ถังเหยาเกือบถูกใบหน้าเย็นชาและงดงามนั้นล่อลวงจนเคลิ้มไปแล้ว โชคดีที่เสียงแจ้งเตือนค่าความประทับใจของวายร้ายจากระบบดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เธอได้สติ เธอถึงกับตกตะลึงเมื่อพบว่าริมฝีปากของเด็กหนุ่มอยู่ใกล้เธอมาก อันตรายถึงขั้นที่อีกเพียงวินาทีเดียวก็จะจูบกันอยู่แล้ว เธอกะพริบตาเบา ๆ ก่อนจะยิ้มจนดวงตาโค้ง แล้วดึงชายเสื้อเขาอย่างประจบเล็กน้อย “อาฉือ ได้เวลานอนแล้ว”
ชิ
ขี้ขลาดจริง ๆ
แต่ฉวีซิวฉือก็ยังทำใจบีบบังคับถังเหยาไม่ลง ไม่รู้ทำไม พอเห็นดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นของหญิงสาว เขาก็ใจอ่อน เหตุผลเริ่มสั่นคลอน อยากทำอะไรเกินเลยกับเธอมากกว่านี้ แต่ก็ไม่กล้าสักที
อ้อ
เขาเองก็เป็นคนขี้ขลาดเหมือนกันสินะ
คนขี้ขลาดคู่กับคนขี้ขลาด
ช่างเหมาะกันจริง ๆ
...
รุ่งขึ้น ตอนถังเหยาลุกขึ้น เธอก็อยู่ในอ้อมแขนของฉวีซิวฉือตามคาด อาการไข้หายสนิทแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพละกำลัง เมื่อคืนมีคนตายในสลัมมากมาย แต่เช้านี้กลับไม่มีใครพูดถึงเรื่องนั้นเลย ฐานที่มั่นยังคงดำเนินไปตามปกติ แถมสถานการณ์ยังดีขึ้นเรื่อย ๆ ถังเหยากลับรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ เธอตั้งใจว่าจะจัดการหาที่อยู่ให้คนพวกนี้จากโรงงานหมูสายพันธุ์กลายพันธุ์เรียบร้อย แล้วค่อยจากไป
หลายวันต่อจากนั้น ถังเหยากับสมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมพยายามทำตัวให้เงียบที่สุด นอกจากนี้พวกเธอยังไปหาคนมาดัดแปลงรถบ้านขนาดใหญ่ ภายในมีทั้งที่อาบน้ำ ที่นอน และครัวเล็ก ๆ ต่อไปเวลาต้องเดินทางไกลก็จะสบายขึ้นหน่อย