วัตถุดิบสำหรับหม้อไฟเตรียมเสร็จอย่างรวดเร็ว คนกลุ่มหนึ่งมานั่งล้อมวงกันในห้องนั่งเล่นอย่างตั้งตารอเหมือนเมื่อวาน
พอหม้อไฟร้อนระอุเดือดปุด ๆ ทุกคนก็กลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้น อวี่เจาคีบเนื้อเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างพึงพอใจว่า “ถังเหยา โชคดีจริง ๆ ที่มีมิติส่วนตัวของเธอ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ฉันคงยังต้องแทะขนมปังแห้งอยู่เลย”
ถังเหยาคลุมผ้าห่มไว้รอบตัว โผล่ออกมาแค่สองมือกับศีรษะ พอกินเนื้อเข้าไปคำหนึ่ง ความอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วกระเพาะที่แทบจะแข็งเป็นน้ำแข็ง น้ำซุปรสเผ็ดร้อนทำให้ดวงตาว่าน้ำเต้าคู่งามชุ่มวาว “อืม...”
ฉวีซิวฉือยกมุมปากขึ้นอย่างเงียบเชียบ แล้วคีบเนื้ออีกหลายชิ้นใส่ชามของหญิงสาว จู่ ๆ เขาก็พูดเสียงเบาว่า “หยาวหยาว เจ้าตัวน้อยจำศีลแล้ว” พลางยกข้อมือของหญิงสาวขึ้น ก็เห็นกำไลหยกงดงามสวมอยู่บนกระดูกข้อมือเรียวบาง ไม่สิ!
——นั่นไม่ใช่กำไลหยก แต่เป็นงูน้อยสีเงินขาวที่ขดพันอยู่รอบข้อมือของเธอ
ถังเหยากะพริบตาด้วยความตกใจ “เดี๋ยวก่อน เมื่อวานเพิ่งออกจากไข่ วันนี้ก็จำศีลอีกแล้วเหรอ?”
ฉวีซิวฉือเหลือบมองข้อมือของเธอ พยายามสะกดความปรารถนาครอบครองอันบิดเบี้ยวเอาไว้ ก่อนอธิบายว่า “มันคงไม่ได้ตั้งใจจำศีลหรอก แค่บังเอิญเจอทั้งฝนกระหน่ำกับคลื่นความหนาว อีกอย่างมันเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟ พลังที่เพิ่งตื่นขึ้นมายังอ่อนแอ อากาศหนาวจัดกลับยิ่งกดพลังของมันไว้ พอชั่งน้ำหนักดูแล้ว ก็เลยจำต้องจำศีล”
ถังเหยารับคำในลำคอ ก่อนกินเนื้ออีกสองสามคำ มุมปากเปื้อนน้ำมันพริกเล็กน้อย เธอหรี่ตามองอย่างมีความสุข “จริงสิ เสื้อผ้าของเจ้าตัวน้อยหายไปไหนแล้ว?”