: "……" ป่านนี้แล้วยังจะสนเรื่องชื่ออีก!
011?
ชื่อนี้ฟังดูคล้ายรหัสนักโทษยังไงชอบกล?
ตู้ชิงเหยาะไม่มีกะจิตกะใจจะค่อนแคะตอนนี้ รีบเอาอกเอาใจ：【ท่าน 011 ผู้ยิ่งใหญ่! ชี้ทางสว่างที! เมียข้าดูท่าจะทรมานจะตายแล้ว】
【ห้องสุดท้ายทางเดินซ้าย】 ระบบ 011 ตอบอย่างหงุดหงิด 【แล้วก็ ซ่งหว่านไม่มีห้องส่วนตัวของตัวเอง เธออยู่ห้องนอนใหญ่กับนาย】
ตู้ชิงเหยาะฉงน：【ตัวจริงก็ไม่ใช่ไม่ชอบนางเอกหรอกเรอะ? งั้นจะนอนห้องเดียวกันทำไม? ไม่สมกับนิสัยอัลฟ่าชั่วเลยนะ!】
ในหัวเธอผุดฉากรักบังคับเบลอๆ ขึ้นมาทันที
เสียงของ 011 เต็มไปด้วยความอัดอั้น ราวกับดูถูกสติปัญญาเธอ：【แม่ของตัวจริงชอบซ่งหว่านมาก อยากอุ้มหลานเร็วๆ ก็เลยบังคับให้อยู่ด้วยกัน เนื้อหาตอนนี้ในหนังสือก็เขียนไว้ชัดเจน นี่นายอ่านนิยายเข้าท้องหมาไปหมดแล้วหรือไง?】
ตู้ชิงเหยาะถูกแย้งจนพูดไม่ออก แก้ตัวเบาๆ：【ข้า… ข้าอ่านนิยายทีละสิบบรรทัด อ่านจบก็ลืมหมดนี่นา…】
พลางเร่งเดินตามคำชี้แนะ อุ้มซ่งหว่านไปยังห้องสุดท้ายทางเดินซ้าย
ผลักประตูห้องหนักอึ้งออก ข้างในคือห้องนอนใหญ่โอ่โถงหรูหรา โทนสีเย็นเฉียบขาวดำเทา แสดงรสนิยมตัวจริงทุกกระเบียดนิ้ว แต่ก็พอเห็นของใช้ละมุนละไมแบบสตรีปรากฏอยู่อย่างแปลกแยก
ตู้ชิงเหยาะค่อยๆ วางซ่งหว่านลงบนเตียงนุ่มใหญ่อย่างทะนุถนอม
แล้วหายาระงับประสาทมาฉีดให้นางเอกตามวิธีที่ 011 สอน
ทำทุกอย่างเสร็จ นางถอนใจโล่งอก เอื้อมมือแตะหน้าผากซ่งหว่าน ยังร้อนจี๋
นางอดกังวลไม่ได้：【011 ทำไมตัวนางยังร้อนอย่างนี้? ไม่ใช่ป่วยเป็นไข้นะ? จะเรียกหมอไหม?】
011 เงียบไปสองวิ 【ไอ้โง่! นั่นอุณหภูมิกายสูงขึ้นตามปกติช่วงติดสัด! ไม่ได้ป่วยเป็นไข้! ความรู้สรีระวิทยานายคืนครูพละไปหมดแล้วหรือไง?!】
ตู้ชิงเหยาะ: ๑•́ ₃ •̀๑
"ติดสัดก็ติดสัดสิ จะดุไปถึงไหน… ข้าก็แค่ครั้งแรกที่เป็นอัลฟ่า ไม่มีประสบการณ์นี่…"
ระบบ 011 หมดความอยากพูดโดยสิ้นเชิง ตัดการสื่อสารทางเดียว ต่อให้ตู้ชิงเหยาะเรียกในใจอีกแค่ไหนก็ไร้เสียงตอบ
นางหันมองซ่งหว่านบนเตียง อดเอื้อมมือปัดปอยผมปรกหน้าผากนางออกแผ่วเบาไม่ได้ พึมพำเบาๆ: "เมียจ๋า เจ้าวางใจเถิด ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีแน่ ถึงข้าจะซื่อบื้อหน่อย แต่ข้าจะตั้งใจเรียน!"
