ถังเหยามองใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างเหม่อลอย หยาดน้ำตาชุ่มฉ่ำไหลจากดวงตาคู่งาม ผ่านผิวขาวผ่องแล้วสะท้อนแสงวูบหนึ่ง แม้จะไม่ถูกกาลเทศะนัก แต่เธอก็รู้สึกจริง ๆ ว่าน้ำตาของเด็กหนุ่มในตอนนี้เหมือนเม็ดไข่มุก แต่งแต้มวงแสงนวลผ่องอยู่ในความมืด
ดวงตากับปลายจมูกของเขาแดงก่ำ สีหน้าเปี่ยมความจริงใจนั้นกลับดูเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เธอหลับตาลง พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นเด็กหนุ่มหันหลังให้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ เหลือเพียงท้ายทอยกลม ๆ หันมาทางเธอ ชวนให้รู้สึกเหมือนเขากำลังงอนตุ๊บป่องอย่างไรอย่างนั้น
ถังเหยา “……”
เธออดทนอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะยื่นมือไปจิ้มแผ่นหลังของเขา ตั้งใจจะปลอบ แต่พอยื่นมือออกไปก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น 【ตรวจพบค่าความมืดของวายร้ายลดลงหนึ่งหน่วย】
ถังเหยา “?”
เธอลองดึงนิ้วที่ยื่นออกไปเมื่อครู่กลับมา 【ตรวจพบค่าความมืดของวายร้ายเพิ่มขึ้นหนึ่งหน่วย】
ด้วยความสงสัย เธอลองทำซ้ำไปซ้ำมาสิบกว่าครั้ง
…
เอ่อ ดูเหมือนระบบจะค้างแล้ว
สุดท้ายถังเหยาก็จับไหล่เด็กหนุ่มแล้วหันเขากลับมา ถึงท้ายทอยของเขาจะดูเหมือนกำลังโมโห แต่พอถูกเธอหมุนตัวกลับมา เขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ราวกับกลัวว่าอีกวินาทีเธอจะเปลี่ยนใจไม่ยอมปลอบเขา
ถังเหยารู้สึกว่าหัวใจทั้งดวงอ่อนยวบ เธอลูบเส้นผมสีทองที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของเด็กหนุ่มอย่างอดทนและอ่อนโยน ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่เปียกชื้นบนใบหน้าให้เขา “อาฉือ ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน ไม่ได้หลอกนะ” แต่ขอโทษด้วย ความรักของเธอมีจุดประสงค์แอบแฝง เป็นความรักที่เห็นแก่ตัว เมื่อทำภารกิจเสร็จ เธอจำเป็นต้องกลับไป เพราะอีกโลกหนึ่งยังมีพ่อแม่กับเพื่อน ๆ ที่รักเธออยู่