ตู้ชิงเหยาะทะลุเข้าในนิยายแล้ว
สตรีผู้แต่งหน้าเนี้ยบผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนตักของนาง สองมือคล้องคอนาง ริมฝีปากอ่อนนุ่มเคลื่อนเข้าใกล้ขึ้นทุกที
นางอดไม่ไหว ยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ
“เพี๊ยะ!”
เสียงตบดังกังวานใส ก้องอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา
เวลาคล้ายหยุดนิ่ง
ถังอวี่ถูกตบจนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น นางกุมแก้มที่บวมเป่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้น มองตู้ชิงเหยาะด้วยแววตาตกตะลึงอย่างยิ่ง ไม่อยากเชื่อ ราวกับจะร่ำไห้ คล้ายกำลังมองคนแปลกหน้า
“นี่ นี่ เธอตบฉันน่ะนะ?”
ให้ตาย! นางไม่ใช่นางเอกหรอกนะ?!
ข้ามาตบหน้านางเอกตั้งแต่เปิดเรื่องเลยเนี่ยนะ?! งั้นข้าจะยังรอดอยู่ไหม?!
【ติ๊ง! ตรวจพบข้อสงสัยรุนแรงจากโฮสต์】เสียงของระบบดังขึ้นตามจังหวะ พร้อมแววกระเซ้าเย้าแหย่ไม่กลัวเรื่องราวจะบานปลาย 【วางใจเถอะจ้ะ คุณคะ~ ท่านนี้คือนกน้อยในกรง‘ถังอวี่’ ไม่ใช่เป้าหมายภารกิจของคุณหรอก】
เรื่องต้องย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
ตู้ชิงเหยาะในตอนนั้น ยังเป็นพนักงานออฟฟิศที่ทำงานตั้งแต่หกโมงเช้าถึงสามทุ่ม
นางเบียดเสียดอยู่ในรถไฟใต้ดินที่เหมือนกระป๋องปลาซาร์ดีน กดเปิดนิยายแนว ABO ดั้งเดิมที่ยังอ่านไม่จบเมื่อคืน
ตัวร้ายอัลฟาสุดชั่วที่มีชื่อเดียวกับนางในนิยาย ช่างเลวร้ายจนหนองไหล ไม่เพียงทำร้ายภรรยาที่แต่งงานคลุมถุงชน ยังเลี้ยงนกน้อยในกรงไว้คอยดูถูกเหยียดหยามภรรยาด้วย
รู้สึกหมดหนทางเหมือนมี巴掌แต่ยื่นเข้าไปในจอไม่ได้
ลงจากรถไฟใต้ดิน ตอนข้ามถนนนางยังคิดถึงเนื้อเรื่องอยู่ โดยไม่ทันสังเกตว่ารถบรรทุกคันหนึ่งซึ่งเสียหลักกำลังพุ่งเข้ามาหา
มองดูหน้ารถที่ใกล้เข้ามา ในหัวของตู้ชิงเหยาะมีเพียงความคิดเดียวว่า จบกันแล้ว
จังหวะที่ร่างถูกชนกระเด็นลอยขึ้น กลับทำให้นางถอนหายใจโล่งอก
ตายเสียได้ก็ดี ชีวิตพนักงานออฟฟิศหกโมงเช้าสามทุ่มเบื่อหน่ายเต็มทีแล้ว งานหยุดตายด้วยเงินเดือนสามหมื่นวอน ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีเงินเก็บ พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก ไม่มีญาติไม่มีเพื่อน จากไปแบบนี้ ดูก็ไม่น่าเสียดายอะไร
ยังดีกว่าถูกเจ้านายปั้นน้ำเป็นตัวให้ทุกวันจนอิ่มตายเป็นไหนๆ
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็พบว่าตัวเองล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่า ตรงหน้ายังมีจอเรืองแสงสีเขียวลอยแขวนอยู่
【ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ที่เหมาะสม กำลังผูกระบบเอาชีวิตรอด... ผูกล้มเหลว สาเหตุ: คลื่นวิญญาณโฮสต์ไม่เสถียร】
【กำลังลองใหม่... ผูกล้มเหลว สาเหตุ: สัญญาณระบบอ่อน】
【กำลังลองใหม่... ผูกล้มเหลว สาเหตุ: โฮสต์เป็นปลาเค็มเกินไป ขาดแรงจูงใจเอาชีวิตรอด】
ตู้ชิงเหยาะ: “……” ระบบ แกมีมารยาทไหม?
