ได้ยินคำถามของวายร้าย ถังเหยาชะงักไปเล็กน้อย แรงปรารถนาอย่างหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจ เธอกลืนน้ำลาย มีคำถามมากมายอยากถาม แต่สุดท้ายกลับเอ่ยเพียงว่า “อาฉือ ตอนนี้มีความสุขไหม?”
ผมสีทองระหน้าผากของเด็กหนุ่มยาวเลยลงมาปรกดวงตาสีแดงเลือดคู่งาม พอได้ยินคำถาม เขาก็เผยรอยยิ้มสดใส แก้มขาวผ่องปรากฏลักยิ้มเล็ก ๆ มีไฝเม็ดหนึ่งอยู่ตรงกลางลักยิ้มนั้นพอดี
เขาตอบว่า “มีความสุขสิ”
ปลายนิ้วเย็นเฉียบเกี่ยวก้อยของหญิงสาวเบา ๆ แล้วพูดต่อว่า “ได้อยู่ข้างกายหยาวหยาวก็มีความสุขมากแล้ว”
ตอนพูดประโยคนี้ เขาไม่ได้ฝืนใจเลยแม้แต่น้อย ความอ่อนโยนในดวงตาราวกับจะเอ่อล้นออกมา ถังเหยามองเด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ก็ตระหนักว่าเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก แต่เธอบอกไม่ถูกว่าตรงไหน
แค่รู้ว่ามันไม่เหมือนเดิมแล้ว
เธอเบือนหน้าหนี “หน้าม้านายยาวไปหน่อย เดี๋ยวฉันไปหากรรไกรมาตัดให้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นมันจะบังตาเกินไป”
เด็กหนุ่มครางรับเบา ๆ แถมยังเป่าลมขึ้นไปอย่างเด็ก ๆ ผมสีทองที่ปรกลงมาคลายออกเล็กน้อย ดวงตาลูกท้อเรียวยาวจึงสะท้อนชัดอยู่ในดวงตาของเธอ มือที่ถือกรรไกรของถังเหยาชะงัก เธอรู้มาตลอดว่าดวงตาของเขาสวยมาก แต่ก็ยังอดพูดไม่ได้ว่า “อาฉือ ดวงตานายสวยมากเลย”