ทันใดนั้น เด็กหนุ่มผู้ยิ้มสดใสก็อ้าปาก เผยให้เห็นฟันแหลมคมสองแถว “ตอนนี้เลยก็ได้ พอดีจะได้เซอร์ไพรส์พี่สาวก่อนมื้ออาหาร”
“......ดีไหม?”
พูดจบ เขาก็เลียริมฝีปากแล้วพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว “ลูกน้อยหอมจริง ๆ เลย อยากกินเข้าไปจัง”
ไข่งูรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง “......”
ไม่ไกลจากกองไฟ หมอกดำเส้นบาง ๆ ลอยออกมาอย่างเงียบเชียบ ทำให้ใบหน้าขาวซีดงดงามของเด็กหนุ่มดูคล้ายภูตผีขึ้นมา รถบัสจอดอยู่ห่างจากพวกเขาไปสิบกว่าเมตร ในที่สุดเสี่ยววานวานก็หาโอกาสเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่ม แล้วถามอย่างโมโหว่า “เฮ้ หลายวันก่อนนายไม่ได้บอกว่าจะมาหาฉันเหรอ?”
เด็กหนุ่มเก็บฟันแหลมคมที่เตรียมจะกัดเปลือกไข่กลับไป ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างไร้เดียงสาปนประหลาดใจ “ฉันพูดแบบนั้นตอนไหน เราไม่รู้จักกันสักหน่อย คุณคงไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ?”
เสี่ยววานวานโกรธแทบตาย เธอมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองมาก จู่ ๆ ก็เม้มปากแล้วขยับเข้าไปใกล้เด็กหนุ่ม จ้องตาเขาเขม็ง “นายพูดชัด ๆ ว่าจะมาหาฉันตอนกลางคืน ที่ไม่กล้ามาเพราะถังเหยาอยู่ที่นี่ใช่ไหม? เป็นผู้ชายแท้ ๆ กลัวเธอขนาดนี้ ไม่อายบ้างหรือไง?”
รอยยิ้มตรงมุมปากของฉวีซิวฉือไม่ได้จางลง กลับยิ่งสดใสขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวอันเปี่ยมเสน่ห์ เขากางมือออกแล้วตอบอย่างเสียดายและจนใจว่า
“อืม ใช่ พี่สาวขู่ฉันไว้”
“ห้ามออกไปหาคนอื่นกลางดึก ไม่อย่างนั้นต่อไปจะไม่ได้นอนกับพี่สาวอีกแล้วนะ”
พูดจบ เขาก็เลียริมฝีปาก ดวงตาโค้งยิ้มขณะพึมพำว่า “กลิ่นบนตัวคุณหอมจัง”