นางรอคอยด้วยความเบื่อหน่าย มองข้อความ“ผูกไม่สำเร็จ”บนจอที่เด้งขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งครั้งที่สิบแปด จอถึงได้นิ่ง
【ติ๊ง! ผูกสำเร็จ! โฮสต์ตู้ชิงเหยาะ สวัสดี! เนื่องจากคุณยืนยันเสียชีวิตแล้วในโลกเดิม และมีชื่อพ้องสูงกับตัวละครฝ่ายร้าย‘ตู้ชิงเหยาะ’ ใน《เมียติดหนึบ》คุณจึงได้รับเลือกให้เป็นผู้ใช้คนที่ 5086 ใน‘แผนลิขิตดาวร้ายพลิกฟ้า’ ครั้งนี้!】
ตู้ชิงเหยาะอดถอนใจออกมาไม่ได้
“เฮ้อ โลกปฏิบัติต่อข้าด้วยความเจ็บปวด ข้า… ข้าจึงตบมันคืนไม่ได้”
“นี่คือการทะลุมิติหรือ?”
【บิงโก! ยินดีด้วยคุณตอบถูก! รางวัลคือ—เวลาเตรียมตัวสามสิบนาทีสำหรับมือใหม่!】
ตู้ชิงเหยาะ: “ทะลุไปเป็นตัวละครไหนล่ะ? คงไม่ใช่อัลฟาสุดชั่วที่ชื่อเหมือนกับข้าหรอกนะ?”
【ยินดีด้วยอีกครั้ง! คุณจะได้สวมทายาทตัวตน ทรัพย์สิน ความสัมพันธ์ทางสังคมของนาง… รวมถึงอนาคตที่ถูกนางทำเละเป็นโจ๊กอย่างสมบูรณ์แบบ!】น้ำเสียงของระบบ ราวกับกำลังประกาศว่านางถูกรางวัลที่หนึ่งห้าล้าน
“เช่นไรบ้าง?”
ระบบเอ่ยด้วยความเร็วทัดเทียมหัวหน้าบก.หนังสือพิมพ์ซุบซิบ เล่าถึง“เกียรติประวัติอันรุ่งโรจน์”ของร่างนี้ให้นางฟัง สรุปได้ว่า:
แต่งงานคลุมถุงชนกับนางเอกซ่งหว่าน สองคนปฏิบัติต่อกันดุจ“น้ำแข็ง” ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน
หนึ่งปีให้หลัง ตระกูลซ่งหว่านล้มละลายสิ้นเนื้อประดาตัว
เจ้าของร่างเดิมจึงพานกน้อยในกรงถังอวี่กลับบ้านอย่างเปิดเผยทันที
ถังอวี่มองนางเอกขวางหูขวางตาสุดจะทน หาเรื่องไม่เลิก เจ้าของร่างเดิมนอกจากจะตามใจนกน้อย ยังปฏิเสธซ่งหว่านหลายครั้งเมื่ออีกฝ่ายขอหย่า ภายหลังยิ่งหนักข้อขึ้นไปอีก พอเอ่ยถึงก็ลงมือ กักขังนางเอกไม่ให้ออกจากบ้าน… ต่อจากนั้น นางเอกอีกนางก็ปรากฏตัวอย่างสง่างาม ไม่เพียงแต่ลงเอยกับนางเอก ยังพานางไปพบครอบครัวที่แท้จริง ครอบครัวนั้นเป็นผู้มีอิทธิพลสูงสุดในเมืองหลวง
จุดจบของเจ้าของร่างเดิมก็คือ—ถูกสับเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงทะเลให้ฉลามกิน
ตู้ชิงเหยาะ: “……” ความใจเย็นเมื่อครู่ของนางหายไปไหนหมด?!
