ตีสอง
ถังเหยาถูกฉวีซิวฉือเขย่าจนตื่น
เธอยังงัวเงียอยู่เล็กน้อย
ทันทีที่ลืมตา ก็รู้สึกว่าภายในผ้าห่มหนาวเย็นราวกับต้องลมหนาวกลางฤดูหนาวโดยตรง
เด็กหนุ่มจ้องเธอด้วยดวงตาสีแดงฉานแปลกประหลาด พลางถามด้วยความเป็นห่วง “พี่สาว อุณหภูมิติดลบแล้ว”
สิ้นเสียง ถังเหยาก็มองปรอทวัดอุณหภูมิในมือเขา เป็นอย่างที่คิด เพียงกะพริบตา อุณหภูมิก็ลดลงไปอีกสององศา เธอเป่าลมหายใจเบา ๆ แล้วสั่นเทาพันผ้าห่มรอบตัวให้แน่นขึ้น “ออกไปห้องนั่งเล่นกันเถอะ แล้วปิดประตูห้องอื่นให้สนิท เติมฟืนเข้าเตาผิงด้วย”
“แล้วต้มน้ำร้อนดื่มอีกหน่อย”
เมื่อถังเหยาห่มผ้าเดินออกจากห้องนอน ก็พบว่าอวี่เจากับสุนัขสองตัวออกมากันแล้ว อวี่เจาและสุนัขทั้งสองต่างห่มผ้า นั่งล้อมเตาผิงอยู่ ข้างบนเตากำลังต้มน้ำเดือดปุด ๆ
พอเห็นเธอออกมา อวี่เจาก็ขยับที่ให้ แล้วส่งถุงน้ำร้อนสองใบที่เพิ่งเติมน้ำกับน้ำร้อนหนึ่งแก้วให้ “ในที่สุดก็ออกมาแล้ว ฉันนึกว่าถ้ายังไม่ออกมาอีก จะไปเคาะประตูตามพวกเธอแล้วเสียอีก”
ถังเหยาขดตัวอยู่บนพรมขนฟูในห้องนั่งเล่น
หยวนหยวนมุดเข้าไปในผ้าห่มของเธอทันทีเพื่อให้ความอบอุ่น ถังเหยาเผยยิ้มอ่อนโยน “ฉันหลับลึกเกินไป โชคดีที่อาฉือปลุก”
พูดถึงตรงนี้ อวี่เจาถึงเพิ่งสังเกตเห็นเด็กหนุ่มผมทองที่สวมเพียงเสื้อไหมพรมสีดำบาง ๆ เขานั่งขัดสมาธิชิดถังเหยาอยู่บนพรม ดวงตาสีแดงฉานจ้องซาโมเย็ดที่มุดเข้าไปในผ้าห่มและถูกหญิงสาวกอดไว้แน่น “เขาใส่เสื้อน้อยขนาดนั้น ไม่หนาวเหรอ?”