ตอนตีสอง หนุ่มน้อยผมทองนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ในอ้อมแขนกอดไข่งูที่ห่อด้วยผ้าห่มขนนุ่มฟูเอาไว้ เขาหลุบขนตายาวลงเบา ๆ นิ้วมือเรียวยาวซีดขาวจิ้มเปลือกไข่สีขาวสะอาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในลำคอยังส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างร่าเริงเป็นระยะ “ลูกน้อยน่าเล่นจัง”
ทันใดนั้น มือเล็กขาวราวหิมะก็คว้าเส้นด้ายที่เกิดจากพลังวิญญาณตรงรอบขอบหน้าต่างเอาไว้ วินาทีถัดมา เส้นด้ายนั้นก็ลุกไหม้ขึ้นฉับพลัน ปะทุเป็นพลังเผาไหม้อันรุนแรง
ทารกผีเจ็บจนแสยะปาก ร้องไห้โหยหวนอย่างน่าสยดสยอง
ฉวีซิวฉือเงยหน้าขึ้นมองออกไปข้างนอกอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เพ่งพินิจใบหน้าบิดเบี้ยวชวนหวาดผวาของทารกผี ก่อนพึมพำอย่างรังเกียจเล็กน้อย “เสียงดังชะมัด เลิกร้องได้แล้ว พวกแกน่าเกลียดจริง ๆ จำเป็นต้องกินด้วยเหรอ”
“……”
เสียงต่อสู้ดุเดือดดังขึ้นแล้วจากตึกที่พักข้าง ๆ ฉวีซิวฉือวางไข่งูลงตรงมุมโซฟาอย่างทะนุถนอม พอผลักหน้าต่างออกก็ได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นในอากาศ เขาจ้องทารกผีสามสี่ตัวตรงหน้า ก่อนยกมุมปากเป็นรอยยิ้มสดใส ดวงตาลูกท้อสีแดงที่ถอดคอนแทคเลนส์ออกแล้วเปล่งประกายเหี้ยมโหดดุจเลือดอยู่ในความมืด ไม่กี่นาทีต่อมา เขาหรี่ตาเลียคราบเลือดตรงมุมปากอย่างสง่างาม ในที่สุดท้องที่ว่างเปล่าก็ถูกเติมเต็ม “ไม่คิดเลยว่ารสชาติจะไม่เลว”
สิ้นเสียงนั้น หมอกดำลึกลับสายหนึ่งก็เอ่อล้นออกมาจากปลายนิ้ว ลอบเข้าไปในตึกที่พักข้าง ๆ อย่างไร้สุ้มเสียง