“ไม่ใช่,” ตู้ชิงเหยาะตื่นตัวขึ้นมาทันใด “มีตัวเลือกอื่นไหม? อย่างทะลุไปเป็นตัวประกอบ? หรือผู้ชายก็ได้นะ! ข้าไม่รังเกียจสลับเพศ!”
【ติ๊ง! สิทธิ์โฮสต์ไม่พอ เปลี่ยนบทบาทไม่ได้】ระบบปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี 【ภารกิจสูงสุดของคุณคือ: เปลี่ยนแปลงชะตากรรมแห่งความตาย หากภารกิจล้มเหลว จะได้รับประสบการณ์ชุดมรณะแบบเดียวกับเจ้าของร่างเดิม】
ตู้ชิงเหยาะมองดูคำว่า“สับเป็นชิ้นให้ฉลามกิน” น่องขาพลันสั่นเทิ้มขึ้นมาทันใด
【คำเตือนสำคัญ: หนึ่ง ห้ามเปิดเผยการมีอยู่ของข้าต่อผู้ใด; สอง ห้ามเปิดเผยตัวตนว่าคุณเป็นผู้ทะลุมิติ สองข้อนี้คือกฎตายตัว หากฝ่าฝืนเมื่อใด…】
“ฝ่าฝืนแล้วจะเป็นอย่างไร?” ตู้ชิงเหยาะรีบถามขึ้น
【หากเป็นคุณจงใจปล่อยข่าว คุณจะถูกลบหายโดยตรง!】เสียงของระบบแฝงการคุกคาม 【ไม่ว่าจะเป็นห้วงมิติคู่ขนานหรือโลกเดิม】
ตู้ชิงเหยาะพยักหน้า: “เข้าใจแล้ว!”
นางยังอยากถามรายละเอียดอีก ทันใดนั้นความว่างเปล่าตรงหน้ากลับบิดเบี้ยว แรงดูดมหาศาลฉุดกระชากนางลงสู่เบื้องล่าง
【ติ๊ง! นับถอยหลังนำส่ง สาม สอง หนึ่ง… ขอให้เดินทางอย่างมีความสุข!】
พอกลับมารู้ตัวอีกที ก็เป็นฉากเมื่อครู่แล้ว
ถังอวี่บนพื้นมึนงงอย่างสมบูรณ์แล้ว
นางกุมแก้มขวาที่บวมแดง น้ำตาไหลดังเม็ดไข่มุกขาดสาย เสียงออดอ้อนจนแทบบีบน้ำออกมาได้:
“ชิงเหยาะ... ฉันทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า ถึงได้ทำให้เธอโกรธ?”
ตู้ชิงเหยาะรู้สึกหนังศีรษะชา รีบเรียกขานระบบในใจอย่างบ้าคลั่ง: 【ระบบ! ทีนี้ต้องทำยังไง? ช่วยบอกใบ้บทพูดหน่อยสิ!】
ระบบที่เพิ่งพูดจาเมื่อครู่เลือกแกล้งตายเสียดื้อๆ
ตู้ชิงเหยาะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจดึงสติถังอวี่ก่อน
นางลุกขึ้นไปพยุงถังอวี่ ว่าพยุงก็เถอะ จริงๆ แล้วมือไม่โดนตัวอีกฝ่ายเลยสักนิด
“คือว่า… เสี่ยวอวี่จ๊ะ” ตู้ชิงเหยาะกระแอมสองครั้ง พยายามทำให้น้ำเสียงตัวเองฟังดูอ่อนโยนขึ้น “ลุกขึ้นก่อนนะ พื้นมันเย็น”
ถังอวี่เห็นน้ำเสียงนางอ่อนลง ก็ฉวยโอกาสรีบร้อนทันที ยื่นมืออยากจะคล้องแขนนาง พลางพูดอย่างน่าสงสารออดอ้อนว่า: “ชิงเหยาะ ดูสิ เธอทำให้หน้าของคนอื่นบวมเชียว ต้องเป่าให้หน่อยนะ...”
