ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว คนทั้งสองทีมขับรถไปยังโกดังที่ทีมพยัคฆ์เตรียมไว้ล่วงหน้า ถังเหยานำอาหารกระป๋องครึ่งหนึ่งจากมิติส่วนตัวออกมาวาง ก่อนเตรียมกล่าวลาและเดินทางต่อ ก่อนจากไป หวังเหมิ่งถามด้วยความสงสัยว่า “พวกคุณจะไปที่ไหนกัน?”
ถังเหยาหันกลับมาตอบว่า “ทางตะวันตก”
ตอนนี้เป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของวัน รถที่ขับออกมาจากฐานที่มั่นก่อนหน้านี้ปล่อยให้คนจากทีมพยัคฆ์ใช้เดินทางกลับ ถังเหยายกมือโบกเบา ๆ รถบ้านยืดขนาดใหม่เอี่ยมคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางลาน ทุกคนทยอยขึ้นรถ ก่อนจากไปก็โบกมือให้คนที่ยืนมองอยู่หน้าโกดัง “แล้วพบกันใหม่”
...
เมื่อออกเดินทางอีกครั้ง ถังเหยารู้สึกอารมณ์ปลอดโปร่งขึ้นทันที บางทีอาจเป็นเพราะในมิติส่วนตัวมีเสบียงเพิ่มขึ้นมาก ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนขับรถ ตอนนี้จึงได้เอนกายพักบนเตียงสองชั้นในรถบ้านสักครู่ ตัวรถโคลงไปมาอย่างแผ่วเบา ชวนให้รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ถังเหยาเผลอหลับสนิทไปโดยไม่รู้ตัว
เสียงแจ้งเตือนของระบบปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา:【ตรวจพบว่าค่าความมืดของวายร้ายลดลง 10 แต้ม ค่าความมืดปัจจุบันอยู่ที่ 15 เปอร์เซ็นต์ โฮสต์ ภารกิจของคุณใกล้จะสำเร็จแล้ว!】
อะไรนะ?
ทำไมค่าความมืดถึงลดลงอีกแล้ว ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา?
ถังเหยาลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แต่กลับสบเข้ากับดวงตาลูกท้อสีแดงฉานหม่นมืดคู่หนึ่ง เด็กหนุ่มยืนอยู่ข้างเตียง ไม่รู้ว่ามองเธอมานานแค่ไหน ใบหน้าขาวซีดงดงามราวปีศาจอยู่ใกล้เธอมาก ริมฝีปากแดงสด ราวกับอีกวินาทีเดียวก็จะโน้มลงมาจูบ เธอเพิ่งตื่นจึงยังมึนงงอยู่บ้าง กะพริบตาช้า ๆ น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย แต่ความอ่อนโยนและนุ่มนวลในนั้นฟังออกได้ไม่ยาก “อาฉือ เป็นอะไรเหรอ?”