ตู้ชิงเหยาะไปห้องน้ำชุบผ้าขนหนูหมาดๆ วางประคบเบาๆ บนหน้าผากซ่งหว่าน
แล้วนางก็ลากเก้าอี้เล็กมานั่งข้างเตียง มองใบหน้ายามหลับของซ่งหว่านเงียบๆ อย่างนี้ ใจพองฟู
ไม่รู้ทำไม ปลายจมูกซ่งหว่านแดงเรื่อเหมือนลูกสตรอว์เบอร์รี
ใจตู้ชิงเหยาะอ่อนยวบ: น่ารักอะไรอย่างนี้! เมียคนสวยของข้า! อยากกอดเข้ากรุ๊บ!
ถึงเริ่มเรื่องจะห่วยไปหน่อย ระบบดุไปหน่อย นกน้อยในกรงกวนใจไปหน่อย แต่ดียิ่งที่เมียนางงามปานนี้
ไม่รู้รอคอยนานเท่าใด ในที่สุดซ่งหว่านก็ลืมตา มองเห็นตู้ชิงเหยาะที่เอนกายพาดขอบเตียงเหมือนหมาตัวใหญ่ มองจ้องนางตาแป๋ว
ซ่งหว่านชี้ไปที่ประตู: "ออกไป"
อัลฟ่าคนหนึ่งที่ปล่อยฟีโรโมนตลอดเวลาโดยไม่รู้ตัว ดูคล้ายไม่เข้าใจ "หา? อ้อออ" ตู้ชิงเหยาะออกไปพลางปิดประตูให้อย่างเอาใจใส่
นางกลับเชื่อฟังถึงเพียงนี้?
ตามปกติ นางจะต้องเข้ามาคลอเคลีย พูดจาดูถูกสักสองสามคำถึงจะถูก
ไม่นาน ซ่งหว่านก็ค้นพบเรื่องเหลือเชื่อยิ่งกว่า
ตำแหน่งที่นางนอนอยู่ตรงนี้ คือด้านที่ตู้ชิงเหยาะนอนเป็นประจำ
ตู้ชิงเหยาะไม่ได้เป็นโรคกลัวสกปรกขั้นรุนแรงหรอกหรือ?
ในห้องยังอบอวลกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นมะนาวจางๆ อันเป็นของตู้ชิงเหยาะ ลอยอ้อยอิ่ง
ซ่งหว่านขมวดคิ้วอย่างอึดอัดใจ อยากหลบหนีไอละอองนี้โดยสัญชาตญาณ ซุกตัวกลับเข้ากองผ้าห่ม แต่ในผ้าห่มก็เต็มไปด้วยกลิ่นมะนาว!!
*
ส่วนตู้ชิงเหยาะที่ถูก "ไล่อย่างไร้เยื่อใย" มา กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องที่ปิดสนิท เม้มปากน้อยๆ อย่างเจ็บใจ
ตู้ชิงเหยาะ: ๑•́ ₃ •̀๑
นางเฝ้านางเอกมาตั้งนาน ไม่มีดีก็มีความชอบบ้างกระมัง กลับไม่ได้แม้แต่คำขอบคุณก็ถูกไล่ออกมา…
ช่างเถิด นางเอกโดนตัวจริงกระทำมานักต่อนักแล้ว การถูกไล่ออกมา คงเป็นเรื่องปกติสินะ?
นางก้มหัวคอตก ค่อยๆ ย่ำลงชั้นล่าง
พอถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นถังอวี่กำลังนั่งสบายใจอยู่บนโซฟาดูรายการวาไรตี้ ข้างๆ ยังมีคนใช้สองคน คนหนึ่งปอกองุ่นให้นาง อีกคนทำเล็บให้ ท่าทางราวกับนายหญิงของบ้าน
ถังอวี่พอเห็นตู้ชิงเหยาะ ดวงตาเป็นประกายทันที ราวกับตังเมเหนียวหนึบ พุ่งเข้ามาติด:
"ที่รัก~ ลงมาเสียที! ฉันรอตั้งนาน~" พูดพลางจะยื่นมือมาคล้องแขนตู้ชิงเหยาะ
ตู้ชิงเหยาะสะดุ้งเฮือกทั้งร่าง ราวกับหลบโรคระบาด รีบกระตุกแขนตัวเองออกจากอ้อมกอดนางอย่างรวดเร็วแข็งทื่อ แล้วถอยหลังครึ่งก้าวเล็กๆ โดยไม่รู้ตัว
นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตัวจริงมันมีเส้นประสาทไหนพลาดไป ถึงได้มีคนอย่างซ่งหว่านที่สง่าเยือกเย็น งามจนเห็นแล้วใจละลายอยู่ในบ้าน ไม่ชอบ กลับไปชอบคนประเภทนี้… เอิ่ม เสียงออดอ้อนจนหนังหัวชาเช่นนี้?
รสนิยมนี่ตอนเด็กๆ คงโดนประตูหนีบหัวมา?