ตู้ชิงเหยาะ: “……” ช่างเถอะ นางเก็บมือที่จะพยุงทั้งที่ไม่ได้แตะต้องนั้นกลับมา “ซ่งหว่านอยู่ที่ไหน”
ถังอวี่ตามความเร็วในการเปลี่ยนเรื่องของนางไม่ทัน นิ่งอึ้งอยู่กับที่ คนใช้เดินเข้ามาทันจังหวะ: “คุณซ่งถูกคุณถังขังไว้ในห้องเก็บของชั้นสองเจ้าค่ะ”
คิ้วของตู้ชิงเหยาะขมวดปมแน่นทันใด ชาตรีชั่วช้าอย่างเจ้าของร่างเดิม แล้วก็ถังอวี่นี่อีก แส่หาที่ตายเก่งจริงๆ
นางไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย หันหลังก้าวยาวๆ ขึ้นบันได ทิ้งถังอวี่ที่ยังมึนงงอยู่ตรงที่เดิมไว้
มาถึงหน้าห้องเก็บของชั้นสอง แม่กุญแจเก่าๆ แขวนสะดุดตาอยู่กับประตู
ตู้ชิงเหยาะรับลูกกุญแจมาจากคนใช้ ไขเปิดด้วยเสียงคลิก
“แค่กๆๆ!”
จังหวะที่ประตูเปิด ฝุ่นละอองที่สะสมกันร่วงหล่นเข้าหน้า ตู้ชิงเหยาะสำลักจนไอติดกันหลายครั้ง
ตามมาติดๆ คือกลิ่นดอกพุดซ้อนที่เข้มข้นจนไม่คลายตัว พุ่งออกมาอย่างกู่ไม่รอ รุนแรงแทรกเข้าในโพรงจมูกของนาง
ตู้ชิงเหยาะใจหล่นวูบไหว นางปัดฝุ่นตรงหน้าออกกวาด แล้วเพ่งมองเข้าไปในห้องเก็บของ
ในห้องแคบเล็ก มีเพียงหน้าต่างสูงบานเดียวที่สาดแสงอ่อนๆ ลงมา
ณ จุดตัดของแสงและเงา ร่างหนึ่งในกระโปรงยาวสีขาวขดตัวอยู่มุมห้อง เท้าเปล่าเปลือย ข้อเท้าขาวบางราวกับจะหักได้ด้วยเพียงดีดนิ้ว
ไม่จริงนะ เจ้าของร่างเดิมชั่วร้ายถึงขั้นไม่ให้นางเอกใส่รองเท้าเลยเชียวหรือ?
กลิ่นดอกพุดซ้อนก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น พ่วงพาความรู้สึกร้อนรุ่มอย่างน่าหวั่นใจ
ซ่งหว่านได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ผมยาวดำสยายราวกับแพรไหม ปกปิดด้านข้างของใบหน้าบางส่วน แต่ไม่อาจปิดบังความงามอันน่าตะลึงได้
ผิวหนังของนางขาวราวกับโปร่งแสง แฝงไว้ด้วยความงามที่เปราะบางอย่างเจือปนความป่วยไข้
ให้ตายสิ!
