หมู่บ้านนี้มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่านอยู่ข้าง ๆ ปลาที่อยู่ในแม่น้ำกลายพันธุ์จนตัวใหญ่เป็นพิเศษ ฉวีซิวฉือจับปลาคาร์พตัวอ้วนพีขึ้นมาจากแม่น้ำตัวหนึ่ง พอฆ่าปลาและใช้มีดขอดเกล็ดออกแล้ว ถังเหยาก็เริ่มลงมือทำปลา เธอบั้งเนื้อปลาเป็นลาย โรยเกลือให้ทั่วทั้งสองด้านแล้วหมักไว้ยี่สิบนาที จากนั้นโรยแป้งให้ทั่วทั้งสองด้าน ตั้งกระทะใส่น้ำมัน พอน้ำมันร้อนก็ใส่ปลาคาร์พที่หมักไว้ลงไปทอดด้วยไฟอ่อนจนสุกหอม ผัดพริกขี้หนู กระเทียมสับ และขิงหั่นแว่นจนส่งกลิ่นหอม เติมเกลือ ซีอิ๊วดำ ซอสหอยนางรม และน้ำเปล่า แล้วใส่ปลาที่ทอดไว้กลับลงไปในกระทะ ปิดฝาเคี่ยวต่ออีกห้านาที เท่านี้ปลาคาร์พตุ๋นซีอิ๊วก็เป็นอันเสร็จ
ปลาคาร์พตุ๋นซีอิ๊วส่งกลิ่นหอมฉุย
อวี่เจาเอ่ยชมอย่างประหลาดใจ “หอมจังเลย”
ฉวีซิวฉือเท้าคางนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ใช้หางตาเหลือบมองทรงผมของตัวเองผ่านแผ่นสะท้อนแสงที่อยู่ข้าง ๆ อืม สมบูรณ์แบบมาก สวยมาก ตอนนี้เขาตัดสินใจเปลี่ยนแผนแล้ว ในเมื่อไม่มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหาร ก็ต้องใช้เวลากับการแต่งตัวให้มากขึ้น จะได้ดูสมบูรณ์แบบและประณีตต่อหน้าหยาวหยาวอยู่ตลอดเวลา แบบนี้ต่อให้วันหน้าบังเอิญทำเรื่องไม่ดีอะไรจนหยาวหยาวโมโห พอหยาวหยาวเห็นใบหน้านี้ของเขา อย่างน้อยก็คงไม่โกรธมากใช่ไหม
หลังกินอาหารเสร็จ เพิ่งจะเก้าโมงเช้า อุณหภูมิไม่ได้สูงขึ้น กลับยิ่งหนาวกว่าเดิม ถังเหยากับอวี่เจาต่างเปลี่ยนมาสวมเสื้อไหมพรมหนา ๆ ส่วนสุนัขสองตัวมีขนหนาอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้า แต่อวี่เจาก็ยังอดกังวลไม่ได้ “ไม่รู้ว่าจะหาด้ายไหมพรมหรือผ้าอะไรทำนองนี้ได้ไหม ถ้าอากาศหนาวลงเรื่อย ๆ ต้องเย็บเสื้อให้หยวนหยวนกับปั้นหลี่สักสองชุดแล้ว”