พูดจบ เธอก็มองประตูห้องที่เปิดอ้าค้างอย่างหวาด ๆ ถังเหยาเข้าใจความหมายของเธอ เพราะในหัวเธอยังเห็นจุดสีแดงจาง ๆ จุดหนึ่งอยู่ในห้อง ตามหลักแล้ว สิ่งลี้ลับที่อ่อนแอขนาดนี้ไม่น่าฆ่าใครได้ แต่หญิงสาวดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ ขาแขนไร้เรี่ยวแรงจนต้องพยุงกำแพงไว้
ถังเหยาจึงเดินเข้าไปในห้อง เธอพบสิ่งลี้ลับที่ซ่อนอยู่ในท่อระบายน้ำบนพื้นห้องน้ำได้อย่างง่ายดาย จึงจับมันออกมาแล้วใช้ขวานฟันจัดการ จากนั้นก็เงยหน้ามองเพดาน “ข้างบนน่าจะมีผีอีกตัว เสียงเหมือนกำลังตบลูกโป่งเลย ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปจัดการข้างบนเอง”
คราวนี้น้ำตาของสวี่ชิงหลินไหลพรากจริง ๆ เธอตื่นเต้นจนแทบคุกเข่าก้มกราบสามครั้ง
ไม่กี่นาทีต่อมา ถังเหยาก็อุ้มมะเขือเทศลูกเล็กสดฉ่ำหลายลูกกลับถึงบ้าน ฉวีซิวฉือกำลังนั่งถักเสื้อให้เจ้างูน้อยอยู่บนโซฟา ส่วนอวี่เจากำลังจัดการเตาผิง เจ้าหมาสองตัวล้อมเจ้างูน้อยไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น คอยยื่นอุ้งเท้าไปตบมันเป็นพัก ๆ จนเจ้างูน้อยที่พยายามหนีล้มแผละลงกับพื้น เกือบถูกตบจนแหลกเป็นเนื้อบด
แถมยังบังเอิญเหลือเกิน
หยวนหยวนปลุกพลังพิเศษธาตุน้ำแข็งขึ้นมาได้ น้ำแข็งกับไฟหักล้างกัน ทั้งคู่จึงต่อสู้กันไปมาอยู่ในห้องนั่งเล่น
เมื่อเห็นเปลวไฟกำลังจะลามไปถึงโซฟา ถังเหยาก็ขมวดคิ้วแล้วฟันขวานลงไป เกือบตัดหางเจ้างูน้อยขาด “อย่าซน ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้เลย”
ฉวีซิวฉือกะพริบตา ใช้นิ้วค้ำคาง เผยเขี้ยวเล็กสีขาวราวหิมะ แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พี่สาว เบามือหน่อยสิ นี่ลูกของเรานะ”