ตู้ชิงเหยาะรูม่านตาสั่นสะเทือนทันใด หัวใจ“ตึกตึกตึก”เต้นรัว กรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง
ในนิยายบอกเพียงว่าซ่งหว่านคือโอเมกะระดับ S ไม่ได้บอกว่านางงามจนผิดกฎเช่นนี้นี่นา!
ระบบ! ระบบท่านพ่อ! ข้ารักท่าน!!!
นางส่งเสียงร้องแหลมดั่งแพรรี่ด็อกในใจ ขอบคุณฟ้าขอบคุณดินขอบคุณพรหมลิขิตที่ทำให้เราได้พบเจอะกัน!
ขอบคุณที่ผูกข้าไว้!
มิเช่นนั้น! มิเช่นนั้นภรรยาที่งามเช่นนี้ ใครจะมาทะนุถนอม?! ใครจะมารัก?!
หรือจะปล่อยให้อัลฟาสุดชั่วเจ้าของร่างเดิมทำลายต่อไปอย่างนั้นหรือ?!
คุณพระ! เหตุใดจึงมีผู้นางามถึงปานนี้?!
นี่มันเต้นรำอยู่อย่างบ้าคลั่งบนจุดที่ข้าชอบที่สุดชัดๆ!
ระบบ: 【……โฮสต์ รักษาภาพพจน์หน่อย ตอนนี้คุณเป็นอัลฟ่า ไม่ใช่ลามกจ้องสาว】
ในยามนี้ หัวไหล่ของซ่งหว่านก็สั่นเทาเล็กน้อย ส่งเสียงหอบหายใจแผ่วเบาและเก็บกดเป็นระลอก หางตาแดงระเรื่ออย่างไม่ปกติ
ตู้ชิงเหยาะพลันสว่างวาบในใจ
ซ่งหว่านถึงช่วงฮีทแล้ว
ความสงสารอย่างแรงกล้าบอกไม่ถูกพลุ่งพล่านขึ้นในใจ ตู้ชิงเหยาะเดินพรวดเข้าไปหลายก้าว อุ้มซ่งหว่านขึ้นมา
ร่างในอ้อมแขนเบาดั่งปุยนุ่น แต่อุณหภูมิร่างร้อนจนน่าตกใจ
จู่ๆ ก็ถูกสัมผัส ซ่งหว่านลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เผยดวงตาคู่ที่ชุ่มชื้น
เมื่อกระจ่างว่าผู้ที่อุ้มนางไว้คือตู้ชิงเหยาะ แววตานางวาบผ่านความหวาดกลัวและรังเกียจ เริ่มดิ้นขัดขืนอย่างอ่อนแรง แม้แรงจะน้อยเหมือนลูกแมวหยอกล้อก็ตาม
ตู้ชิงเหยาะกำลังอุ้มนางอยู่ ไม่มีมือว่างมาปลอบโยน มองดูซ่งหว่านดิ้นขัดขืนกระสับกระส่ายขึ้นเรื่อยๆ หายใจก็ลำบากกว่าเดิม
ในยามฉุกละหุก นางก้มหน้าลงตามสัญชาตญาณ แนบลงบนหน้าผากร้อนระอุของซ่งหว่าน
ฟีโรโมนปลอบประโลมที่เย็นนิดๆ หอมกลิ่นเลมอนอ่อนๆ ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเงียบงัน
“อย่ากลัวไปเลย” เสียงของตู้ชิงเหยาะเจือไว้ด้วยการปลอบโยนที่งุ่มง่าม “ข้าไม่ทำร้ายเธอ ทนอีกหน่อยนะ ได้ไหม?”
การกระทำที่ดิ้นขัดขืนของซ่งหว่านชะงักไปเล็กน้อย สติที่เลือนรางถูกเสียดแทงด้วยกลิ่นอายเลมอนเส้นนั้น นางเงยดวงตาพร่ามัวขึ้นมองตู้ชิงเหยาะที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาเบิกกว้างขึ้น
ตู้ชิงเหยาะเคยพูดกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?