อวี่เจาไม่มีความเห็นอะไร ฉวีซิวฉือย่อมฟังถังเหยาอยู่แล้ว เมื่อกลับไปถึง พวกเขาจึงเก็บข้าวของทุกอย่างในห้อง เตรียมออกเดินทางแต่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น มุ่งหน้าไปทางตะวันตกต่อ เพื่อไปยังฐานที่มั่นภาคตะวันตกอันห่างไกล
แต่ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันได้ออกเดินทาง กลางดึกถังเหยาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอใช้พลังพิเศษตรวจพบจุดสีเขียวเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนเข้ามา ตอนนี้ขอบเขตการตรวจจับของพลังพิเศษขยายไปถึง 800 เมตรแล้ว และเพียงไม่กี่วินาที พื้นที่ส่วนใหญ่ที่พลังของเธอตรวจจับได้ก็ถูกจุดสีเขียวเหล่านั้นยึดครองไปจนหมด จุดสีเขียวเล็ก ๆ เหล่านี้บ่งบอกถึงสัตว์หรือพืชกลายพันธุ์ แต่ตัวเล็กขนาดนี้กลับมีจำนวนมหาศาล ถังเหยาพลันนึกถึงเนื้อเรื่องต้นฉบับช่วงท้าย ที่แม้แต่ผู้มีพลังพิเศษระดับเก้ายังหวาดกลัว... ฝูงหนู
“......”
จบเห่แล้ว
เหงื่อเย็นผุดพราวบนหน้าผากถังเหยา เธอกระโดดลงจากเตียงทันที ตั้งใจจะปลุกฉวีซิวฉือที่อยู่ข้าง ๆ แต่กลับต้องประหลาดใจเมื่อเห็นเขาลืมตาสีแดงก่ำอยู่ในความมืด หัวใจถังเหยาเต้นกระหน่ำ เขาเพิ่งตื่นเมื่อครู่ หรือไม่ได้นอนเลยกันแน่? แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ “รีบลุกเร็วเข้า!!”
ถังเหยาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จภายในเวลาไม่ถึง 10 วินาที สถานการณ์ฉุกเฉินถึงขั้นทำให้เธอไม่มีแก่ใจจะหลบหลังเด็กหนุ่มตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ
ในเวลาเดียวกัน เธอตะโกนปลุกอวี่เจา ทั้งสามคนกับหมาสองตัวพุ่งออกจากห้อง แล้วชนเข้ากับเพื่อนบ้านที่วิ่งออกมาจากห้องพอดี คนที่ปลูกมะเขือเทศลูกเล็กคนนั้น เป็นผู้มีพลังพิเศษสายพืช ดูเหมือนจะชื่อสวี่ชิงหลิน