ถังอวี่ชะงักกับการกระทำหลบหลีกชัดเจนนี้ รอยยิ้มหวานเยิ้มบนใบหน้าก็แตกละเอียดทันใด
นางมองทางที่ตู้ชิงเหยาะเพิ่งลงมาจากชั้นสอง คิดถึงคนที่ถูกขังอยู่ที่นั่น สีหน้าหมองลง น้ำเสียงเจือปนความเจ็บแสบ: "เมื่อกี้ขึ้นไป… ไปหาอีนังนั่นทำอะไร?"
พอมั่นคำว่า "อีนังนั่น" ไฟโทสะในใจตู้ชิงเหยาะก็ลุกโชน "พรึ่บ"
นางดูออกละ ว่าถ้าไม่ดุกว่านี้ ถังอวี่คนนี้คงจะไม่รู้จริงๆ ว่าใครเป็นนายหญิงของบ้านนี้!
ตู้ชิงเหยาะทำหน้านิ่ง พยายามทำท่าทางเคร่งขรึม: "ฉันหาเมียของตัวเอง จำเป็นต้องรายงานให้เธอรู้ด้วยหรือ?"
นางสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจจะวางท่าเป็น "ตัวร้ายใจร้าย" ถึงคำพูดจะออกมาเจือกลิ่นข่มขู่แต่ก็หวั่นลึกๆ ว่า: "แล้วก็ หุบปากของเธอเสีย! อย่าให้ฉันได้ยินเธอด่านางอีก! ไม่งั้น…"
นางพยายามนึกถึงคำขู่ที่ตัวจริงอาจพูด "ไม่งั้นเก็บของแล้วไปให้พ้น!"
"ชิงเหยา เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม?" ถังอวี่นั่งบนโซฟาเช็ดน้ำตา สะอึกสะอื้น "เมื่อก่อนเธอเคยบอกจะรักฉันคนเดียวตลอดไป!"
ตู้ชิงเหยาะคิดในใจ——จะรักเธอตลอดไปก็ไอ้ตัวจริงน่ะสิ ไม่ใช่ข้า
นางจำได้ว่าในหนังสือต้นฉบับมีพ่อบ้านอยู่ นางเรียก: "พ่อบ้านจาง"
ไม่นาน ชายสวมสูทรูปร่างสูงสง่าคนหนึ่งสาวเท้าเข้ามาเร็วๆ ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม: "คุณหนู มีอะไรให้รับใช้หรือครับ?"
"ให้ห้องครัวทำโจ๊กลูกเดือย แล้วเตรียมกับข้าวรองท้องอ่อนๆ สักสองสามอย่าง"
พ่อบ้านจางพยักหน้ารับคำสั่ง: "ครับ"
ถังอวี่เห็นตู้ชิงเหยาะไม่สนใจนางเลย ร้องไห้หนักกว่าเดิม ตู้ชิงเหยาะทำเป็นมองไม่เห็น หาที่นั่งตรงมุมโซฟา เล่นมือถือรออาหารเย็น
พอครัวทำอาหารเสร็จ ตู้ชิงเหยาะทำใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ วิ่งขึ้นไปชั้นบนตามซ่งหว่าน "อาหารเย็นได้แล้ว เธอจะลงไปกินหน่อยไหม?"
ซ่งหว่านสงสัยหนักแล้วว่าตอนนี้ตู้ชิงเหยาะที่นอนพาดขอบเตียงมองนางด้วยสายตาลูกหมา ถูกใครสลับวิญญาณมาหรือไม่?
แต่งงานเกือบปี ตู้ชิงเหยาะอย่าว่าแต่ชวนกินข้าวด้วยความเต็มใจเลย แค่พูดด้วยอีกสักประโยคก็รำคาญ
ตู้ชิงเหยาะเห็นนางไม่พูด นึกว่านางไม่อยากอาหาร ยื่นมือคิดจะช่วยดึงผ้าห่มให้ พอยกมือขึ้น ก็เห็นซ่งหว่านหลับตาแน่น ร่างสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
นางจะตีตัวเองอีกแล้วหรือ?
เพียงเพราะเมื่อกี้ให้นางออกไป ตอนนี้ก็ไม่ตอบคำนาง?
มือของตู้ชิงเหยาะค้างกลางอากาศ ใจรู้สึกสิ้นหวัง
ตัวจริงมันทำร้ายคนถึงขั้นไหนกันแน่?
ถึงขั้นอาการทางใจเลยทีเดียว!
อย่างนี้แล้วนางเอกจะชอบตัวเองขึ้นมาได้อย่างไร!